Mieczysław Bieniek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mieczysław Bieniek
Ilustracja
gen. broni Mieczysław Bieniek
(10 listopada 2008)
generał w st. spocz. generał w st. spocz.
Data i miejsce urodzenia 19 czerwca 1951
Krapkowice
Przebieg służby
Lata służby 1969[1] – 2014[2][3]
Siły zbrojne Orzeł LWP.jpg Siły Zbrojne PRL
POL Wojska Lądowe.svg Siły Zbrojne RP
Jednostki 25 BKPow, 2 KZ, PKW Syria, NORDPOLBDE, PKW Irak, MND C-S
Stanowiska d-ca 25 BKPow, d-ca 2 KZ, d-ca NORDPOLBDE, d-ca MND C-S, wiceszef w Sojuszniczym Dowództwie Transformacyjnym NATO w Norfolk
Główne wojny i bitwy UNDOF, MINURSO, SFOR, Stabilizacja Iraku
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Gwiazda Afganistanu Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Odznaka „Honoris Gratia” Medal Pamiątkowy Wielonarodowej Dywizji Centrum-Południe w Iraku Odznaka „Za wierną służbę pod sztandarami” (Bułgaria) Brązowa Gwiazda (Stany Zjednoczone) Sojusznicza Odznaka Długoletniej Służby (Węgry) Krzyż Wielki Zasługi Wojskowej z Odznaką Białą (Hiszpania) Medal NATO za służbę w Jugosławii Medal ONZ za misję UNDOF Medal ONZ za misję MINURSO

Mieczysław Bieniek (ur. 19 czerwca 1951 w Krapkowicach) – generał Wojska Polskiego w stanie spoczynku.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył Akademię Sztabu Generalnego im. gen. broni Karola Świerczewskiego (1981), studia podyplomowe w Królewskiej Akademii Studiów Obronnych w Wielkiej Brytanii (1995) oraz studia zarządzania zasobami obronnymi kraju w Monterey w USA, ponadto szereg kursów w zakresie strategii i obronności. W 2004 uzyskał stopień naukowy doktora w zakresie bezpieczeństwa narodowego w Akademii Obrony Narodowej w Warszawie. Instruktor spadochronowy klasy mistrzowskiej z ponad 3500 skokami na koncie, posiada uprawnienia instruktora spadochronowego armii amerykańskiej, belgijskiej, tureckiej, brytyjskiej i norweskiej.

Członek Stowarzyszenia Euro-Atlantyckiego w Warszawie oraz w Waszyngtonie. Profesor wizytujący Kolegium Obrony (ang. Defense College) NATO w Rzymie oraz Narodowego Uniwersytetu Obrony (ang. National Defence University) w Waszyngtonie. Autor wielu opracowań i publikacji na temat bezpieczeństwa i obronności.

Specjalista z zakresu wojsk powietrznodesantowych i sił specjalnych. 10 listopada 2010 awansowany przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na stopień generała.

Jest członkiem sekcji spadochronowej Wojskowego Klubu Sportowego „Wawel” w Krakowie. Jest również bratem honorowym Bractwa Kurkowego w Krakowie. Od 2014 jest także Honorowym Obywatelem Gminy Strzelce Opolskie[4]. Uprawia windsurfing i snowboard, jeździ na nartach, gra w tenisa ziemnego i stołowego. 

Specjalizuje się w bezpieczeństwie międzynarodowym oraz strategii wojskowej. Jest autorem wielu podręczników, książek i artykułów z tej dziedziny.

Biegle włada językiem angielskim i rosyjskim.

Interesuje się literaturą, historią i sportem. Był aktywnym mieszkańcem Zelkowa[5].

