Vittorio De Sica

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Vittorio De Sica
Ilustracja
Vittorio De Sica (1959)
Data i miejsce urodzenia 7 lipca 1901 lub 1902
Sora
Data i miejsce śmierci 13 listopada 1974
Paryż
Zawód reżyser, aktor
Współmałżonek Giuditta Rissone[1]
María Mercader[1]
Vittorio De Sica w filmie z 1932

Vittorio De Sica (ur. 7 lipca 1901 lub 1902[1] w Sore we Włoszech, zm. 13 listopada 1974 w Paryżu[1]) – włoski reżyser i aktor[2], przedstawiciel neorealizmu włoskiego[3][4].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Vittorio De Sica był początkowo aktorem komediowym[5]. Po raz pierwszy wystąpił w niemym filmie z 1918 roku Il Processo Clémenceau[6]. Godne uwagi są jego występy w filmach Cameriniego, takich jak Gli uomini che mascalzoni! (1932), Darò un milione (1935) oraz Grandi magazzini (1939). Grał w sumie w ponad stu filmach, kręconych we Włoszech i zagranicą, a otrzymane wynagrodzenia przeznaczał na produkcje reżyserowane przez siebie[7].

Jego pierwsze filmy jako reżysera (Szkarłatne róże oraz Magdaleno, dwója ze sprawowania) były komediami, w których występował również jako aktor[7]. Vittorio De Sica pracował często ze scenarzystą Cesare Zavattinim. Zrealizowali wspólnie dwadzieścia sześć filmów[8] w ciągu trzydziestu lat, począwszy od historii siedmioletniego chłopca, będącego świadkiem rozpadającego się małżeństwa jego rodziców, ukazanej w filmie Dzieci patrzą na nas[9]. Poważna tematyka dotyczyła także ich kolejnego filmu – Dzieci ulicy (1946), którego tematem jest los samotnych dzieci, o które nikt się nie troszczy[10].

Reżyser zdobył uznanie filmami, w których uwaga skupiona jest na ludziach bezbronnych i pozbawionych siły przebicia. Wśród nich znajdują się Złodzieje rowerów, które przyniosły mu międzynarodową sławę. Bohaterowie tego filmu (bezrobotny ojciec i jego dziewięcioletni syn) próbują bezskutecznie odnaleźć skradziony rower, który jest potrzebny do podjęcia pracy. Ich wysiłki budzą wiele emocji, a film uchodzi za typowy przykład kina neorealistycznego[10].

De Sica koncentrował uwagę także na innych wykluczonych osobach: starszych jak niezamożny emeryt Umberto Domenico Ferrari (bohater Umberto D.) czy prostoduszny biedak Totò, przedstawiony w komediodramacie Cud w Mediolanie[11].

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Reżyser[edytuj | edytuj kod]

Na podstawie Filmwebu [1]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Pendergast 2000 ↓, s. 260.
  2. De Sica, Vittorio (wł.). treccani.it. [dostęp 2017-12-16].
  3. Vittorio De Sica, Italian director (ang.). Encyclopaedia Britannica. [dostęp 2017-12-16].
  4. De Sica Vittorio (pol.). Encyklopedia PWN. [dostęp 2017-12-16].
  5. Helman 2011 ↓, s. 576.
  6. Pendergast 2000 ↓, s. 261.
  7. a b Pendergast 2000 ↓, s. 263.
  8. Cesare Zavattini, Italian writer (ang.). Encyclopaedia Britannica. [dostęp 2017-12-16].
  9. Helman 2011 ↓, s. 572.
  10. a b Helman 2011 ↓, s. 595-596.
  11. Helman 2011 ↓, s. 598-599.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Alicja Helman: Włoski neorealizm. W: Tadeusz Lubelski, Iwona Sowińska, Rafał Syska: Kino klasyczne. Historia kina, tom 2. Kraków: Universitas, 2011, s. 565–615. ISBN 9788324216628.
  • Tom Pendergast, Sara Pendergast: International Dictionary of Film and Filmmakers. Wyd. 4. T. 2: Directors. St. James Press, 2000, s. 260–264.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]