Billy Idol
Billy Idol, 2012 | |
Imię i nazwisko |
William Michael Albert Broad[1] |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | |
Instrumenty | |
Typ głosu | |
Gatunki |
punk[4], hard rock[4], new wave[4], dance-rock[4], rock albumowy[4], contemporary rock[4], contemporary pop[4] |
Zawód |
wokalista, autor tekstów, muzyk |
Aktywność |
od 1976 |
Wydawnictwo |
Chrysalis Records, Sanctuary Records, Bodog Music |
Powiązania | |
Zespoły | |
Generation X (1976–1981) | |
Strona internetowa |
Billy Idol, właśc. William Michael Albert Broad (ur. 30 listopada 1955 w Stanmore, Middlesex[4]) – brytyjski muzyk, wokalista, autor tekstów piosenek i aktor[4].
6 stycznia 2023 otrzymał własną gwiazdę w Alei Gwiazd w Los Angeles znajdującą się przy 6212 Hollywood Boulevard[5][6][7].
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Wczesne lata
[edytuj | edytuj kod]Urodził się w angielskiej miejscowości Stanmore, w Middlesex jako William Michael Albert Broad[8]. Jego ojciec William Alfred Broad (1924–2014)[9][10] pracował jako sprzedawca sprzętu medycznego[11][12]. Jego matka Joanna O’Sullivan (ur. 1928) miała pochodzenie irlandzkie[13]. Jego dziadkami ze strony ojca byli Albert Broad i Naomi Heslop, a dziadkiem ze strony matki był Michael O’Sullivan[13]. Jego rodzice byli pobożnymi anglikanami i regularnie chodzili do kościoła[14][15]. W 1958, kiedy miał trzy lata wraz z rodziną przeprowadził się do Stanów Zjednoczonych[12], gdzie urodziła się jego siostra Jane. W 1962, w wieku siedmiu lat powrócił do Anglii[12] i mieszkał w Dorking. W 1971 uczęszczał do Ravensbourne School for Boys w Bromley, a także uczył się w Worthing High School for Boys in Worthing w West Sussex w Worthing. W październiku 1975 podjął studia na University of Sussex, lecz po roku porzucił naukę[16].
Kariera
[edytuj | edytuj kod]Dołączył do Bromley Contingent – grupy londyńskich fanów punk rocka, towarzyszących grupie Sex Pistols[17]. Podczas tego okresu zdecydował, że zostanie muzykiem i latem 1976, po krótkim pobycie w grupie Chelsea, stworzył zespół o nazwie Generation X[3].
Generation X z pomocą wytwórni Chrysalis Records wydał trzy udane albumy. Po rozpadzie zespołu Idol, w 1981 i rozpoczął działalność solową, współpracując z gitarzystą Steve’em Stevensem, a jego utwory „White Wedding” oraz „Dancing with Myself” zdobyły szybko uznanie MTV[18]. To wystarczyło, by rok później zadebiutować solowym albumem Billy Idol. Krążek w Stanach pokrył się złotem. Znalazły się na nim takie hity, jak: „White Wedding”, „Hot in the City” i „Dancing with Myself”. Jego drugi longplay Rebel Yell (1983) z przebojami „Rebel Yell” i „Eyes without a Face” (ponad dwa miliony sprzedanych płyt w USA), został wielkim hitem i sprawił, że Idol osiągnął status gwiazdy w Stanach Zjednoczonych[19].
Idol nie wydał nowego albumu przed 1986; Whiplash Smile sprzedał się świetnie. Bezpośrednio przed wydaniem albumu Charmed Life w 1990, Idol miał wypadek na motocyklu, w którym prawie stracił nogę[20]. Album sprzedał się nadzwyczaj dobrze, ale Idol zdecydował, że zrobi sobie przerwę. Po wydaniu w 1993 chłodno przyjętego w Stanach Zjednoczonych albumu Cyberpunk, Idol znalazł się poza zainteresowaniem mediów i wpadł w nałóg narkotykowy, prawie umierając z przedawkowania w 1994[21].
