Terminator 2: Dzień sądu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Terminator 2: Dzień sądu
Terminator 2: Judgment Day
Ilustracja
Logo filmu
Gatunek

akcja, science fiction, dramat

Rok produkcji

19901991

Data premiery

3 lipca 1991
5 maja 1992 (Polska)

Kraj produkcji

Stany Zjednoczone

Język

angielski

Czas trwania

137 minut

Reżyseria

James Cameron

Scenariusz

James Cameron,
William Wisher Jr.

Główne role

Arnold Schwarzenegger
Edward Furlong
Linda Hamilton
Robert Patrick

Muzyka

Brad Fiedel

Zdjęcia

Adam Greenberg

Scenografia

Joseph Nemec III

Kostiumy

Marlene Stewart

Montaż

Conrad Buff

Produkcja

James Cameron

Wytwórnia

Carolco Pictures
Pacific Western Productions
Lightstorm Entertainment
Le Studio Canal+ S.A.
T2 Productions

Dystrybucja

TriStar Pictures

Budżet

110 mln USD

Przychody brutto

520 mln USD

Poprzednik

Terminator (1984)

Kontynuacja

Terminator 3: Bunt maszyn (2003)
Terminator: Mroczne przeznaczenie (2019)

Nagrody
4 Oscary (z 6 nominacji)
5 Saturnów (z 10 nominacji)
6 nagród MTV Movie Awards (z 8 nominacji)
1 nagroda BAFTA (z 2 nominacji)
(wszystkie nagrody z 1992 r. oprócz 1 Saturna z 2010 r.)
Aktorzy
Arnold Schwarzenegger w 2019.
Linda Hamilton w 2019.
Robert Patrick w 2016.
Edward Furlong w 2009.

Terminator 2: Dzień sądu, Terminator 2: Ostateczna rozgrywka[1] (ang. Terminator 2: Judgment Day; krócej T2) – amerykański film z gatunku science fiction wyreżyserowany w 1991 roku przez Jamesa Camerona, drugi film z serii Terminator, bezpośrednia kontynuacja filmu Terminator z 1984 roku.

Druga część została uznana za najlepszą z serii, a nawet stała się jednym z filmów przełomowych w dziedzinie efektów specjalnych. Terminator 2 został nagrodzony ponad dziesięcioma nagrodami, głównie za ścieżkę dźwiękową, efekty specjalne, grę aktorską i fabułę. Serwis Rotten Tomatoes przyznał filmowi wynik 93%[2].

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Akcja rozgrywa się w 1995 roku, 11 lat po wydarzeniach ukazanych w Terminatorze. John Connor (Edward Furlong) jako dziesięciolatek mieszka z rodziną zastępczą w Los Angeles. Jego matka Sarah Connor (Linda Hamilton) przygotowywała go do jego przyszłej roli jako przywódcy ludzi, lecz została aresztowana i zatrzymana w zakładzie psychiatrycznym pod opieką doktora Petera Silbermana (Earl Boen) po próbie wysadzenia fabryki komputerów. Skynet w 2029 roku wysyła Terminatora T-1000 (Robert Patrick) do 1995 roku, by zabić Johna. W tym samym czasie John Connor (Michael Edwards) wysyła przeprogramowanego przez siebie Terminatora T-800 (Arnold Schwarzenegger), by chronił on jego młodsze wcielenie. T-1000 jest jednak technologicznie bardziej zaawansowany niż T-800, będąc zbudowany z materiału przypominającego ciekły metal. Ta właściwość pozwala mu na dowolną zmianę kształtu, w tym może też wytwarzać proste narzędzia, takie jak noże i haki. Z tego tytułu jest odporny na ostrzał z broni XX wieku, gdyż wszelkie uszkodzenia niemal od razu się zasklepiają. Posiada również znacznie szerszy zakres funkcji społecznych niż T-800 (pokazane jest, jak ten musi się uczyć udzielania odpowiedzi w sposób bardziej ludzki), gdyż udawanie policjanta nie sprawia mu kłopotu.

