Erich Honecker

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Erich Honecker
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 25 sierpnia 1912
Neunkirchen
Data i miejsce śmierci 29 maja 1994
Santiago
Przewodniczący Rady Państwa NRD
Okres od 29 września 1976
do 18 października 1989
Przynależność polityczna Socjalistyczna Partia Jedności Niemiec (SED)
Poprzednik Willi Stoph
Następca Egon Krenz
Sekretarz Generalny Socjalistycznej Partii Jedności Niemiec
Okres od 3 maja 1971
do 18 października 1989
Przynależność polityczna Socjalistyczna Partia Jedności Niemiec (SED)
Poprzednik Walter Ulbricht
Następca Egon Krenz
Przewodniczący Rady Obrony Narodowej
Okres od 3 maja 1971
do 13 października 1989
Poprzednik Walter Ulbricht
Następca Egon Krenz
Przewodniczący Wolnej Młodzieży Niemieckiej
Okres od 7 marca 1946
do 27 maja 1955
Następca Karl Namokel
podpis
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera NRD Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Karola Marksa (NRD) Order Karola Marksa (NRD) Order Karola Marksa (NRD) Order Lenina Order Lenina Order Rewolucji Październikowej Order José Martí Wielka Wstęga Orderu Zasługi PRL Złoty Order Olimpijski
Erich Honecker i Leonid Breżniew (lata 70.)
Erich Honecker (1946)

Erich Honecker (ur. 25 sierpnia 1912 w Neunkirchen, zm. 29 maja 1994 w Santiago) – niemiecki polityk komunistyczny i I sekretarz Socjalistycznej Partii Jedności Niemiec (SED). W latach 1971–1989 przywódca Niemieckiej Republiki Demokratycznej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem zaangażowanego politycznie górnika[1]. Pracę rozpoczął jako dekarz[2]. W 1926 wstąpił do młodzieżowej organizacji Komunistyczny Związek Młodych Niemiec, która była przybudówką Komunistycznej Partii Niemiec (KPD)[3]. W 1929 stał się członkiem tej partii. W latach 1929–1931 przebywał w Związku Radzieckim, gdzie studiował w Międzynarodowej Szkole Leninowskiej[4].

W 1935 został aresztowany za działalność opozycyjną wobec reżimu III Rzeszy, a w 1937 skazany przez nazistów na karę 10 lat ciężkiego więzienia za zdradę stanu[2]. Pod koniec II wojny światowej, w 1945 został uwolniony przez wojska radzieckie. Zamieszkał we wschodnich Niemczech[2]. Rozpoczął wtedy na nowo działalność polityczną u boku Waltera Ulbrichta. W 1946 był jednym z pierwszych członków Niemieckiej Socjalistycznej Partii Jedności (SED) i po miażdżącym zwycięstwie tej partii w wyborach wszedł do kierownictwa w utworzonym na krótki czas parlamencie[5][6]. Po utworzeniu Niemieckiej Republiki Demokratycznej był aktywnym członkiem partii, piastował między innymi stanowisko przewodniczącego organizacji młodzieżowej Freie Deutsche Jugend (FDJ). Po okresie kandydowania od 1951, w 1958 wszedł w skład Komitetu Centralnego Socjalistycznej Partii Jedności (SED)[7].

W 1971 został przewodniczącym partii (po rezygnacji Waltera Ulbrichta), a od 1976 przewodniczącym Rady Państwa. Doprowadził do poprawy relacji z RFN i wzajemnego uznania. Wprowadził również pewne reformy liberalizujące ustrój, a w 1974 wdrożył reformę konstytucji[8]. Z racji sprawowanych funkcji był „skoszarowany” w partyjno-rządowych osiedlach kierownictwa NRD – początkowo wokół Majakowskiring w Berlinie-Pankow, następnie na Osiedlu Leśnym pod Bernau.

W 1987 roku w czasie spotkania z Helmutem Kohlem, kanclerzem Republiki Federalnej Niemiec ustalono, że wojna nigdy więcej nie może rozpocząć się na niemieckiej ziemi. W 1989 roku w związku z pogarszającymi się warunkami życia przez NRD przetoczyła się fala protestów[9]. 18 października 1989 Erich Honecker został odsunięty od władzy, a po upadku Muru Berlińskiego pozbawiony wszelkich funkcji państwowych i partyjnych[10]. Na stanowisku sekretarza partii zastąpił go Egon Krenz.

Honecker postawiony został w stan oskarżenia za nadużywanie władzy i korupcję[11]. Z powodu choroby został przyjęty do radzieckiego szpitala wojskowego w Berlinie, a potem z powodu raka wątroby przewieziony na leczenie do Związku Radzieckiego[9]. Po rozpadzie Związku Radzieckiego w 1991 roku Erich Honecker schronił się w ambasadzie Chile w Moskwie. W 1992 roku został jednak przekazany władzom zjednoczonych Niemiec[9]. Rozprawa sądowa rozpoczęła się po kilku miesiącach, jednak została zawieszona z powodu złego stanu zdrowia Ericha Honeckera. Taka decyzja sądu umożliwiła mu wyjazd do Chile, gdzie przebywała już jego żona Margot Honecker oraz córka. Honecker zmarł 29 maja 1994 roku w Santiago de Chile[9].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. David Wilsford: Political Leaders of Contemporary Western Europe. Greenwood Publishing Group, 1995, s. 195. ISBN 978-0-313-28623-0.
  2. a b c Palmer 1998 ↓, s. 184.
  3. Epstein 2003 ↓, s. 40.
  4. Epstein 2003 ↓, s. 239.
  5. Peter Przybylski: Tatort Politbüro: Die Akte Honecker. Rowohlt, 1991, s. 55–65. ISBN 978-3871340017.
  6. Ulrich Völklein: Honecker: Eine Biografie. Berlin: Aufbau-Verlag, 2003, s. 154–178. ISBN 978-3-7466-1921-7.
  7. Heinrich August Winkler, Alexander Sager: Germany: The Long Road West, Vol. 2: 1933–1990. Oxford University Press, 2007, s. 266–268. ISBN 978-0199265985.
  8. Hermman Graml Wolfgang Benz: Siglo XX. II. Europa después de la Segunda Guerra Mundial 1945–1982. Siglo XXI Editores Mexico, 1986, s. 462–463. ISBN 978-9682309441.
  9. a b c d Palmer 1998 ↓, s. 185.
  10. NRD – Niemiecka Republika Demokratyczna. rok1989.pl. [dostęp 2015-08-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (27 kwietnia 2016)].
  11. Honecker Erich, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2021-06-24].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]