Był kandydatem do głównej roli w biograficznym filmie Olivera Stone’a The Doors (1991), jednak z powodu wypadku motocyklowego musiał odrzucić propozycję. Niemniej wystąpił w niewielkiej roli Cata, pijanego przyjaciela Morrisona (Val Kilmer)[22]. Ten sam wypadek spowodował też, że nie zagrał cybernetycznego głównego antagonisty, T-1000, w filmie Terminator 2: Dzień sądu (Terminator 2: Judgment Day, 1991) – został zastąpiony przez Roberta Patricka[23].
W komedii sensacyjnej Larry’ego Bishopa Czas wściekłych psów (Mad Dog Time, 1996) z Ellen Barkin, Gabrielem Byrne i Jeffem Goldblumem pojawił się jako Lee Turner. Wystąpił też w komedii romantycznej Franka Coraci Od wesela do wesela (The Wedding Singer, 1998) u boku Adama Sandlera i Drew Barrymore. W filmie animowanym Heavy Metal 2000 (2000) użyczył głosu Odinowi, a w serialu Randy Cunningham: Nastoletni ninja (2013) zajął się dubbingiem jako Spikey Hair Bot.
W 2001 wydał album z największymi hitami Greatest Hits CD.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e7/Steve_Stevens_and_Billy_Idol_-_picture_by_Simone_van_den_Boom.jpg/240px-Steve_Stevens_and_Billy_Idol_-_picture_by_Simone_van_den_Boom.jpg)
W 2002 wystąpił na australijskim finale rugby, jednak problem z zasilaniem sprawił, że nikt go nie usłyszał.
W 2005 powrócił na scenę muzyczną albumem Devil’s Playground, który był jego pierwszym nowym materiałem od prawie 12 lat.
Trzy lata później, w 2008 wydana została kompilacja największych przebojów Idolize Yourself. W październiku 2014 wydał album Kings & Queens of the Underground[19].
21 października 2014 powrócił z nową rockową płytą Kings & Queens of the Underground, którą nagrał wraz ze swoim stałym współpracownikiem, gitarzystą Steve’em Stevensem. Krążek wyprodukowali Greg Kurstin i Trevor Horn. Na płycie znalazły się takie utwory jak „Postcard from the Past”, „Can’t Break Me Down” czy „Whiskey and Pills”, a także klasyczne ballady – „Bitter Pill”, „One Breath Away” i „Love and Glory”.
21 lipca 2018 wystąpił podczas 12. edycji Festiwalu Legend Rocka.
Jego hit „White Wedding” został użyty w grze Grand Theft Auto: San Andreas, można go było słyszeć na stacji radiowej K-DST.
Życie prywatne
[edytuj | edytuj kod]W latach 1980–1989 był związany z Perri Lister, z którą ma syna Willema Wolfe (ur. 15 czerwca 1988)[16]. Ze związku młodszą o 13 lat Lindą Mathis ma córkę Bonnie Blue (ur. 21 sierpnia 1989)[16][24].
Publikacje
[edytuj | edytuj kod]- Billy Idol: Dancing with Myself. Touchstone, 2015. ISBN 978-1-4516-2851-7.