Pełnione stanowiska[edytuj | edytuj kod]

  • 1990–1991: zastępca dowódcy – szef grupy dowodzenia w PKW Syria – POLLOG
  • 1991–1992: dowódca tego kontyngentu
  • 1993: szef logistyki w Polskiej Misji Pokojowej ONZ w Saharze Zachodniej
  • 1994–1997: dowódca 6 Brygady Powietrznodesantowej w Krakowie[6]
  • 1998–1999: dowódca Brygady Nordycko-Polskiej SFOR w Bośni i Hercegowinie.
  • 1999: szef Pionu Szkolenia i Ćwiczeń Kwatery Głównej Sojuszniczych Sił Zbrojnych NATO w Europie (SHAPE) w Mons
  • 2002: zastępca dowódcy 3 Międzynarodowego Korpusu Armijnego NATO, z dowództwem na terenie Turcji
  • od stycznia do lipca 2004: dowódca Wielonarodowej Dywizji Centrum-Południe/PKW Irak
  • od sierpnia 2004 do sierpnia 2007: dowódca 2 Korpusu Zmechanizowanego
  • od stycznia 2007 do lipca 2007: doradca Ministra Obrony Narodowej Afganistanu
  • 12 grudnia 2007: po 38 latach noszenia munduru, gen. broni dr Mieczysław Bieniek zakończył służbę w Wojskach Lądowych. Uroczystość pożegnania odbyła się w Dowództwie Wojsk Lądowych[7].
  • od 2007 do marca 2009: doradca Ministra Obrony Narodowej Polski.
  • 20 kwietnia 2009: objął stanowisko Polskiego Przedstawiciela Wojskowego przy Komitetach Wojskowych NATO i UE[8].
  • 29 września 2010: objął oficjalnie funkcję wiceszefa w Sojuszniczym Dowództwie Transformacyjnym NATO w Norfolk w Wirginii, zastępując na tym stanowisku włoskiego admirała Luciano Zappatę[9].
  • 4 września 2013: koniec sprawowania funkcji zastępcy dowódcy strategicznego NATO[2]
  • 31 stycznia 2014: zakończenie 45-letniej służby w Siłach Zbrojnych RP

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Biography: Lieutenant General Mieczysław Bieniek, Military Representative of Poland (ang.). nato.int. [dostęp 2013-09-14].
  2. a b Gen. Mieczysław Bieniek odchodzi do cywila (pol.). onet.pl, 2013-09-14. [dostęp 2013-09-14].
  3. Generał Bieniek odchodzi do cywila (pol.). wprost.pl, 2013-09-14. [dostęp 2013-09-14].
  4. Uchwała w sprawie nadania tytułu, strzelceopolskie.pl [dostęp 2014-12-30].
  5. Andrzej Krawczyk, Marian Bomba, „Zelkowskie Wici”, gmina Zabierzów, październik 2018, s. 23.
  6. RCZPI|design by Patryk Rydzyk|2013|www.rczpi.wp.mil.pl, ..:: :: Dowódcy ::.., 6bpd.wp.mil.pl [dostęp 2017-03-16] (pol.).
  7. Przegląd Wojsk Lądowych”, nr 1 (007)/2008, s. 36.
  8. Gen. Mieczysław Bieniek przedstawicielem Polski w NATO. Wirtualna Polska, 2009-04-10. [dostęp 2010-11-02].
  9. Generał Bieniek objął obowiązki Zastępcy Dowódcy Strategicznego NATO w USA. Polska, 2010-09-29. [dostęp 2010-11-02].
  10. M.P. z 2002 r. nr 37, poz. 584
  11. M.P. z 2004 r. nr 36, poz. 631
  12. M.P. z 2010 r. nr 96, poz. 1123
  13. M.P. z 2005 r. nr 8, poz. 118
  14. M.P. z 2004 r. nr 10, poz. 147 – pkt 1.
  15. M.P. z 1999 r. nr 31, poz. 486 – pkt 49.
  16. Pożegnanie generałów. mon.gov.pl, 2014-02-03. [dostęp 2014-05-29].
  17. Zarządzenie Nr 1706/2007 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 9 sierpnia 2007 r.. bip.krakow.pl, 2007-08-09. [dostęp 2014-07-02].
  18. Real Decreto 1031/2009, de 19 de junio, por el que se concede la Gran Cruz del Mérito Militar con distintivo blanco, a las personas que se citan. (hiszp.). boe.es, 2009-06-19. [dostęp 2019-04-12].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]