Andrzej Tyszkiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Andrzej Tyszkiewicz
Ilustracja
Andrzej Tyszkiewicz (po lewej)
generał broni generał broni
Data i miejsce urodzenia 3 października 1949
Ciechanów,  Polska
Przebieg służby
Siły zbrojne POL Wojska Lądowe.svgSiły Zbrojne RP
Jednostki 8 DZ; 1 DZ; 6 BPD; PKW Irak
Stanowiska dowódca MND C-S
Główne wojny i bitwy stabilizacja Iraku
Późniejsza praca ambasador RP w Bośni i Hercegowinie; szef EUMM Gruzja
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za Zasługi dla Obronności Kraju” Bronze Star (Stany Zjednoczone)

Andrzej Tyszkiewicz (ur. 3 października 1949 w Ciechanowie) – generał broni Wojska Polskiego, zastępca dowódcy Wojsk Lądowych (2002-2005) i pierwszy dowódca Polskiej Dywizji Wielonarodowej w Iraku (2003-2004), ambasador nadzwyczajny i pełnomocny RP w Bośni i Hercegowinie (2005-2010), szef Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej (EUMM) w Gruzji, komandor Orderu Odrodzenia Polski.

Wykształcenie[edytuj]

Posiada gruntowne i wszechstronne wykształcenie wojskowe[według kogo?]. W latach 1969–1973 studiował w Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Zmechanizowanych im. Tadeusza Kościuszki we Wrocławiu, którą ukończył z oceną bardzo dobrą i dyplomem inżyniera-dowódcy[potrzebny przypis]. Jest absolwentem najbardziej elitarnych[według kogo?] uczelni wojskowych, zarówno w byłym Układzie Warszawskim, jak i w Sojuszu Północnoatlantyckim. Ukończył z wyróżnieniem Akademię Wojskową im. Michaiła Frunzego (1976-1979) oraz ze złotym medalem Akademię Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR (1988-1990), a także w Kurs Generalski w Akademii Obrony NATO w Rzymie (1998) i Kurs dla Kierowniczej Kadry Sojuszu Północnoatlantyckiego w Szkole NATO w Oberammergau (2000). Ponadto w 1975 r. zwyciężył w Olimpiadzie Taktycznej Wojska Polskiego, a w 2005 r. w Akademii Obrony Narodowej obronił rozprawę doktorską pod tytułem „Przygotowanie i prowadzenie operacji stabilizacyjnej przez wielonarodowy związek taktyczny”[potrzebny przypis].

Służba wojskowa[edytuj]

W Siłach Zbrojnych RP przeszedł typową[według kogo?] drogę oficera-dowódcy i sztabowca. Służbę zawodową rozpoczął w 8 Dywizji Zmechanizowanej w garnizonach Koszalin i Trzebiatów na stanowiskach: dowódcy plutonu i kompanii oraz szefa sztabu batalionu zmechanizowanego. Po ukończeniu akademii wojskowej w 1979 r. objął stanowisko starszego oficera operacyjnego – zastępcy szefa sztabu 28 Pułku Zmechanizowanego, a następnie szefa sztabu 36 Pułku Zmechanizowanego (1980-1982) i dowódcy 32 Pułku Zmechanizowanego (1982-1984). Następnie został przeniesiony do Warszawskiego Okręgu Wojskowego, gdzie pełnił kolejno obowiązki dowódcy 1 Pułku Zmechanizowanego w Wesołej (1984-1986), szefa sztabu 1 Dywizji Zmechanizowanej w Legionowie i dowódcy 6 Brygady Powietrznodesantowej w Krakowie (1987-1988)[potrzebny przypis]. W 1988 r. w drodze wyróżnienia skierowany został na studia w Akademii Sztabu Generalnego ZSRR, po ukończeniu której kontynuował służbę w Dowództwie Warszawskiego Okręgu Wojskowego, m.in. jako: szef oddziału operacyjnego, szef sztabu-zastępca dowódcy (1990–1992) i szef szkolenia-zastępca dowódcy (1993–1994).

W 1994 roku przeniesiony do Sztabu Generalnego WP, gdzie zajmował stanowisko szefa Zespołu Inspekcji Sił Zbrojnych. W ramach przygotowania Sił Zbrojnych RP do członkostwa w Pakcie Północnoatlantyckim został wyznaczony na stanowisko Attaché Obrony, Wojskowego, Lotniczego i Morskiego przy Ambasadzie RP w Turcji (1995-1998), a następnie w lutym 1999 r. został przeniesiony do Mons, gdzie organizował i tworzył Polskie Narodowe Przedstawicielstwo Wojskowe przy Naczelnym Dowództwie NATO w Europie (SHAPE), którego był pierwszym szefem (1999-2002). Po powrocie do kraju został wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy Wojsk Lądowych (2002-2005). Po zaproszeniu Polski do udziału w operacji „Iracka Wolność” został wytypowany na stanowisko pierwszego dowódcy Dywizji Wielonarodowej Centrum-Południe i Polskiego Kontyngentu Wojskowego w Iraku, które pełnił od 16 kwietnia 2003 do 11 stycznia 2004 r.

