Bukówko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bukówko
Państwo  Polska
Województwo zachodniopomorskie
Powiat białogardzki
Gmina Tychowo
Wysokość 47 m n.p.m.
Liczba ludności (2014) 292
Strefa numeracyjna (+48) 94
Kod pocztowy 78-220
Tablice rejestracyjne ZBI
SIMC 0313934
Położenie na mapie gminy Tychowo
Mapa lokalizacyjna gminy Tychowo
Bukówko
Bukówko
Położenie na mapie powiatu białogardzkiego
Mapa lokalizacyjna powiatu białogardzkiego
Bukówko
Bukówko
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa zachodniopomorskiego
Bukówko
Bukówko
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Bukówko
Bukówko
Ziemia 53°59′05″N 16°11′32″E/53,984722 16,192222

Bukówko (do 1945 niem. Neu Buckow) – wieś sołecka w północno-zachodniej Polsce położona województwie zachodniopomorskim, w powiecie białogardzim, w gminie Tychowo. W latach 1975–1998 wieś należała do woj. koszalińskiego. Według danych UM na dzień 31 grudnia 2014 roku wieś miała 292 stałych mieszkańców[1].

Do lutego 2012 r. w skład sołectwa wchodziła także wieś Słonino, obecnie jest ona samodzielnym sołectwem[2].

Położenie[edytuj]

Wieś leży w odległości ok. 10 km na północ od Tychowa, przy drodze wojewódzkiej nr 167, nad rzeką Chotlą, przy trasie byłej linii wąskotorowej Białogard - Świelino.

Toponimia[edytuj]

Nazwa wsi wskazuje na pochodzenie z łużyckiego i oznacza "dwór bukowy"[potrzebny przypis].

Historia[edytuj]

Wieś chłopsko-dworska. Część chłopska założona w XVI w. W 2 połowie XVII w. powstał majątek ziemski i zespół dworski, który w 1772 r. został nadany w lenno rodzinie von Münchow, do której należał pobliski majątek Bukowo. W 1774 r. kupił je Karol Wilhelm von Woedke. W XIX w. kolejnymi właścicielami Bukówka byli: od 1804 r. rodzina von Versen, która kupiła ją razem z sąsiednią posiadłością w Bukowie, następnie właścicielem był radca von Kleist i od 1852 r. kupiec Appelius z Berlina. W 1884 r. jako posiadacz majątku występuje przedstawiciel rodziny von Heydebreck. Prawdopodobnie pozostali oni właścicielami Bukówka aż do 1945 r. W okresie międzywojennym wieś liczyła ok. 400 mieszkańców. W części chłopskiej były 4 duże gospodarstwa i 4 mniejsze, szkoła, karczma, sala zebrań wiejskich, punkt pocztowy i kilka sklepów. W majątku działała gorzelnia, młyn wodny i kuźnia[3].

Zabytki[edytuj]

Kościół pw. św. Jana Chrzciciela
Pałac w Bukówku

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[4]:

inne zabytki:

  • pałac o pow. 1400 m2 wybudowany został w 1873 r. - klasycystyczny, na rzucie prostokąta, z ryzalitami w elewacjach frontowej i ogrodowej oraz z werandą od wschodu. Obiekt całkowicie podpiwniczony, korpus dwukondygnacyjny, dach czterospadowy. Skrzydła parterowe z mieszkalnym poddaszem, przykryte dachem dwuspadowym. Otwory prostokątne, zamknięte łukiem pełnym. Do roku 2000 użytkowany na potrzeby szkoły podstawowej. Kubatura pałacu 2 660 m3, pow. użytkowa 930 m2. Elewacja budynku zdobiona: gzymsem, płycinowym fryzem, pseudo-ryzalitami i pilastrami. Wokół pałacu park o pow. 12,5 ha, datowany na 1. poł. XIX wieku, krajobrazowy o cechach naturalistycznych z elementami romantycznymi (staw z wyspą), przechodzący w las. Pomnikowe okazy dębów - o obw. 450, 490 i 560 cm. Zabudowania gospodarcze bezstylowe.

Gospodarka[edytuj]

W tutejszej gorzelni przetwarzano ziemniaki.[potrzebny przypis]

Przyroda[edytuj]

W rzece Chotli występują licznie pstrągi i lipienie.

W pobliżu wsi są stawy hodowlane, gdzie za zgodą właściciela jest możliwość złowienia świeżego karpia[potrzebny przypis].

Można odnaleźć również stanowiska bociana czarnego i bielika[potrzebny przypis].

Kultura i sport[edytuj]

Miejscowy zespół sportowy to "Graf" Bukówko.

Komunikacja[edytuj]

W miejscowości znajduje się przystanek komunikacji autobusowej.

Przypisy

  1. UM: Wykaz liczby mieszkańców w Gminie Tychowo, stan na 31-12-2014 r.
  2. Uchwała Rady Miejskiej r. nr XIII/111/12 z 31-01-2012
  3. Plan odnowy miejscowości Bukówko na lata 2009-2015 - załącznik do Uchwały Nr XLV/312/10 Rady Miejskiej w Tychowie z dnia 1 marca 2010 r.
  4. Rejestr zabytków nieruchomych woj. zachodniopomorskiego - stan na 31.12.2012 r.. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 30.3.13]. s. 3.
  5. Andrzej Świrko, Elżbieta Mitura, Szlakami otwartych kościołów dorzecza Parsęty, str. 43, ISBN 978-83-7518-021-3

Bibliografia[edytuj]

  1. Strategia rozwoju Gminy, Tychowo, UG, 2000
  2. Andrzej Świrko, Pałace, dwory i zamki w dorzeczu Parsęty, POT, 2005, ISBN 83-7263-900-0

Linki zewnętrzne[edytuj]