Cmentarz Miłostowo w Poznaniu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Cmentarz na Miłostowie)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Cmentarz Miłostowo w Poznaniu
Zakład kremacji w Forcie IIIa
Zakład kremacji w Forcie IIIa
Państwo  Polska
Miejscowość Poznań
Adres Miłostowo
Powierzchnia cmentarza 98,69 ha[1]
Liczba pochówków 81 000[1]
Liczba grobów 41 300[1]
Data otwarcia 1943
Położenie na mapie Poznania
Mapa lokalizacyjna Poznania
Cmentarz Miłostowo w Poznaniu
Cmentarz Miłostowo w Poznaniu
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Cmentarz Miłostowo w Poznaniu
Cmentarz Miłostowo w Poznaniu
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Cmentarz Miłostowo w Poznaniu
Cmentarz Miłostowo w Poznaniu
Ziemia52°25′14″N 16°59′54″E/52,420556 16,998333

Cmentarz komunalny nr 1 Miłostowo w Poznaniu – największy pod względem powierzchni i drugi pod względem liczby pochowanych osób cmentarz w Poznaniu, znajdujący się we wschodniej części miasta – na Miłostowie, w obrębie osiedla samorządowego Warszawskie-Pomet-Maltańskie, niedaleko drogi krajowej nr 92, między ulicami Warszawską i Gnieźnieńską.

Położenie[edytuj]

Cmentarz znajduje się w rozwidleniu torów kolejowych w kierunku Warszawy, Gniezna i Inowrocławia. Położony na terenach wydmowych, leśnych i pofortecznych (Fort IIIa – Sułkowskiego, daw. Prittwitz), zajmuje powierzchnię 98,69 ha, pochowano na nim ponad 81 tysięcy osób.

Kwatery[edytuj]

Znajdują się na nim kwatery żołnierzy polskich, radzieckich i niemieckich z czasów II wojny światowej, Żydów pomordowanych w czasie okupacji i macewy odzyskane ze zlikwidowanego podczas wojny cmentarza żydowskiego przy ul. Głogowskiej, szereg grobów przeniesionych po wojnie z likwidowanych nekropolii poznańskich, m.in. położonych w centrum miasta, a także kwatery ewangelicka (pole 3, kwatera PD) i prawosławna (pole 4, kwatera PD).

Historia[edytuj]

Cmentarz został otwarty w 1943 i celowo był zlokalizowany przez władze okupacyjne z dala od połączeń komunikacyjnych. Budowę rozpoczęto w 1940, a od 1942 zatrudniano na niej Żydówki z pobliskich niemieckich obozów pracy, m.in. z Lager Elektro-Mühle. Np. w marcu 1943 zatrudnionych przy budowie było 430 więźniarek. Roboty budowlane prowadził Garten und Friedhofsamt (okupacyjny miejski zarząd parków i cmentarzy), a bezpośrednim wykonawcą było niemieckie przedsiębiorstwo Dipl. Ing. Hans Pracht Strassen- und Tefbau K.G., wykorzystujące niewolniczą pracę Żydówek[2].

W 1993 w dawnym forcie uruchomiono nowoczesny zakład kremacji a w sąsiedztwie pierwsze w Polsce pole urnowe.

Przyroda[edytuj]

Pośród roślinności przeważa sosna, brzoza, topola, olcha i krzewy, w znacznej mierze posadzone w latach 40. XX w. dla umocnienia wydm.

Pochowani[edytuj]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Pochowani na Cmentarzu Miłostowo w Poznaniu.

Galeria[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • Helena Szafran, Miasto Poznań i okolica, Poznań, PTPN, 1959 (seria „Wielkopolska w Oczach Przyrodnika”, nr 3)
  • Poznań od A do Z. Leksykon krajoznawczy, pod red. Włodzimierza Łęckiego i Piotra Maluśkiewicza, Poznań, Wydaw. Kurpisz, 1998, ​ISBN 83-87621-39-0
  • Jerzy Domasłowski, Kościół Ewangelicko-Augsburski w Poznaniu i w Zachodniej Wielkopolsce w latach 1919-2005, Poznań, Parafia Ewangelicko-Augsburska w Poznaniu, 2005, ​ISBN 83-922889-0-4​ (dot. kwatery ewangelickiej)
  • Twierdza Poznań. O fortyfikacjach miasta Poznania w XIX i XX wieku, Jacek Biesiadka [i in.], Poznań, Wydaw. Rawelin, 2006, ​ISBN 83-915340-2-2​ (dot. obiektów pofortecznych)

Przypisy

  1. a b c Cmentarze komunalne - Poznańskie cmentarze - Poznan.pl, www.poznan.pl [dostęp 2017-11-22] (pol.).
  2. Anna Ziółkowska, Lager "Elektro-Mühle", w: Kronika Miasta Poznania, nr 2/2002, s.307, ISSN 0137-3552

Linki zewnętrzne[edytuj]