En Face (zespół muzyczny)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z En Face (grupa muzyczna))
Skocz do: nawigacja, szukaj
En Face
Rok założenia 1971
Rok rozwiązania 1975
Gatunek folk rock, pop
Wytwórnia płytowa Polskie Nagrania
Pronit
Melodia
Powiązania Zespół Ryszarda Poznakowskiego
Ostatni skład
Jerzy Grunwald, Ireneusz Dudek, Maciej Radziejewski, Krystian Wilczek, Marek Surzyn
Byli członkowie
Bohdan Kendelewicz, Kazimierz Turczyński, Marian Myszko, Józef Hajdasz

En Face – polski zespół folk rockowy, powstały we wrześniu 1971 roku na bazie zespołu Ryszarda Poznakowskiego.

Historia[edytuj]

Pierwszy skład grupy tworzyli: Jerzy Grunwald (leader, gitara, śpiew; eks- No To Co), Bohdan Kendelewicz (gitara basowa; eks- Wiatraki, Bizony) i Kazimierz Turczyński (perkusja; eks ork. PR i TV w Katowicach). Pierwszych nagrań J. Grunwald dokonał już w 1971 roku z zespołem Poznakowskiego, m.in. pierwsze wersje piosenek z repertuaru En Face, tj.: Na tych samych ulicach i Zamykam oczy, by widzieć cię z bliska.

Zespół zorientowany na folk rock wylansował swój pierwszy przebój O zachodzie, który znalazł się na debiutanckiej płycie „czwórce” Jerzy Grunwald & En Face. Wiosną 1972 roku Turczyńskiego zastąpił nowy perkusista Marian Myszko (eks- zesp. Antoniego Kopffa). W czerwcu En Face wystąpiło na X KFPP w Opolu, lecz utwór Tęcza nad nami przeszedł bez echa i nie zyskał popularności. Niemniej jednak Jerzego Grunwalda uznano piosenkarzem roku 1972 w plebiscytach Panoramy i Na Przełaj.

Zespół En Face należał do kategorii wykonawców popularnych[1]. W latach 1972-1973 popularność zyskały kolejne przebojowe piosenki, tj.: Oddaleni, ale bliscy, Płynę na wyspy szczęśliwe, Popędzimy w dal saniami i Dziwna miłość niepojęta[2]. Zespół dużo koncertował w Polsce, jak i za granicą: w Bułgarii (1972), ZSRR (1972, 1973), Azji (Gruzja, Mongolia) (1973)[3] i NRD (1973). W marcu 1973 roku nagrał swoją pierwsza płytę długogrającą Jerzy Grunwald En Face[2], natomiast zimą 1973 r. w Moskwie, już w nowym składzie kolejną czwórkę pt. Jerzy Grunwald. Polsza. Wystąpił tam także w programie telewizyjnym. Na koncertach oprócz kompozycji Grunwalda grywał ówczesne światowe hity, m.in. z repertuaru Creedence Clearwater Revival (Proud Mary) i Crosby, Stills and Nash (Suite: Judy Blues Eyes)[4]. Grupę tworzyli wówczas: J. Grunwald - (śpiew, gitara), Ireneusz Dudek (harmonijka ustna, flet, skrzypce, instrumenty perkusyjne, śpiew; eks- Twarze), Krystian Wilczek (gitara basowa, śpiew; eks- Wiślanie 69) i Józef Hajdasz (perkusja; eks- Breakout). W kraju popularność zyskały utwory: Chciał się stary ożenić, Nie zaszkodzi trochę snów i Człowiek od lat.

W 1974 roku zespół wystąpił w TV RFN, na Międzynarodowej Wiośnie Estradowej '74, XII KFPP w Opolu i MFP w Sopocie. Z grupą współpracował Mirosław Żwaka, który później utworzył z Marcelim Psiukiem duet Marcel i Mirek. W międzyczasie dołączył Maciej Radziejewski (gitara), a w połowie 1974 r. Marek Surzyn (perkusja) w miejsce Hajdasza[5]. Ponadto Dudek, Radziejewski, Wilczek i Surzyn równolegle grali w zespole Apokalipsa[6].

W lutym 1975 roku formacja nagrała swój drugi longplay Sennym Świtem i koncertowała. Wylansowała przeboje: Dogonić ciszę, Ten ptak srebrzysty, Przyszłaś znikąd i z końcem tego samego roku zakończyła działalność.

Dyskografia[edytuj]

Albumy[edytuj]

Kompilacje[edytuj]

Single[edytuj]

Czwórki[edytuj]

Nagrania radiowe[edytuj]

1971 (P. R. Warszawa):

  • Na tych samych ulicach, Zmieniasz się ty, zmieniam się ja, Zamykam oczy, by widzieć cię z bliska, Trzeba się kochać, To właśnie dla ciebie, Ona w pąsach, a ja w wąsach;

1972 (P. R. Warszawa):

  • O zachodzie, Jesteś wszystkim, co mam, Płynę na wyspy szczęśliwe, Oddaleni, ale bliscy, Popędzimy w dal saniami, Teraz już zaśnij, Tęcza nad nami, Jak dobrze, że jesteś;

1973:

  • Noc i brzask, Nie zginaj karku

1974 (P. R. Katowice):

  • Człowiek od lat, Dogonić ciszę

Opublikowane nagrania koncertowe[edytuj]

Przypisy

  1. Marcin Babko: Irek Dudek. Ziuta Blues. Wyd. 1. Poznań: In Rock, październik 2008, s. 58. ISBN 978-83-60157-38-1.
  2. a b c Jerzy Grunwald. Gwiazdy Polskiego Big Beatu (pol.). wsm.serpent.pl. [dostęp 2016-10-25].
  3. Marcin Babko: Irek Dudek. Ziuta Blues. Wyd. 1. Poznań: In Rock, październik 2008, s. 59. ISBN 978-83-60157-38-1.
  4. Marcin Babko: Irek Dudek. Ziuta Blues. Wyd. 1. Poznań: In Rock, październik 2008, s. 59, 60. ISBN 978-83-60157-38-1.
  5. Marcin Babko: Irek Dudek. Ziuta Blues. Wyd. 1. Poznań: In Rock, październik 2008, s. 56. ISBN 978-83-60157-38-1.
  6. Marcin Babko: Irek Dudek. Ziuta Blues. Wyd. 1. Poznań: In Rock, październik 2008, s. 57, 62. ISBN 978-83-60157-38-1.
  7. Jerzy Grunwald – Na tych samych ulicach. Niepublikowane nagrania z lat 1971-1975 (KAMCD 43) (pol.). kameleonrecords.pl. [dostęp 2016-07-12].

Bibliografia[edytuj]

  • Jan Kawecki, Wojciech Zajac: Encyklopedia Polskiej Muzyki Rockowej - Rock 'n' roll 1959-1973. Kraków: Rock Serwis, 1995. ISBN 83-85335-25-0.
  • Teksty w książeczce płyty Jerzy Grunwald – Na tych samych ulicach. Niepublikowane nagrania z lat 1971-1975 (KAMCD 43)

Linki zewnętrzne[edytuj]