Charnockity

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dajki czarnokitowe w anortozycie (Norwegia)

Czarnokity (charnockity) – skały magmowe, których nazwa pochodzi od nagrobka (był użyty jako materiał do jego budowy) Joba Charnocka w Kalkucie.

Współwystępują najczęściej z anortozytem lub norytem. Niezależnie od genezy są skałami szarawymi, średnio lub gruboziarnistymi odznaczające się bezładną bądź tylko częściowo kierunkową (gnejsową) teksturą.

Geneza[edytuj]

Pogląd co do genezy tych skał był podzielony przez lata na różne fronty wśród badaczy.

Dokładniejsze badania wykazały, iż skały grupy czarnokitu są "suchymi" maficznymi lub ultramaficznymi dyferencjatami magm anortozytowych.

Cechy[edytuj]

Składa się przede wszystkim z kwarcu, plagioklazów (oligoklazlabrador), skaleni potasowych, oraz piroksenów najczęściej reprezentowanych przez hipersten. Pobocznie w zależności od odmiany występują biotyt, hornblenda, granaty, salit. Jako minerały akcesoryczne występują magnetyt, tytanomagnetyt, apatyt, kordieryt, cyrkon, oraz monacyt.

Szczególną cechą pomocną w identyfikacji (z uwzględnieniem analizy pod mikroskopem petrograficznym jest całkowity brak minerałów zawierających wodę (amfibole), czyli występują tylko pirokseny, oraz wykształcenie pertytów, lub antypertytów w przypadku mangerytu i jotunitu.

Systematyka[edytuj]

Trójkąt QAP dla skał czarnokitowych

Mangeryt i Jotunit charakteryzują się ponadto wykształceniem antypertytów. Żadna skała z grupy czarnokitu nie ma swojego odpowiednika wylewnego.

Występowanie[edytuj]

Należą do skał rzadkich. W świecie czarnokity są szczególnie znane z Dekanu w Indiach (rejon Madrasu). Występują także na Sri Lance (skąd najczęściej jest eksportowany), Madagaskarze, Kongu, Nigerii, RPA, Australii, Rosji, Argentynie, Norwegii, Szwecji, Finlandii oraz na Ukrainie.

W Polsce zostały stwierdzone wierceniami w krystalicznym podłożu Suwalszczyzny.

Zastosowanie[edytuj]

  • Kamień budowlany, dekoracyjny, okładzinowy,
  • Interesuje ponadto wielu naukowców i kolekcjonerów.

Zdjęcia[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • W. Ryka i A. Maliszewska. Słownik petrograficzny. Wydawnictwa Geologiczne. Warszawa, 1982. ISBN 83-220-0150-9