Dyskografia
[edytuj | edytuj kod]- Zobacz więcej w artykule
Albumy solowe
[edytuj | edytuj kod]Tytuł | Dane dot. albumu | Pozycja na liście | Certyfikat | ||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
USA [25] |
UK [26] |
AUS [27] |
GER [28] |
CHE [29] | |||||||||||||||
Billy Idol |
|
45 | – | – | – | – | |||||||||||||
Rebel Yell |
|
6 | 36 | – | 2 | 16 | |||||||||||||
Whiplash Smile |
|
6 | 8 | – | 9 | – | |||||||||||||
Charmed Life |
|
11 | 15 | 11 | 5 | 4 | |||||||||||||
Cyberpunk |
|
48 | 20 | 12 | 13 | 15 | |||||||||||||
Devil’s Playground |
|
46 | 78 | – | 15 | 32 | |||||||||||||
Kings & Queens of the Underground |
|
34 | 35 | – | 8 | 10 | |||||||||||||
„–” oznacza, że album nie był notowany. |
Kompilacje
[edytuj | edytuj kod]Tytuł | Dane dot. albumu | Pozycja na liście | Certyfikat | ||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
USA [25] |
UK [26] |
AUS [27] |
GER [28] |
CHE [29] | |||||||||||||||
Vital Idol |
|
– | 7 | – | 8 | 24 |
| ||||||||||||
Vital Idol |
|
10 | 41 | – | – | – | |||||||||||||
Idol Songs: 11 of the Best |
|
– | 2 | 11 | 14 | 6 | |||||||||||||
Greatest Hits |
|
74 | 171 | – | 12 | – | |||||||||||||
The Very Best of Billy Idol: Idolize Yourself |
|
73 | 37 | – | 38 | – | |||||||||||||
„–” oznacza, że album nie był notowany. |
Albumy koncertowe
[edytuj | edytuj kod]Tytuł | Dane dot. albumu | Pozycja na liście | |
---|---|---|---|
GER [28] |
CHE [29] | ||
VH1 Storytellers |
|
14 | 76 |
Minialbumy
[edytuj | edytuj kod]Tytuł | Dane dot. albumu | Pozycja na liście |
---|---|---|
USA [25] | ||
Don’t Stop |
|
71 |
Albumy świąteczne
[edytuj | edytuj kod]Tytuł | Dane dot. albumu |
---|---|
Happy Holidays: A Very Special Christmas Album |
|
Albumy wideo
[edytuj | edytuj kod]Tytuł | Dane dot. albumu |
---|---|
Vital Idol |
|
The Charmed Life and Other Vital Videos |
|
Cyberpunk: Shock to the System |
|
VH1 Storytellers |
|
The Very Best of Billy Idol: Idolize Yourself |
|
In Super Overdrive Live |
|
No Religion Live |
|
Filmografia
[edytuj | edytuj kod]Rok | Tytuł | Rola | Reżyser |
---|---|---|---|
1978 | The Punk Rock Movie (film dokumentalny)[45] | w roli samego siebie | Don Letts |
1991 | The Doors | Cat | Oliver Stone |
1996 | Czas wściekłych psów (Mad Dog Time)[46] | Lee Turner | Larry Bishop |
1998 | Od wesela do wesela (The Wedding Singer) | w roli samego siebie | Frank Coraci |
2000 | Heavy Metal 2000 | Odin (głos) | Michael Coldewey, Michel Lemire |
2007 | Punk’s Not Dead(film dokumentalny)[47] | w roli samego siebie | Susan Dynner |
2011 | Revolutions (film dokumentalny)[48] | Joseph G. Quinn | |
2013 | Randy Cunningham: Nastoletni ninja | Spikey Hair Bot (głos) | Jed Elinoff, Scott Thomas |
2015 | The Damned: Don’t You Wish That We Were Dead (film dokumentalny)[49] | w roli samego siebie | Wes Orshoski |
2016 | Legendy Rocka: Billy Idol (Rock Legends: Billy Idol, (film dokumentalny))[50] | Lyndy Saville[51] |
Nagrody i wyróżnienia
[edytuj | edytuj kod]Rok | Nagroda | Kategoria | Tytuł | Rezultat |
---|---|---|---|---|
1985 | Nagroda Grammy | Najlepszy występ wokalny w stylu rockowym[52] | „Rebel Yell” | Nominacja |
1987 | Najlepszy występ wokalny w stylu rockowym[53] | „To Be A Lover” | Nominacja | |
1990 | MTV Video Music Awards | Najlepsze wideo wokalisty[54] | „Cradle of Love” | Wygrana |
Najlepsze wideo z filmu[54] Przygody Forda Fairlane’a (1990) |
Wygrana | |||
1991 | Nagroda Grammy | Najlepszy występ wokalny w stylu rockowym[55] | Nominacja | |
Brit Awards 1991 | Brytyjski wideoklip roku[56] | Nominacja | ||
Amerykańskie Stowarzyszenie Kompozytorów, Autorów i Wydawców | Najczęściej wykonywany utwór z filmu kinowego[57] Przygody Forda Fairlane’a (1990) |
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Billy Idol w bazie IMDb (ang.)
- ↑ Billy Idol w bazie Filmweb
- ↑ a b Billy Idol w bazie Discogs.com (ang.)
