Bogusław Kaczyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy dziennikarza. Zobacz też: Bogusław Kaczyński – polski dyplomata.
Bogusław Kaczyński
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 2 maja 1942
Biała Podlaska
Data i miejsce śmierci 21 stycznia 2016
Warszawa
Przyczyna śmierci udar mózgu
Miejsce spoczynku Cmentarz Powązkowski w Warszawie
Zawód, zajęcie dziennikarz muzyczny, konferansjer
Małżeństwo Jadwiga Maria Jarosiewicz (rozwód)
Faksymile
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” Order Uśmiechu
Strona internetowa

Bogusław Kaczyński (ur. 2 maja 1942 w Białej Podlaskiej, zm. 21 stycznia 2016 w Warszawie[1]) – polski dziennikarz, publicysta i krytyk muzyczny, popularyzator opery, operetki i muzyki poważnej, twórca telewizyjny, animator kultury, prezenter i autor programów w TVP.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Mając 3 lata, zaczął uczyć się muzyki u boku ojca[2]. Pół roku później po raz pierwszy wystąpił publicznie, grając na fortepianie w Domu Strażaka „Skala” w Białej Podlaskiej[2]. W młodości udzielał korepetycji z gry na fortepianie[2]. Uczył się w Akademii Muzycznej[3].

Pierwsze występy przed kamerą telewizyjną zaliczył w czasach studenckich, kiedy to występował w Telewizyjnym Ekranie Młodych[3]. Był gościem Tele-Echa Ireny Dziedzic[3].

Był autorem felietonów i recenzji w czasopismach, takich jak „Sowieckaja Muzyka”[2], „Teatr”, „Ruch Muzyczny” czy „Kultura”, był również autorem audycji radiowych i telewizyjnych, m.in. Operowe qui pro quo (1974–1978), Zaczarowany świat operetki (1979–1981), Rewelacja miesiąca (od 1979). Można było go zobaczyć w programach telewizji TVP2 oraz w innych stacjach telewizyjnych w kraju i za granicą, np. w Nowym Jorku, Berlinie, Rzymie, Hawanie, Paryżu i Moskwie.

Był twórcą Festiwalu Muzyki w Łańcucie, którym kierował w latach 1980–1990. Od 1984[4] przez 28 lat pełnił funkcję dyrektora Festiwalu im. Jana Kiepury w Krynicy, powrócił do kierowania festiwalem w sierpniu 2007, po wielotygodniowej rehabilitacji po udarze mózgu.

W latach 1993–1996 był prorektorem Akademii Muzycznej w Warszawie, zaś w latach 1994–1998 był dyrektorem Teatru Muzycznego „Roma”.

Udzielał konsultacji muzycznych do filmów i spektakli. W 2006 był jednym z jurorów programu TVP2 Supertalent.

Prowadził transmisje telewizyjne najważniejszych wydarzeń muzycznych w kraju i za granicą, takich jak np. Konkurs Chopinowski, Konkurs im. Henryka Wieniawskiego, koncerty Pavarottiego, Placido Domingo, jubileusz Filharmonii Narodowej czy Koncerty Noworoczne z Wiednia.

Jest autorem serii płytowej „Bogusław Kaczyński – Złota kolekcja”.

W wyniku plebiscytu Koniec wieku, przygotowanego przez tygodnik „Polityka”, zaliczony został do grona dziesięciu największych osobowości telewizyjnych XX stulecia[5]. Jesienią 2002 podczas gali z okazji 50-lecia TVP otrzymał statuetkę i tytuł „Gwiazda Telewizji Polskiej”. Został również uhonorowany nagrodą „Piękniejsza Polska”.

Był założycielem Fundacji ORFEO, która wspiera kulturę narodową, propagował sztukę wśród dzieci i młodzieży oraz promował ambitne inicjatywy artystyczne.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Był żonaty z malarką Jadwigą Marią Jarosiewicz, z którą rozwiódł się po pięciu latach małżeństwa[6]. Był kolekcjonerem figurek słoni[7].

Choroba i śmierć[edytuj | edytuj kod]

Grób Bogusława Kaczyńskiego w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie

14 marca 2007 doznał udaru mózgu, czego skutkiem była częściowa utrata zdolności mówienia oraz paraliż prawej strony ciała. Opuścił szpital 30 maja 2007, a po intensywnej rehabilitacji większość dolegliwości ustąpiła.

21 stycznia 2016 zmarł z powodu kolejnego udaru mózgu[8][9]. Pogrzeb Bogusława Kaczyńskiego odbył się 28 stycznia 2016 i rozpoczął się mszą w kościele św. Karola Boromeusza w Warszawie, zaś jego prochy zostały złożone w Alei Zasłużonych na warszawskich Starych Powązkach[10].

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

17 sierpnia 2018 w Krynicy-Zdroju odsłonięto pomnik Bogusława Kaczyńskiego autorstwa Tomasza Górnickiego. Rzeźba znajduje się w pobliżu pensjonatu „Wisła”, gdzie artysta przez 28 lat zatrzymywał się na czas prowadzenia Festiwali im. Jana Kiepury[11].

