Ernesto Laclau

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Ernesto Laclau (ur. 6 października 1935 w Buenos Aires, zm. 13 kwietnia 2014 w Sewilli) – argentyński filozof, przedstawiciel postmarksizmu.

Profesor i wykładowca teorii politycznej na Uniwersytecie w Essex, gdzie powstała wokół niego odrębna szkoła teorii dyskursu.

Jego najważniejszą pracą jest napisana wspólnie z Chantal Mouffe Hegemonia i strategia socjalistyczna (1985). Książka ta nawiązuje do stworzonej przez Antonia Gramsciego teorii hegemonii, rozwijając ją w duchu poststrukturalistycznym jako teorię dyskursu. Autorzy krytykują marksistowski determinizm ekonomiczny, wskazując na autonomiczne znaczenie wymiaru politycznego. Argumentują, że walka klasowa jest tylko jedną z wielu form społecznego antagonizmu, a celem lewicy nie powinna być budowa socjalizmu, lecz przekształcenie liberalnej demokracji w demokrację radykalną. Proponują oparcie strategii lewicowej na "demokratycznej praktyce hegemonii", w której postulaty różnych ruchów społecznych nie są już podporządkowane jednemu wspólnemu celowi, lecz są traktowane jako równoważne.

W późniejszych pracach Laclau rozwijał pojęcie emancypacji i prowadził badania nad populizmem, dowodząc, że wymiar populistyczny istnieje w każdej polityce, która odnosi się do potrzeb ludzi (On Populist Reason, 2005).

Tłumaczenia publikacji na j. polski[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]