Epicrisis systematis mycologici

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Epicrisis systematis mycologici – publikacja opracowana w latach 1836–1838 przez Eliasa Friesa, wydana w 1838[1].

Pełny tytuł brzmi: „Epicrisis systematis mycologici, Seu synopsis hymenomycetum.”, w cytatach taksonomicznych używany jest skrót Epicr. syst. mycol.

W publikacji tej grzyby podzielono na sześć ówczesnych rodzin: Hymenomycetes, Discomycetes, Pyrenomycetes, Gasteromycetes, Hyphomycetes i Coniomycetes. Dokładny podział systematyczny zaproponowano dla rodziny Hymenomycetes, dzieląc ją na 64 rodzaje w 6 rzędach:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. E.M. Fries: Epicrisis systematis mycologici. Upsaliae: e Typographia Academica [...] Redemtor Gleerup Lundae, qui solus divendit, 1838, s. 1-610. (łac.)