David Coverdale

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
David Coverdale
Ilustracja
David Coverdale w roku 1990
Data i miejsce urodzenia 22 września 1951
 Anglia (Saltburn-by-the-Sea)
Instrument gitara, harmonijka
Gatunek rock, hard rock, heavy metal, blues rock
Zawód muzyk, kompozytor
Aktywność od 1973
Zespoły
Deep Purple
Whitesnake
Coverdale/Page
Strona internetowa

David Coverdale (ur. 22 września 1951 w Saltburn-by-the-Sea[1]) – brytyjski wokalista rockowy członek m.in. Deep Purple i Whitesnake[2].

Coverdale był mało znanym muzykiem do momentu zastąpienia Iana Gillana w Deep Purple w 1973 r. Pracował w sklepie z ubraniami w Redcar, kiedy wysłał swoją taśmę demo do Deep Purple. Dzięki swojemu głębokiemu, bluesowemu głosowi został przyjęty do zespołu i dzielił swe wokalne obowiązki z basistą Glennem Hughesem. Trzy lata później zespół rozpadł się. Wtedy Coverdale przeniósł się do Niemiec i przekazał swoje ścieżki wokalne na projekt z udziałem wielu artystów zorganizowany przez Eddiego Hardina, a zarejestrowany przez RCA Records jako Wizard's Convention.

Nie mogąc wystąpić w Anglii z powodu problemów z kontraktem, Coverdale nagrał wokal na swój solowy album, podczas, gdy reszta ścieżek została nagrana w Londynie. Muzycy, którzy zagrali na tym albumie zostali potem członkami oryginalnego składu Whitesnake. W 1982 r. Coverdale'owi zaproponowano dołączenie do Black Sabbath (Dio odszedł wtedy na skutek kłótni z Iommim) razem z perkusistą Cozym Powellem oraz do Bad Company, w którym miałby zastąpić Paula Rodgersa. Coverdale odmówił, a Tony Iommi zwerbował wtedy Iana Gillana, poprzednika Coverdale'a w Deep Purple, natomiast zespół Bad Company zakończył działalność. Powell dołączył do Coverdale'a w 1984 r. i nagrali razem album Slide It In. Mimo sporej popularności, Whitesnake nie cieszył się szacunkiem kolegów z branży. W utworze „Still of the Night” z albumu 1987, zespół tak bardzo zbliżył się do brzmienia Led Zeppelin, że Robert Plant nazwał sarkastycznie Coverdale'a "David Coverversion".

Seria bluesowych i hardrockowych nagrań zaowocowała sporą popularnością w Wielkiej Brytanii i Europie. W USA sukcesem został dopiero album Whitesnake z 1987 r., który okrył się podwójną platyną. Został on napisany z byłym gitarzystą Thin Lizzy Johnem Sykesem. Coverdale rozwiązał Whitesnake w 1994 r. gdy firma Geffen Records nie przedłużyła z nim kontraktu. W tamtym czasie Coverdale pracował z byłym gitarzystą Led Zeppelin Jimmym Page'em nad projektem Coverdale-Page.

W 2002 r. Coverdale reaktywował Whitesnake by ruszyć w europejską i amerykańską trasę. Skład prezentował się następująco: Marco Mendoza (gitara basowa), Doug Aldrich (gitara), Reb Beach (gitara), Tommy Aldridge (perkusja) i Timothy Drury (instrumenty klawiszowe).

W 2006 roku piosenkarz został sklasyfikowany na 54. miejscu listy 100 najlepszych wokalistów wszech czasów według Hit Parader[3]. Z kolei w 2009 roku został sklasyfikowany na 33. miejscu listy 50 najlepszych heavymetalowych frontmanów wszech czasów według Roadrunner Records[4].

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

 Zobacz więcej w artykule Whitesnake, w sekcji Dyskograifa.
 Zobacz więcej w artykule Coverdale/Page, w sekcji Dyskografia.
Albumy solowe
Tytuł Dane dot. albumu Pozycja na liście
UK
[5]
CHE
[6]
SWE
[7]
GER
[8]
White Snake
  • Data: 9 lutego 1977
  • Wydawca: Purple, Attic
Northwinds
  • Data: 1 marca 1978
  • Wydawca: Purple, Polydor
78
Into the Light
  • Data: 17 października 2000[9]
  • Wydawca: EMI
75 84 31 45
"—" album nie był notowany.
Inne
Album Rok Uwagi
Deep Purple - Burn 1974 członek zespołu[10]
Jon LordWindows gościnnie[11]
Deep Purple - Stormbringer członek zespołu[12]
Roger GloverThe Butterfly Ball and the Grasshopper's Feast gościnnie[13]
Deep Purple - Come Taste the Band 1975 członek zespołu[14]
Eddie HardinWizard's Convention 1976 gościnnie
Barbi BentonAin't That Just The Way 1978 gościnnie
Steve VaiPassion and Warfare 1989 gościnnie[15]
Bernie MarsdenThe Friday Rock Show Sessions 1992 gościnnie
Bernie Marsden – And About Time Too 2000 gościnnie
Tony FranklinWonderland 2003 gościnnie
Vandenberg's MoonKingsVandenberg's MoonKings 2014 gościnnie[16]
Bernie Marsden – Shine gościnnie[17]
Phil CollenThe Delta Deep 2015 gościnnie

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

  • Heavy Metal: Louder Than Life (2006, film dokumentalny, reżyseria: Dick Carruthers)[18]

Przypisy

  1. Encyclopaedia Metallum - David Coverdale (ang.). www.metal-archives.com. [dostęp 2015-08-05].
  2. Encyclopaedia Metallum - Deep Purple (ang.). www.metal-archives.com. [dostęp 2009-11-10].
  3. Hit Parader’s Top 100 Metal Vocalists of All Time (ang.). www.hearya.com. [dostęp 2010-06-16].
  4. THE 50 GREATEST METAL FRONT-MEN OF ALL TIME! (ang.). www.roadrunnerrecords.com. [dostęp 2011-12-08].
  5. Davic Coverdale UK Albums Chart (ang.). www.officialcharts.com. [dostęp 2015-08-08].
  6. David Coverdale Swiss Albums Chart (niem.). hitparade.ch. [dostęp 2015-08-08].
  7. David Coverdale Swedish Albums Chart (ang.). swedishcharts.com. [dostęp 2015-08-08].
  8. David Coverdale German Albums CHart (niem.). www.musicline.de. [dostęp 2015-08-08].
  9. Alex Henderson: David Coverdale Into the Light review (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 2015-08-08].
  10. Deep Purple ‎– Burn (ang.). www.discogs.com. [dostęp 2015-08-08].
  11. Jon Lord ‎– Windows (ang.). www.discogs.com. [dostęp 2015-08-08].
  12. Deep Purple ‎– Stormbringer (ang.). www.discogs.com. [dostęp 2015-08-08].
  13. Roger Glover And Guests ‎– The Butterfly Ball And The Grasshopper's Feast (ang.). www.discogs.com. [dostęp 2015-08-08].
  14. Deep Purple ‎– Come Taste The Band (ang.). www.discogs.com. [dostęp 2015-08-08].
  15. Steve Vai ‎– Passion And Warfare (ang.). www.discogs.com. [dostęp 2015-08-08].
  16. Vandenberg's MoonKings ‎– Vandenberg's MoonKings (ang.). www.discogs.com. [dostęp 2015-08-08].
  17. Bernie Marsden ‎– Shine (ang.). www.discogs.com. [dostęp 2015-08-08].
  18. Heavy Metal: Louder Than Life (ang.). www.imdb.com. [dostęp 2011-07-28].