- ↑ a b c d e f g h i Greg Prato: Billy Idol Biography. AllMusic. [dostęp 2016-03-15]. (ang.).
- ↑ Billy Idol. Walk of Fame, 2023-01-05. (ang.).
- ↑ Roy Trakin: Billy Idol on Getting the Mark of a True Idol. „Variety”, 2023-01-05. (ang.).
- ↑ Glenn Garner: Billy Idol Honored with a Star on the Hollywood Walk of Fame: 'It's Just Incredible'. „People”, 2023-01-07. (ang.).
- ↑ Billy Idol. Listal. [dostęp 2017-08-03]. (ang.).
- ↑ Dave Lifton (2014-08-30): Billy Idol’s Father, William Broad, Dies. Ultimate Classic Rock. [dostęp 2017-08-03]. (ang.).
- ↑ Adrian Deevoy (2014-10-11): Billy Idol reconnected with father before his death. Express. [dostęp 2017-08-03]. (ang.).
- ↑ Rebel rocker Billy Idol comes clean in gritty memoirs. yeahstub.com. [dostęp 2017-08-03]. (ang.).
- ↑ a b c Billy Idol Biography (1955-). Film Reference. [dostęp 2017-08-04]. (ang.).
- ↑ a b Billy Idol – What Nationality Ancestry Race. Ethnicity of Celebs. [dostęp 2017-08-03]. (ang.).
- ↑ Joe Dermody: Live at the Marquee: Billy's still an Idol in Rebel County. Irish Examiner, 2015-06-18. (ang.).
- ↑ What religion is Billy Idol?. Beliefnet, 2015-06-18. (ang.).
- ↑ a b c Billy Idol w bazie Notable Names Database (ang.)
- ↑ Kory Grow: Billy Idol on Drinking With the Stones and Seeing Jesus in the Sex Pistols. „Rolling Stone”, 2014-10-16. (ang.).
- ↑ Rachel Brodsky (2018-10-11): Billy Idol On Remixing Vital Idol, Finding New Life In Old Songs, And Listening To Post Malone. Stereogum.com. [dostęp 2018-11-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-11-07)]. (ang.).
- ↑ a b Music: Billy Idol. TV Tropes. [dostęp 2017-08-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-11-07)]. (ang.).
- ↑ Adrian Deevoy (2014-10-11): ‘I’ve been a total idiot, but now I’m approaching 60... clean and soberish’: Billy Idol confesses all. Daily Mail. [dostęp 2017-08-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-11-07)]. (ang.).
- ↑ Andrew Perry (2008-07-24): Billy Idol: the return of Billy the kid. The Daily Telegraph. [dostęp 2017-08-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-11-07)]. (ang.).
- ↑ Gregg Kilday: Cameos in ‘The Doors’. „Entertainment Weekly”, 1991-03-08. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-09-10)]. (ang.).
- ↑ Tomasz Małecki: Billy Idol mógł zostać Terminatorem?!. Movies Room, 2017-08-20. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-11-07)]. (pol.).
- ↑ Phil Roura: Wild at heart: Billy Idol may be a proud dad, but there’s no taming the rocker. Daily News (Nowy Jork), 2010-09-11. [dostęp 2017-08-03]. (ang.).
- ↑ a b c Billy Idol Billboard Chart History. www.billboard.com. [dostęp 2016-03-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-05)]. (ang.).
- ↑ a b Billy Idol UK Chart History. www.officialcharts.com. [dostęp 2016-03-15]. (ang.).
- ↑ a b Billy Idol Australian Albums Chart. australian-charts.com. [dostęp 2016-03-15]. (ang.).
- ↑ a b c Billy Idol/Longplay-Chartverfolgung. musicline.de. [dostęp 2016-03-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-16)]. (niem.).
- ↑ a b c Billy Idol Swiss Albums Chart. hitparade.ch. [dostęp 2016-03-15]. (niem.).
- ↑ a b c d e f RIAA: Billy Idol. www.riaa.com. [dostęp 2016-03-15]. (ang.).
- ↑ a b c d Music Canada: Billy Idol. musiccanada.com. [dostęp 2016-03-15]. (ang.).
