Donn Eisele

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Donn Eisele
{{{nazwa}}}
Data i miejsce urodzenia 23 czerwca 1930
Columbus
Data i miejsce śmierci 2 grudnia 1987
Tokio
Narodowość amerykańska
Funkcja pilot modułu dowodzenia
Czas spędzony w kosmosie 10 dni 20 godzin 9 minut
i 3 sekundy
Misje Apollo 7
Emblematy załóg Apollo 7
Stopień US Air Force O6 shoulderboard rotated.svg pułkownik United States Air Force
Odznaczenia
Zaszczytny Krzyż Lotniczy  (Stany Zjednoczone) NASA Distinguished Service Medal NASA Exceptional Service Medal
Donn Eisele przed startem do misji Apollo 7

Donn Fulton Eisele (ur. 23 czerwca 1930 w Columbus, zm. 2 grudnia 1987 w Tokio) – amerykański astronauta, pułkownik United States Air Force.

Wykształcenie i służba wojskowa[edytuj | edytuj kod]

  • 1948 – ukończył szkołę średnią (West High School) w Columbus w Ohio.
  • 1952 – ukończył Akademię Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych, otrzymując licencjat z astronautyki. Następnie przystąpił do służby w lotnictwie wojskowym. Szkolił się w bazach: Goodfellow w Teksasie, Williams w Arizonie i Tyndall na Florydzie.
  • Luty 1954 – uzyskał kwalifikacje pilota wojskowego.
  • 1954–1956 – odbył służbę w Wheelus Air Base w Libii.
  • 1960 – ukończył Air Force Institute of Technology w bazie Wright-Patterson w Ohio, uzyskując tytuł magistra inżyniera astronautyki.
  • 1961 – odbył zaawansowane szkolenie dla pilotów doświadczalnych w Experimental Flight Test Pilot School w kalifornijskiej bazie lotniczej Edwards. Następnie jako inżynier oraz pilot doświadczalny został skierowany do Centrum Broni Specjalnych Sił Powietrznych (Air Force Special Weapons Center) w bazie Kirtland w Nowym Meksyku. Pracował tam do momentu przystąpienia do grupy astronautów.
  • Czerwiec 1972 – przeszedł do rezerwy w stopniu pułkownika USAF.

Jako pilot wylatał ponad 4200 godzin, z czego 3600 na samolotach odrzutowych.

Kariera astronauty[edytuj | edytuj kod]

  • 18 października 1963 – zakwalifikował się do trzeciej grupy astronautów NASA (NASA 3).
  • 1965 – został mianowany pilotem załogi podstawowej (dowodzonej przez Gusa Grissoma) pierwszego lotu załogowego planowanego w ramach programu Apollo.
  • 1966 – podczas treningu w stanie nieważkości złamał bark w trakcie jednego z lotów po trajektorii parabolicznej i przesunięto go do załogi rezerwowej. W składzie podstawowym zastąpił go Roger Chaffee.
  • 11–22 października 1968 – odbył lot kosmiczny na statku Apollo 7.
  • 1969 – wchodził w skład załogi rezerwowej misji Apollo 10.
  • 1970 – mimo, że był przewidywany do jednej z załóg podstawowych lotów Apollo 13 lub Apollo 14, nie otrzymał nominacji. Zaważył na tym jego konflikt z kierownikiem lotu misji Apollo 7 – Christopherem Kraftem. W wyniku tego podjął decyzję o odejściu z Korpusu Astronautów NASA.
  • 1970–1972 – był doradcą technicznym ds. lotów załogowych w NASA Langley Research Center.
  • 1 czerwca 1972 – opuścił szeregi NASA.

Apollo 7[edytuj | edytuj kod]

Start Apollo 7, pierwszej załogowej misji programu, odbył się 11 października 1968. Dowódcą wyprawy był Walter Schirra, Donn Eisele – pilotem modułu dowodzenia, a Walter Cunningham pełnił nominalną funkcję pilota modułu księżycowego (podczas lotu pojazd LM zastępował balast). Najważniejszym zadaniem, jakie stało przed astronautami, było wypróbowanie w warunkach rzeczywistych nowego statku załogowego, którym Amerykanie mieli polecieć na Księżyc. W trakcie lotu przeprowadzono m.in. symulację manewru wysuwania lądownika księżycowego i połączenia z członem S-IVB rakiety nośnej statku.

Na pokładzie statku u Schirry, a następnie u Eisele'ego, wystąpiły silne objawy przeziębienia. Obciążeni licznymi zadaniami astronauci zaczęli okazywać irytację i wielokrotnie dochodziło do sprzeczek między nimi a kontrolą lotu. W pewnym momencie wręcz odmówili wykonywania poleceń z Ziemi. W efekcie, po powrocie z orbity zostali wycofani ze składu osobowego programu Apollo i żaden z nich już nigdy nie poleciał w kosmos.

Wodowanie statku Apollo 7 odbyło się 22 października 1968 roku i miało również nietypowy przebieg. Kapsuła bowiem ustawiła się w wodzie wierzchołkiem do dołu (tzw. pozycja stabilna II). Sytuację przywróciło do normy dopiero wypełnienie gazem pontonów przytwierdzonych do korpusu statku. Misja trwała 10 dni 20 godzin 9 minut i 3 sekundy.

Po opuszczeniu NASA[edytuj | edytuj kod]

Po wystąpieniu z NASA Eisele w latach 1972–1974 był szefem oddziału amerykańskiego Korpusu Pokoju (Peace Corps) w Tajlandii. Po powrocie z Azji podjął pracę w sektorze prywatnym, piastował stanowiska kierownicze w firmach Marion Power Shovel Co. oraz Trans Carib Air. W latach 1980–1981 był wiceprezesem ds. inwestycji w przedsiębiorstwie Drexel Burnham Lambert. Od 1981 roku przez pięć lat sprawował nadzór nad kontami korporacji inwestycyjnej Oppenheimer & Company. Jego ostatnim miejscem pracy była firma Prudential Bache Securities w Fort Lauderdale na Florydzie.

Razem z żoną, Susan, napisał dla dzieci książkę o lotach kosmicznych. Ponadto publikował w prasie artykuły o charakterze technicznym i biograficznym.

Zmarł 2 grudnia 1987 roku w Tokio w wieku 57 lat. Odbywał wówczas podróż służbową. Przyczyną śmierci był zawał serca.

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Dane lotu[edytuj | edytuj kod]

Lot kosmiczny, w którym uczestniczył Donn F. Eisele
Data startu
Data lądowania
Statek kosmiczny
Funkcja
Czas trwania
11 października 1968
22 października 1968
Apollo 7
Pilot modułu dowodzenia
10 dni 20 godzin 9 minut i 3 sekundy
Łączny czas spędzony w kosmosie — 10 dni 20 godzin 9 minut i 3 sekundy

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]