2 maja 2020 w Białej Podlaskiej w Parku Radziwiłłowskim w pobliżu szkoły muzycznej odsłonięto pomnik Bogusława Kaczyńskiego autorstwa Stanisława Milewskiego. Przedstawia on postać z brązu siedzącą na granitowym kamieniu[12][13].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

  • 1983 – „Złoty Ekran 1982” za cykl „Zaczarowany świat operetki”
  • 1985 – „Nagroda Neapolitańska” za propagowanie wysokiej kultury na świecie
  • 1995 – Kawaler Orderu Uśmiechu
  • 1996 – „Lider Promocji Kultury Polskiej” (nagroda międzynarodowa)
  • 1997 – tytuł „Honorowy Białostocczanin Roku”
  • 1999 – Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski[14]
  • trzykrotnie otrzymał „Złoty Ekran
  • jako pierwszy zdobył „Wiktora” (potem jeszcze 3 statuetki) oraz „Super-Wiktor”.
  • 2002 – Honorowy Obywatel Krynicy
  • 2003 – Honorowy Obywatel Łańcuta
  • 2003 – laureat nagrody Ministra Kultury i Sztuki
  • 2005 – tytuł „Zasłużony dla Ziemi Sądeckiej”
  • 2006 – tytuł „Mistrz Mowy Polskiej”
  • Czterokrotny laureat nagród indywidualnych za działalność radiową i telewizyjną prezesa Radia i Telewizji
  • 2007 – Honorowy Obywatel Lipna
  • 2008 – Honorowy Obywatel Białej Podlaskiej
  • 2009 – otrzymał godność „Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej” oraz statuetkę „Złotego Hipolita” nadaną przez Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego[15]
  • 2011 – Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[16]
  • 2014 – Honorowy Obywatel Buska-Zdroju[17]
  • 2016 – Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (pośmiertnie)[18]

Filmy i spektakle[edytuj | edytuj kod]

  • 1979 – Aria dla atlety – konsultant muzyczny i specjalista operowy
  • 1984 – Baryton – konsultant muzyczny
  • 1984 – Trzy młyny – konsultant muzyczny
  • 1995 – Słowik Warszawy – obsada aktorska – redaktor

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Bogusław Kaczyński nie żyje. Miał 73 lata. W: gazeta.pl [on-line]. [dostęp 2016-01-21].
  2. a b c d Nina Terentiew: Zwierzenia kontrolowane. Warszawa: Prószyński i S-ka, 2004, s. 86–87. ISBN 83-7337-452-3.
  3. a b c Nina Terentiew: Zwierzenia kontrolowane. Warszawa: Prószyński i S-ka, 2004, s. 92–93. ISBN 83-7337-452-3.
  4. Jan Kiepura i Festiwal, www.krynica.pl [dostęp 2016-01-24].
  5. Warszawa. Bogusław Kaczyński kończy 65 lat – e-teatr.pl.
  6. Bogusław Kaczyński miał żonę! Oto ona. [dostęp 2016-02-05].
  7. Nina Terentiew: Zwierzenia kontrolowane. Warszawa: Prószyński i S-ka, 2004, s. 94. ISBN 83-7337-452-3.
  8. (RZ): Bogusław Kaczyński nie żyje. Miał 73 lata. W: Onet.pl [on-line]. [dostęp 2016-01-21].
  9. Zmarł znany dziennikarz i krytyk muzyczny Bogusław Kaczyński. Polskie Radio S.A.. [dostęp 2016-01-21].
  10. Tłumy warszawiaków pożegnały Bogusława Kaczyńskiego. newsweek.pl. [dostęp 2016-01-28].
  11. Krynica-Zdrój oddała hołd Bogusławowi Kaczyńskiemu. Już można podziwiać ławeczkę (pol.). Sądeczanin, 2020-05-02. [dostęp 2020-05-02].
  12. Ewelina Burda: Biała Podlaska: W parku stanął pomnik (…) (pol.). dziennikwschodni.pl, 2020-05-02. [dostęp 2020-05-02].
  13. Biała Podlaska: przy budynku szkoły muzycznej usiadł Bogusław Kaczyński (pol.). radio.lublin.pl, 2020-05-02. [dostęp 2020-05-02].
  14. M.P. z 2000 r. nr 13, poz. 258 – pkt 6.
  15. Laureaci Statuetki Złotego Hipolita 2009 (pol.). W: PAP [on-line]. [dostęp 2019-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-26)].
  16. Bogusław Kaczyński nagrodzony Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. polskatimes.pl, 2011-08-20. [dostęp 2011-08-21].
  17. Bogusław Kaczyński Honorowym Obywatelem Buska-Zdroju (fotoreportaż) (pol.). busko.com.pl, 2014-07-07. [dostęp 2016-02-06].
  18. Uroczystości pogrzebowe Bogusława Kaczyńskiego

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]