Debra Winger

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Debra Winger
Ilustracja
Imię i nazwisko Mary Debra Winger
Data i miejsce urodzenia 16 maja 1955
Cleveland Heights, w stanie Ohio, USA
Zawód aktorka

Mary Debra Winger (ur. 16 maja 1955 w Cleveland Heights, w stanie Ohio) – amerykańska aktorka filmowa.

Życiorys[edytuj]

Przyszła na świat w żydowskiej rodzinie jako jedno z trojga dzieci pracownika przemysłu rolno-spożywczego Roberta Wingera i pracownicy umysłowej Ruth Felder (zm. 19 marca 1996). Ma siostrę Marlę i starszego brata Marca (ur. 1950).

W 1973 ukończyła James Monroe High School w Sepulveda w stanie Kalifornia i studiowała socjologię na California State University Northridge. Spędziła kilka lat w Izraelu, gdzie odbyła trzymiesięczną służbę w Siłach Obronnych Izraela. Po powrocie do Stanów Zjednoczonych w wyniku wypadku samochodowego doznała krwotoku mózgu. Była częściowo sparaliżowana i straciła wzrok na dziesięć miesięcy. Po odzyskaniu zdrowia przeniosła się do Kalifornii i została aktorką.

Mając 21 lat debiutowała rolą Debbie w dramacie komediowym Slumber Part '57 (1976) Williama A. Leveya. Następnie osiągnęła sukces na małym ekranie w serialu fantasy ABC Cudowna kobieta (1976–77) jako Drusilla, młodsza siostra Diany Prince. Początkiem kariery była komedia muzyczna Dzięki Bogu już piątek (1978) Roberta Klane'a z Jeffem Goldblumem i Donną Summer.

Pierwszą liczącą się w oczach krytyki i publiczności rolą była postać mistrzyni parkietu Sissy Davis, której zdrowy pogląd na życie i poczucie wartości są przeciwwagą pozorów i wielkomiejskiej korupcji w melodramacie Miejski kowboj (1980) Jamesa Bridgesa u boku Johna Travolty, za którą zdobyła dwie nominacje do nagrody Złotego Globu i nominację do nagrody Brytyjskiej Akademii Filmowej (BAFTA). Na planie filmu Ulica Nadbrzeżna (1982) Davida S. Warda jej ekranowym partnerem był Nick Nolte, z którym zagrała po latach w filmie Wszyscy wygrywają (1990) Karela Reisza. Rola robotnicy Pauli Pokrifki w kinowym hicie Oficer i dżentelmen (1982) Taylora Hackforda z Richardem Gere przyniosła jej pierwszą nominację do Oscara i kolejną do Złotego Globu.

Zachwyciła widzów i krytyków wiarygodnością przejmująco zagranej roli żyjącej w konflikcie ze swoją matką Emmy Horton w komediodramacie Czułe słówka (1983) Jamesa L. Brooksa z Shirley MacLaine i Jackiem Nicholsonem, zdobywając drugą nominację do Oscara i Złotego Globu. W dreszczowcu Morderstwo Mike'a (1984) Jamesa Bridgesa zagrała dziewczynę zakochaną w trenerze tenisa, który okazuje się być narkotykowym dilerem; w komedii sensacyjnej Ivana Reitmana Orły Temidy (1986) z Robertem Redfordem i Daryl Hannah wcieliła się w postać prawniczki broniącej ekscentrycznej córki znanego artysty; w thrillerze psychologicznym Czarna wdowa (1987) Boba Rafelsona z Theresą Russell jako policjantka tropiła tytułową morderczynię mężów-samotnych milionerów; w dramacie sensacyjnym Zdradzeni (1988) Costy-Gavrasa była policjantką zakochaną w farmerze-szefie miejscowej komórki terrorystycznej. W Pod osłoną nieba (1990) Bernardo Bertolucciego wcieliła się zaś w rolę ekstrawaganckiej artystki Kit Moresby, podróżującej wraz z mężem po Afryce. Za rolę poetki Joy Gresham w biograficznym melodramacie Richarda Attenborougha Cienista dolina (1993) po raz trzeci otrzymała nominację do Oscara i nominację do nagrody BAFTA.

W 1995 roku wykładała na Uniwersytecie Harvarda. W 2002 roku Rosanna Arquette zrealizowała film dokumentalny pt. W poszukiwaniu Debry Winger, gdzie pojawiła się obok czterdziestu popularnych aktorek hollywoodzkich, m.in. Elizabeth Taylor, Gwyneth Paltrow, Sharon Stone, Meg Ryan, Jane Fondy, Diane Lane, Whoopi Goldberg, Robin Wright Penn, Holly Hunter, Melanie Griffith, Laury Dern, Daryl Hannah i Patricii Arquette.

Życie prywatne[edytuj]

Była żoną aktora Timothy'ego Huttona (od 16 marca 1986 do 1990), z którym ma syna Emanuela Noaha (ur. 29 kwietnia 1987). W dniu 28 listopada 1996 roku poślubiła aktora, reżysera i scenarzystę Arlissa Howarda. Mają syna Gideona „Babe” Howarda (ur. 15 czerwca 1997). Spotykała się z Nickiem Nolte (1981–1982), Alem Pacino (w latach 80.) i amerykańskim senatorem Bobem Kerreyem (1983–1985).

Linki zewnętrzne[edytuj]