Służba dyplomatyczna[edytuj]

Generał broni Andrzej Tyszkiewicz posiada również wszechstronne doświadczenie w służbie dyplomatycznej[według kogo?]. Pełnił obowiązki dyplomatyczne w najbardziej skomplikowanych i zapalnych regionach Bliskiego Wschodu, Bałkanów Zachodnich i Kaukazu Południowego. W latach 1995–1998 pełnił obowiązki Attaché Obrony, Wojskowego, Lotniczego i Morskiego w Turcji, a przez kolejne trzy i pół roku był szefem Polskiego Narodowego Przedstawicielstwa Wojskowego przy SHAPE. Typowo dyplomatyczny charakter miała również ostatnia wojskowa misja generała Tyszkiewicza, a mianowicie utworzenie, wyszkolenie i dowodzenie Dywizją Wielonarodową Centrum-Południe w Iraku, składającą się z kontyngentów wojskowych z dwudziestu czterech państw. W latach 2005–2010 pełnił funkcję Ambasadora Nadzwyczajnego i Pełnomocnego RP w Sarajewie[1][2]. W czerwcu 2011 roku Andrzej Tyszkiewicz wygrał konkurs organizowany przez Europejską Służbę Działań Zewnętrznych i został nominowany na szefa Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Gruzji[3][4]. Służbę na tym stanowisku zakończył w czerwcu 2013 r[5].

Działalność naukowo-dydaktyczna[edytuj]

Generał Tyszkiewicz aktywnie uczestniczy w pracy naukowo-dydaktycznej. W 2005 r. w Domu Wydawniczym Bellona wydał książkę pt. „Operacje stabilizacyjne”. Jest autorem kilkudziesięciu artykułów i wywiadów prasowych. Wykorzystując doświadczenia z misji w Iraku wygłosił szereg wykładów, referatów i wystąpień naukowych w uczelniach i instytucjach krajowych, takich jak: AON, Akademia Dyplomatyczna MSZ, Wyższa Szkoła Pedagogiczna TWP, Instytut Problemów Bezpieczeństwa, Ministerstwo Środowiska, Dowództwo Operacyjne, Dowództwo Wojsk Lądowych i Wyższa Szkoła Oficerska Wojsk Lądowych. Był również zapraszany z wykładami do Międzynarodowego Czerwonego Krzyża w Hadze, Królewskiej Akademii Wojskowej w Bredzie, Bałtyckiego College’u Obrony w Estonii, Dowództwa Sił Reagowania w Madrycie, Uniwersytetu Stosunków Międzynarodowych w Tbilisi, Szkoły NATO w Oberammergau, Sztabu Generalnego i Dowództwa Wojsk Lądowych Bułgarii oraz Centrum Szkolenia Operacji Wspierania Pokoju w Sarajewie. A. Tyszkiewicz przedstawiał także polskie doświadczenia z Iraku na międzynarodowych konferencjach i sympozjach, w tym m.in. na posiedzeniu Zgromadzenia Parlamentarnego NATO w Bratysławie (2004), European Center for security Studies (2004), AFCEA Europe (2004), Organizacji SOCIRES (2004), Europa i NATO w Londynie (2005) i NATO Studies Center w Bukareszcie (2004).

Pełniąc obowiązki ambasadora, generał Tyszkiewicz brał udział w kampaniach informacyjnych promujących dorobek i osiągnięcia UE i NATO, takich jak: „UE w Twoim Mieście“  w Zenicy, „Różnorodność – bogactwem UE” w Szekovici, „Młodzież w UE” w Pale oraz „Liberalizacja reżimu wizowego dla BiH” na Uniwersytecie w Sarajewie. Uczestniczył w wielu konferencjach międzynardowych  i debatach publicznych w Sarajewie, Banja Luce i Tuzli z udziałem przedstawicieli władz BiH oraz regionów, korpusu dyplomatycznego i organizacji pozarządowych, przekazując polskie doświadczenia z procesu przedakcesyjnego, akcesji i funkcjonowania w UE i NATO. Jako ambasador – generał był również zapraszany z wykładami oraz na ćwiczenia końcowe słuchaczy Centrum Szkolenia Operacji Wspierania Pokoju (PSOTC) w Sarajewie. Wykonując obowiązki szefa Misji Obserwacyjnej UE (EUMM) w Gruzji ambasador Tyszkiewicz nawiązał bliską współpracę z Uniwersytetem Stosunków Międzynarodowych (później Tbilisi Open Teaching University) w Tbilisi, gdzie prowadził zajęcia dydaktyczne. W/w uniwersytet uhonorował ambasadora Tyszkiewicza tytułem „Doctora Honoris Causa” tej uczelni.

Awanse[edytuj]

  • 1988 – pułkownik
  • 1993 – generał brygady
  • 2000 – generał dywizji
  • 2004 – generał broni

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]