- ↑ a b c d e f BPI: Billy Idol (wyszukaj w bazie danych). www.bpi.co.uk. [dostęp 2016-03-15]. (ang.).
- ↑ a b c d e Bundesverband Musikindustrie: Billy Idol (wyszukaj w bazie danych). www.musikindustrie.de. [dostęp 2016-03-15]. (niem.).
- ↑ a b c IFPI FI: Billy Idol. www.ifpi.fi. [dostęp 2016-03-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-22)]. (fiń.).
- ↑ Stephen Thomas Erlewine: Billy Idol Cyberpunk review. www.allmusic.com. [dostęp 2016-03-15]. (ang.).
- ↑ Stephen Thomas Erlewine: Billy Idol Devil’s Playground review. www.allmusic.com. [dostęp 2016-03-15]. (ang.).
- ↑ Stephen Thomas Erlewine: Billy Idol Kings and Queens of the Underground review. www.allmusic.com. [dostęp 2016-03-15]. (ang.).
- ↑ Steve Huey: Billy Idol Vital Idol review. www.allmusic.com. [dostęp 2016-03-15]. (ang.).
- ↑ AWARDS 1998. www.swisscharts.com. [dostęp 2016-03-15]. (ang.).
- ↑ IFPI AT: Billy Idol (wyszukaj w bazie danych). www.ifpi.at. [dostęp 2016-03-15]. (niem.).
- ↑ William Ruhlmann: Billy Idol Greatest Hits review. www.allmusic.com. [dostęp 2016-03-15]. (ang.).
- ↑ Stephen Thomas Erlewine: Billy Idol The Very Best of Billy Idol: Idolize Yourself review. www.allmusic.com. [dostęp 2016-03-15]. (ang.).
- ↑ Billy Idol Happy Holidays: A Very Special Christmas Album. www.allmusic.com. [dostęp 2016-03-15]. (ang.).
- ↑ Billy Idol In Super Overdrive: Live. www.allmusic.com. [dostęp 2016-03-15]. (ang.).
- ↑ The Punk Rock Movie (1978) w bazie IMDb (ang.)
- ↑ Czas wściekłych psów (1996) w bazie IMDb (ang.)
- ↑ Punk’s Not Dead (2007) w bazie IMDb (ang.)
- ↑ Revolutions (2011) w bazie IMDb (ang.)
- ↑ The Damned: Don’t You Wish That We Were Dead (2015) w bazie IMDb (ang.)
- ↑ Rock Legends: Billy Idol (2016) w bazie IMDb (ang.)
- ↑ Legendy Rocka: Billy Idol. TVP.pl. [dostęp 2022-04-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-04-14)]. (pol.).
- ↑ 27th Grammy Awards – 1985. Rock On The Net, 1985-02-26. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-02-10)]. (ang.).
- ↑ 29th Grammy Awards – 1987. Rock On The Net, 1987-02-24. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-02-10)]. (ang.).
- ↑ a b Associated Press: Madonna, Aerosmith top nominees for MTV awards. Newspapers.com, 1990-07-11. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-02-10)]. (ang.).
- ↑ 33rd Grammy Awards – 1991. Rock On The Net, 1991-02-20. [zarchiwizowane z tego adresu]. (ang.).
- ↑ The BRIT Awards 1991. Music for Stowaways, 2014-01-23. [zarchiwizowane z tego adresu]. (ang.).
- ↑ Billy Idol Awards. FamousFix. (ang.).
- ISNI: 0000000121278173
- VIAF: 35395926
- LCCN: n84040476
- GND: 124674283
- BnF: 138954573
- SUDOC: 148952917
- SBN: RAVV230204
- NLA: 35367857
- NKC: xx0014786
- BNE: XX1229551
- NTA: 072874260
- BIBSYS: 1037465
- Open Library: OL2741915A
- PLWABN: 9810639676905606
- NUKAT: n2019013070
- J9U: 987007399310605171
- LNB: 000097079
- NSK: 000414409
- CONOR: 20470371
- BLBNB: 001501663
- KRNLK: KAC2020P6385
- LIH: LNB:Jmm;=B0