Antoni Balko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Antoni Balko
major piechoty major piechoty
Data i miejsce urodzenia 4 sierpnia 1893
Stanisławów
Data i miejsce śmierci 1940
Katyń
Przebieg służby
Lata służby 19141940
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 90 pułk piechoty,
2 pułku piechoty Legionów,
9 pułk piechoty Legionów,
DOGen. nr IV Łódź,
22 pułk piechoty,
3 pułk strzelców podhalańskich,
Baza Lotniczej nr 2
Stanowiska dowódca batalionu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941) Krzyż Niepodległości Odznaka Honorowa Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej
Uczestnicy Kursu Unitarnego dla Podoficerów ZS w Rybnej

Antoni Balko (ur. 4 sierpnia 1893 w Stanisławowie, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – major piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Stanisława i Anny ze Szlapaków.

Po ukończeniu Korpusu Kadetów we Lwowie w 1911, mianowany chorążym i przeniesiony do c. i k. 90 Pułku Piechoty[1]. 1 listopada 1913 roku awansował na podporucznika piechoty[2]. Uczestnik I wojny światowej. Dostał się do niewoli rosyjskiej w której spędził trzy lata. W 1918 roku jego oddziałem macierzystym był nadal c. i k. 90 Pułk Piechoty[3].

Od 1918 w Wojsku Polskim. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej w 2 pułku piechoty Legionów[4] oraz w 9 pułku piechoty Legionów jako dowódca kompanii. Od 1 stycznia 1920 pełnił funkcję kierownika Wydziału I Mobilizacyjno-Organizacyjnego Sztabu DOGen. nr IV Łódź. Awansowany dekretem L. 1899 z dnia 2 stycznia 1920 do stopnia kapitana[5]. Przeniesiony następnie do 22 pułku piechoty i 3 pułku strzelców podhalańskich[6][7] jako dowódca batalionu. Przeniesiony w stan spoczynku.

Działał aktywnie w Związku Strzeleckim, był podokręgowym Związku i Inspektorem Komendy Głównej[8]. W latach 1937 – 1939 był prezesem Warszawskiego Zarządu Wojewódzkiego LOPP[4].

Po mobilizacji w 1939 zgłosił się ochotniczo do 2 pułku lotniczego w Krakowie, przydzielony do składu Bazy Lotniczej nr 2. W trakcie ewakuacji Bazy do Rumunii, w grupie oficerów wzięty do niewoli przez Sowietów[4]. Osadzony początkowo w Szepietówce, został przeniesiony do Kozielska. Został zamordowany wiosną 1940 w lesie katyńskim. Figuruje na liście wywózkowej z 2 kwietnia 1940 i liście PCK (AM) nr 2175.

Antoni Balko był żonaty z Marią z Lipińskich, z którą miał syna Zbigniewa.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Krechowiecki, Adam (1850-1919). Red., Gazeta Lwowska. 1911, nr 191, 23 sierpnia 1911 [dostęp 2017-06-28] (ang.).
  2. Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 159, 762.
  3. a b Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 762.
  4. a b c d e Hubert Kujawa, Księga Lotników Polskich, s. 150.
  5. Dziennik Personalny MSWojsk. 1920.02.14 R.1 Nr 5, s. 72.
  6. Rocznik Oficerski 1923 MSWojsk, s. 382.
  7. Rocznik Oficerski MSWojsk. 1924, s. 330.
  8. Naprzód wiaro strzelecka! : ilustrowana jednodniówka Kursu Unitarnego dla Podoficerów Z.S. IV. turnusu przy 11 p.p. w Rybnej (10-ta Kompania lustruktorska[!] Z.S.) : Rybna, dnia 2 marca 1937 r.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ranglisten des kaiserlichen und königlichen Heeres 1918. Wiedeń: 1918.
  • http://ksiegicmentarne.muzeumkatynskie.pl/wpis/83
  • Jędrzej Tucholski: Mord w Katyniu. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1991. ISBN 83-211-1408-3.
  • O. Cumft i H.K. Kujawa – Księga Lotników Polskich 1939-1946, Warszawa, WMON 1989, ​ISBN 83-11-07329-5
  • Witold Jamo, Struktura Dowództwa Okręgu Generalnego Łódź i reorganizacja w związku z powstaniem Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IV Łódź w 1921 r., Acta Universitatis Lodziensis Folia Historica 61, 1998.
  • Hubert K. Kujawa – Księga Lotników Polskich 1939 – 1946, tom I, brw, na prawach rękopisu

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

https://www.ogrodywspomnien.pl/index/showd/874