Bardo (województwo świętokrzyskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy wsi w województwie świętokrzyskim. Zobacz też: Bardo.
Artykuł 50°44′8″N 21°2′36″E
- błąd 39 m
WD 50°44'8"N, 21°2'36"E, 50°40'N, 21°0'E
- błąd 39 m
Odległość 0 m
Bardo
wieś
Ilustracja
Kościół nawiedzenia NMP w Bardzie
Państwo  Polska
Województwo  świętokrzyskie
Powiat kielecki
Gmina Raków
Liczba ludności (2006) 540
Strefa numeracyjna 41
Kod pocztowy 26-035[1]
Tablice rejestracyjne TKI
SIMC 0265164
Położenie na mapie gminy Raków
Mapa lokalizacyjna gminy Raków
Bardo
Bardo
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Bardo
Bardo
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Bardo
Bardo
Położenie na mapie powiatu kieleckiego
Mapa lokalizacyjna powiatu kieleckiego
Bardo
Bardo
Ziemia50°44′08″N 21°02′36″E/50,735556 21,043333

Bardowieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie kieleckim, w gminie Raków[2].

Wieś w powiecie wiślickim województwa sandomierskiego była w latach 70-tych XVI wieku własnością kasztelana żarnowskiego Jana Sienieńskiego[3]. W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie kieleckim.

Części miejscowości[edytuj | edytuj kod]

Integralne części wsi Bardo[2][4]
SIMC Nazwa Rodzaj
0265170 Bardo Dolne część wsi
0265187 Bardo Górne część wsi
0265193 Bardo Poduchowne część wsi
1017110 Folwark część wsi
0265201 Grabiec część wsi
0265218 Łysa Góra część wsi
0265224 Marianów część wsi
0265230 Modrzewie część wsi
0265247 Okupniki część wsi
0265253 Podsadkowie część wsi
0265260 Stawy część wsi
0265276 Ugory część wsi
0265282 Zadole część wsi
0265299 Zagórze część wsi

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy zapis o wsi Bardo pochodzi z roku 1356 wymienia ją Kodeks Małopolski (t.III s.104).

Słownik Królestwa Polskiego wymienia: Bardo Dolne, wieś z folwarkiem, Bardo Górne wieś, i Bardo-plebania - wieś kościelną w powiecie opatowskim, gminie Rembów. Obecnie są to administracyjne części miejscowości.

W połowie XV wieku istniał tu kościół drewniany wspomniany przez Długosza w L.B. (t.I s. 454). Dziedzicem wsi był wówczas Mikołaj Róża z Kurozwęk (Długosz L.B. t. II s.465)[5].

Opisany w Słowniku kościół murowany pochodzi z XVIII wieku[6].

Podług spisu z 1827 r. było tu 59 domów i 211 mieszkańców. Parafia Bardo w dekanacie opatowskim liczyła 1270 wiernych[6].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Kościół pw. Nawiedzenia NMP, wzniesiony w 1789 roku; ufundowany przez Barbarę Misiewską, stolnikową bracławską; na antepedium głównego ołtarza umieszczony jest herb Misiewskich Ciołek. Wpisany wraz z przykościelnym cmentarzem do rejestru zabytków nieruchomych (nr rej.: A.451/1-2 z 31.10.1947 i z 15.04.1967)[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. s. według wyboru. [dostęp 2014–03–09].
  2. a b Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  3. Województwo sandomierskie w drugiej połowie XVI wieku. ; Cz. 2, Komentarz, indeksy, Warszawa 1993, s. 108.
  4. TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 18.11.2015].
  5. Bardo w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo. Warszawa 1900.
  6. a b Bardo w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. I: Aa – Dereneczna. Warszawa 1880.
  7. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo świętokrzyskie. 2018-09-30. s. 30. [dostęp 2015-11-13].