Andrzej Józef Dąbrowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Andrzej Józef Dąbrowski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 4 lutego 1950
Warszawa
Zawód reżyser, dziennikarz
Lata aktywności od 1974 roku
Odznaczenia
Zasłużony dla Kultury Polskiej

Andrzej Józef Dąbrowski (ur. 4 lutego 1950 r. w Warszawie) – polski publicysta, redaktor i reżyser teatralny. Ukończył polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim i podyplomowe studia teatralno-literackie na Wydziale Reżyserii w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej (obecnie Akademia Teatralna) im. Aleksandra Zelwerowcza. Publikował recenzje ze spektakli i wywiady z artystami sceny w dwumiesięczniku "Teatr" i miesięczniku "Scena". W latach 1974-79 był redaktorem programów i publikacji wydawanych za dyrekcji Gustawa Holoubka przez Teatr Dramatyczny m.st. Warszawy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W roku 1977 zadebiutował jako reżyser, wystawiając "Czworokąt" Edwarda Redlińskiego w Teatrze im. Ludwika Solskiego w Tarnowie. Następnie, przez dziesięć kolejnych lat, współpracował z teatrami dramatycznymi w Katowicach, Łodzi, Wrocławiu, Zielonej Górze, Gorzowie Wielkopolskim, Płocku i Słupsku.

W latach 1983-86 był dyrektorem artystycznym Teatru Ziemi Pomorskiej w Grudziądzu. Wystawił m.in. "Świętoszka" i "Skąpca" Moliera, "Awanturę w Chioggi", "Wachlarz" i "Sługę dwóch panów" Carlo Goldoniego, "Chłopców" Stanisława Grochowiaka, "Wdowy" Akosa Kertesza, "Prawdomównego kłamcę" Grigorija Gorina, "Wielką wygraną" Hectora Quintero, "Emigrantów" Sławomira Mrożka.

W stanie wojennym związał się z podziemnym "Tygodnikiem Wojennym", dla którego sporządzał reportaże z manifestacji antyrządowych w Trójmieście, Krakowie, Nowej Hucie i Wrocławiu i przeprowadzał wywiady z liderami Solidarności, m.in. z Lechem Wałęsą, Bogdanem Borusewiczem, Aliną Pieńkowską, Edwardem Nowakiem, Mieczysławem Gilem, Janem Lityńskim. W okresie późniejszym był stałym współpracownikiem "Przeglądu Wiadomości Agencyjnych" ("PWA") i reżyserem II Programu podziemnego Radia Solidarność. Publikował również w "Samorządnej Rzeczpospolitej", "Woli" i "Z dnia na dzień".

W roku 1989 wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie zamieszkał na stałe w Nowym Jorku. Tu pracował głównie jako publicysta, redaktor i prezenter radiowy. W "Nowym Dzienniku" prowadził dział polski i publikował artykuły o wydarzeniach teatralnych i literackich oraz przeprowadzał wywiady z wybitnymi artystami pióra, sceny, filmu i z wybitnymi humanistami. W latach 1996-98 był redaktorem naczelnym dwutygodnika "Głos", wydawanego przez Centrum Polsko-Słowiańskie, a później redaktorem działu kulturalnego w "Naszym Radiu".

Obecnie jest związany z Instytutem Piłsudskiego w Ameryce, w którym opracowuje archiwalne dokumenty dla potrzeb naukowych. Jednocześnie jest stałym współpracownikiem popularnego w Nowym Jorku tygodnika "Kurier Plus". W nim opublikował cykle wspomnień "Mieszkańcy mojej pamięci" i "Okna pełne nadziei" oraz cały szereg wywiadów, m.in. z politykami. Na łamach tego pisma ukazuje się od kwietnia 2004 roku jego dziennik zatytułowany "Kartki z przemijania".

Odznaczony Krzyżem Semper Fidelis oraz Odznaką „Zasłużony dla Kultury Polskiej”.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]