Ernest August Hanowerski (1887–1953)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ernest August Hanowerski
ilustracja
książę Brunszwiku
Okres od 2 listopada 1913
do 8 listopada 1918
Pretendent do tronu Hanoweru
Okres od 1913
do 1953
Dane biograficzne
Dynastia hanowerska
Data i miejsce urodzenia 17 listopada 1887
Penzing koło Wiednia
Data i miejsce śmierci 30 stycznia 1953
zamek Marienberg w Pattensen koło Hanoweru
Ojciec Ernest August
Matka Thyra
Żona Wiktoria Luiza Pruska
Dzieci Ernest August,
Georg Wilhelm,
Fryderyka,
Christian Oskar,
Welf Heinrich
Odznaczenia
Order św. Jerzego (Hanower) Order Gwelfów (Hanower) Order Henryka Lwa (Brunszwik) D-HAN-B-Order-Ernest-August BAR.png Order Podwiązki (Wielka Brytania) Order Słonia (Dania) Order Złotego Runa (Hiszpania) Order Orła Czarnego (Prusy) Order św. Andrzeja (Imperium Rosyjskie) Order Korony Rucianej (Saksonia) Order św. Huberta (Bawaria) Order Wierności (Badenia) Kawaler Orderu Marii Teresy Krzyż Wielki Orderu Świętego Stefana
Książę i księżna Brunszwik-Lüneburg oraz Fryderyk August II, wielki książę Oldenburga (po lewej)

Ernest August (III) Hanowerski[1] (ur. 17 listopada 1887 w Penzing koło Wiednia; zm. 30 stycznia 1953 na zamku Marienberg w Pattensen koło Hanoweru) – wnuk króla Hanoweru Jerzego V, od 2 listopada 1913 do 8 listopada 1918 ostatni panujący książę Brunszwiku, w latach 1923-1953 głowa domu hanowerskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ernest August Chrystian Jerzy Hanowerski, książę Wielkiej Brytanii i Irlandii a także tytularny książę Cumberland i Teviotdale, hrabia Armagh[2], był najmłodszym dzieckiem Ernesta Augusta, trzeciego księcia Cumberlandu i księżniczki duńskiej Thyry, córki Christiana IX (1818–1906) i królowej Luizy Hessen-Kassel (1817–1898). Urodził się na wygnaniu w Austrii, gdzie od 1866 roku przebywali jego rodzice. Odebrał staranne wychowanie. Był żołnierzem w bawarskim pułku kawalerii.

W 1884 roku zmarł Wilhelm, książę Brunszwiku, daleki kuzyn następcy tronu. Ernest August II zgłosił swoje pretensje do księstwa, ale że nadal nie chciał uznać aneksji Hanoweru przez Prusy, Bismarck nie zgodził się na oddanie mu tronu brunszwickiego. 2 listopada 1885 stany księstwa Brunszwiku-Lüneburga wybrały Albrechta Hohenzollerna regentem tego niemieckiego państwa związkowego.

24 maja 1913 Ernest August ożenił się księżniczką Wiktorią Luizą, jedyną córką cesarza Wilhelma II i cesarzowej Augusty Wiktorii. Małżeństwo księcia przyczyniło się do poprawy stosunków pomiędzy domami Hohenzollernów i Hanowerów. Ślub Ernesta Augusta i Wiktorii Luizy był jednocześnie ostatnim wielkim spotkaniem arystokracji całej Europy i koronowanych głów europejskich przed wybuchem I wojny światowej, w większości ze sobą skoligaconych przez królową Wiktorię i króla Chrystiana IX. Jeszcze przed ślubem w czasie ogłaszania zaręczyn Ernest August złożył przysięgę na wierność cesarzowi Wilhelmowi II. 1 listopada 1913 wraz z rodziną przeprowadził się na zamek w Brunszwiku. Podczas I wojny światowej mianowany generałem wyruszył na front. Na czas swej nieobecności władzę w księstwie przekazał swojej żonie, Wiktorii Luizie.

W wyniku rewolucji listopadowej 1918 roku Ernest August utracił władzę. Abdykował 8 listopada 1918 w obecności miejscowej delegacji robotników i żołnierzy pod przywództwem Augusta Mergesa. Po abdykacji wyjechał z kraju i udał się na wygnanie do Gmunden w Austrii, zamieszkał w posiadłości swego ojca, na zamku Cumberland. W czasach Republiki Weimarskiej toczył liczne procesy zarówno z rządem Rzeszy, jak i Wolnym Miastem Brunszwik. W 1924 roku jako odszkodowanie otrzymał między innymi: zamki Blankenburg i Mairenburg oraz majątek Calenberg. W latach 1924–1933 otrzymywał także odszkodowania pieniężne. Sąd zdecydował zasądzenie na jego korzyść około 8 milionów marek niemieckich.

Przed końcem II wojny światowej musiał opuścić zamek Cumberland przed nadciągającą armią radziecką. Większość majątku, jaki posiadał, została przewieziona w głąb Niemiec. Książę Ernest August zmarł 30 stycznia 1953 roku na zamku Marienberg niedaleko Hanoweru. Walkę o odzyskanie utraconych dóbr kontynuował jego syn i następca Ernest August.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Potomstwo[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tytuł honorowy. W Niemczech w 1919 r. zniesiono tytuły arystokratyczne (art. 109 konstytucji weimarskiej i ustawa z 23 czerwca 1920 o zniesieniu przywilejów stanowych szlachty). Stały się one częścią nazwiska rodowego.
  2. W okresie I wojny światowej doszło do zerwania stosunków pomiędzy brytyjską rodziną królewską i jej hanowerskimi kuzynami, głównie z inicjatywy króla Jerzego V. Zwrócono się do dyrektora Królewskiego Kolegium Heraldycznego o ustalenie właściwego rodowego nazwiska dla angielskiego króla. 17 lipca 1917 roku w brytyjskich gazetach ukazał się tekst dekretu, w którym napisano: „(...) odtąd Dom Nasz i Ród zwać się będzie i winien być znany jako Dom i Ród Windsor; (...) Postanowiliśmy w imieniu Własnym oraz wszystkich naszych potomków i wszystkich pozostałych potomków Naszej Babki Królowej Wiktorii (...) zrezygnować ze wszystkich niemieckich Tytułów i Godności oraz zaprzestać ich stosowania”. Jednocześnie w myśl tego samego dekretu, wszystkie tytuły brytyjskie nadane niemieckim książętom, mają zostać „zwrócone” koronie brytyjskiej, z wyjątkiem ojca Ernesta Augusta, Ernesta Augusta II.
  3. a b c d e f g h i j k The titled nobility of Europe. Londyn: Harrison & Sons, 1914, s. 52. (ang.)
  4. Hof- und Staatshandbuch der Österreichisch-Ungarischen Monarchie. Wiedeń: 1818, s. 55

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Alexander Dylong: Hannovers letzter Herrscher. König Georg V. zwischen welfischer Tradition und politischer Realität, MatrixMedia, Göttingen 2012. ​ISBN 978-3-932313-49-3​.