T-800 i T-1000 jednocześnie znajdują Johna w centrum handlowym, co się kończy ucieczką motocyklem. Terminator tłumaczy Johnowi, jakie jest jego zadanie. W obawie przed atakiem T-1000 na jego matkę znajdującej się w szpitalu psychiatrycznym, John nakazuje Terminatorowi uwolnienie jej. Okazuje się, że Sarah w tym samym momencie podejmowała próbę ucieczki. Na początku trudno jej zaakceptować T-800, ale zdobywa on jej zaufanie po tym, gdy ją skutecznie ochrania przed T-1000. Terminator informuje ją i Johna o przyszłości, wspominając sieć Skynet i rewolucyjny mikroprocesor leżący u jej podstaw.

Sarah udaje się do dawnego przyjaciela po broń i planuje ucieczkę do Meksyku, ale sen o eksplozji atomowej powoduje, że decyduje się zabić przyszłego twórcę mikroprocesora – Milesa Dysona (Joe Morton). Rani go w domu, lecz Terminator i John przybywają na czas, by ją powstrzymać. Razem z Dysonem organizują napad na firmę Cyberdyne, odpowiedzialną za sieć Skynet, tej samej nocy. W siedzibie firmy dowiadują się, że Skynet powstało z artefaktów będących ramieniem i procesorem Terminatora z poprzedniego filmu. W wyniku akcji policji Miles zostaje ciężko ranny, ale udaje mu się wysadzić budynek Cyberdyne, by zatrzeć ślady. Terminator, John i Sarah uciekają, lecz ściga ich T-1000. Po długim pościgu dopada ich w hucie stali, gdzie odbywa się ostatnia, dramatyczna walka. Kończy się ona zniszczeniem T-1000 przez wrzucenie go do kadzi ze stopioną stalą. John wrzuca tam procesor i ramię znalezione w firmie Cyberdyne. T-800 poświęca się i prosi Sarę, by opuściła go do kadzi i zniszczyła, aby zapobiec znalezieniu jego szczątków i użyciu tej technologii do stworzenia Skynetu. Film kończy się ujęciem Sary, patrzącej w przyszłość z ufnością.

Wersja reżyserska[edytuj | edytuj kod]

Projekcja filmu w kształcie zakładanym przez scenariusz mogłaby trwać ponad dwie godziny, ale w materiale znalazły się sceny, które można było usunąć. Usunięcie wybranych scen reżyser tłumaczył zbyt wolną akcją oraz restrykcjami, obligującymi go do projekcji. Film miał swoją premierę w 1991 roku w wersji skróconej trwającej 140 minut. Reżyserska wersja Terminatora 2 miała premierę w 1993 roku na płycie w formacie LaserDisc, na której można zobaczyć odrzucone z pierwszej wersji sekwencje (Terminator Judgment Day – wersja reżyserska).

Nagrody i nominacje[edytuj | edytuj kod]

Film na 64. ceremonii wręczenia Oscarów zdobył cztery statuetki – za najlepsze efekty specjalne, najlepszy dźwięk, najlepszy montaż dźwięku oraz najlepszą charakteryzację. Był również nominowany w kategoriach: „najlepszy montaż” i „najlepsze zdjęcia”. Otrzymał także nagrodę Hugo w kategorii „najlepsza prezentacja dramatyczna” w 1992 roku[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Filmoteka Narodowa: Gapla – Galeria plakatu filmowego (pol.). [dostęp 2020-05-07].
  2. Terminator 2: Judgment Day (1991) – Rotten Tomatoes, www.rottentomatoes.com [dostęp 2015-11-07] (ang.).
  3. 1992 Hugo Awards. World Science Fiction Society. [dostęp 2016-05-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-05-07)].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]