Andrzej Hiolski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Andrzej Hiolski
Ilustracja
Andrzej Hiolski podczas koncertu w Bibliotece Polskiej, Paryż 19 października 1991
Data i miejsce urodzenia 1 stycznia 1922
Lwów
Data i miejsce śmierci 26 lutego 2000
Kraków
Typ głosu baryton
Gatunki opera
Zawód solista operowy
Aktywność 19442000
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy II klasy Złoty Krzyż Zasługi
Grób Andrzeja Hiolskiego na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie, 7 lipca 2007

Andrzej Hiolski (ur. 1 stycznia 1922 we Lwowie, zm. 26 lutego 2000 w Krakowie) – polski śpiewak operowy, baryton.

Życiorys[edytuj]

Absolwent VI Gimnazjum im. Stanisława Staszica we Lwowie. Studia wokalne rozpoczął w Konserwatorium Polskiego Towarzystwa Muzycznego we Lwowie pod kierunkiem Heleny Oleskiej i Adama Didura. W czasie wojny pracował fizycznie, m.in. jako stolarz. Wyjechał ze Lwowa w 1944, przed ponownym wkroczeniem wojsk sowieckich.

Plac Andrzeja Hiolskiego w Bytomiu - tablica pamiątkowa
Andrzej Hiolski - popiersie w gmachu Opery Śląskiej w Bytomiu, rzeźba Adama Myjaka

Zadebiutował rolą Janusza w Halce Stanisława Moniuszki wystawionej 25 listopada 1944 w krakowskim Teatrze Starym[1]. W latach 1945-1956 był solistą Opery Śląskiej w Bytomiu. Tworzył pierwszy skład solistów tej opery. Zadebiutował na bytomskiej scenie również rolą Janusza w Halce Stanisława Moniuszki (była to jednocześnie pierwsza opera wystawiona w Operze Śląskiej)[2]. Hiolski śpiewał na różnych scenach operowych świata. Stworzył kreacje wokalne i aktorskie jako:

Wykonywał również pieśni: Franza Schuberta, Roberta Schumanna, Hugo Wolfa, Gustava Mahlera, Fryderyka Chopina, Stanisława Moniuszki, Mieczysława Karłowicza, Jana Karola Galla i Stanisława Niewiadomskiego.

Wystąpił również w Teatrze Telewizji, w spektaklu Krakowiacy i Górale według Wojciecha Bogusławskiego w reż. Krzysztofa Kolbergera (1993).

Jego bratem był Włodzimierz Lwowicz, również baryton[3].

Filmografia (varia)[edytuj]

Odznaczenia, nagrody i wyróżnienia[edytuj]

  • Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1959)[5]
  • Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
  • Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1953)
  • Order Sztandaru Pracy I klasy
  • Order Sztandaru Pracy II klasy (1964)
  • Złoty Krzyż Zasługi (1952)[6]
  • Złota Odznaka "Za Zasługi dla Województwa Śląskiego" (2000)
  • Nagroda Państwowa (wyróżnienie) w sekcji muzyki za wybitne osiągnięcia w dziedzinie wokalistyki (1955)
  • Nagroda Ministra Kultury i Sztuki I stopnia w dziedzinie muzyki za osiągnięcia artystyczne w dziedzinie wokalistyki(1973)[7]
  • Nagroda Ministra Kultury i Sztuki I stopnia (1987)
  • Nagroda Ministra Kultury i Sztuki I stopnia za osiągnięcia w dziedzinie twórczości artystycznej (1997)
  • Nagroda Muzyczna Polskiego Radia za szczególne osiągnięcia w kulturze polskiej oraz wielkie zasługi dla Polskiego Radia (1999)

Przypisy

  1. Andrzej Hiolski w serwisie Culture.pl
  2. Pamięci Andrzeja Hiolskiego, "Opera Cafe", 2010, nr. 10,s. 12
  3. Jacek Marczyński: Alfabet polskiej opery: B jak bracia kariery robiący oddzielnie (pol.). W: Onet Muzyka [on-line]. Grupa Onet.pl SA, 2016-09-15. [dostęp 2016-09-20].
  4. Bogusław Kaczyńśki, Wielka sława to żart, 1992, ISBN 83-7066-452-0.
  5. Dziennik Polski, rok XV, nr 172 (4793), s. 9.
  6. M.P. z 1952 r. Nr 70, poz. 1078, pkt 59.
  7. Dziennik Polski, rok XXIX, nr 172 (9145), s. 2.

Bibliografia[edytuj]