Eugeniusz Quirini

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Eugeniusz Quirini
Ilustracja
Chor. Eugeniusz Quirini. Okres służby w Legionach Polskich.
podpułkownik dyplomowany piechoty podpułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia 29 lipca 1891
Milówka
Data i miejsce śmierci 27 maja 1978
Krynica-Zdrój
Przebieg służby
Lata służby 1914–1947
Siły zbrojne Legiony Polskie
Polska Siła Zbrojna
Wojsko Polskie (II RP)
Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 3 Pułk Piechoty,
34 Pułk Piechoty,
52 Pułk Piechoty,
DOK II,
Wojskowy Instytut Naukowo-Wydawniczy
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Waleczności (Austro-Węgry) Defence Medal (Wielka Brytania) War Medal 1939–1945 (Wielka Brytania)

Eugeniusz de Saalbruck Quirini (ur. 29 lipca 1891 w Milówce, zm. 27 maja 1978 w Krynicy-Zdroju) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, redaktor, tłumacz, nauczyciel.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 29 lipca 1891[1] w Milówce w rodzinie pochodzenia włoskiego Mariana i Adeli z domu Schimlerich. Kształcił się we Lwowie. Działał w organizacjach „Armia Polska”, „Zarzewie”. W 1914 był studentem trzeciego roku na Wydziale Inżynierii Politechniki Lwowskiej.

Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich i służył w składzie I Brygady, później w szeregach 3 pułku piechoty w składzie II Brygady. Po kryzysie przysięgowym był żołnierzem Polskiej Siły Zbrojnej. Mianowany podporucznikiem wrześniu 1917 i porucznikiem w październiku 1918.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[2]. W pierwszej połowie lat 20. był oficerem 34 pułku piechoty[3]. Odbył II Kurs Normalny 1921–1923 w Wyższej Szkole Wojennej[4]. Uzyskał tytuł oficera dyplomowanego. Został do stopnia majora piechoty ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923[5][6][7]. W 1924 był dowódcą II batalionu 52 pułku piechoty[8]. Od 1926 do 1928 był oficerem sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr II[9][10]. Od 1928 roku pełnił obowiązki szefa Wojskowego Instytutu Naukowo-Wydawniczego w Warszawie[11]. Równolegle od listopada 1928 roku był redaktorem „Bellona”. W 1930 roku stworzył tygodnik „Wiarus” przeznaczony dla podoficerów. W 1932 roku został przeniesiony 34 pułku piechoty w Białej Podlaskiej na stanowisko dowódcy batalionu[12]. Równocześnie pełnił funkcję wiceprezesa Związku Legionistów Polskich i Towarzystwa Przyjaciół Związku Strzeleckiego w Białej Podlaskiej. Od 1934 roku zajmował stanowisko zastępcy szefa Wojskowego Instytutu Naukowo-Wydawniczego. Z dniem 31 grudnia 1935 roku został przeniesiony w stan spoczynku.

Publikował prace, publikacje, artykuły (w czasopismach „Przegląd Wojskowy”, „Wiarus”, „Polska Zbrojna”), był tłumaczem. Był współzałożycielem Stowarzyszenia Przyjaciół Muzeum Wojska. Od 1936 do 1939 kierował wyszkoleniem w Zarządzie Głównym Związku Oficerów Rezerwy. Dwa razy sprawował funkcję komendanta Obozu Ćwiczeń Oficerów Rezerwy w Cetniewie.

Po wybuchu II wojny światowej, zmobilizowany brał udział w kampanii wrześniowej służąc w Biurze Propagandy Naczelnego Wodza. Przedostał się na Zachód i w grudniu trafił do Paryża. Został żołnierzem Wojska Polskiego we Francji. Służył w Wydziale Propagandy i Oświaty Ministerstwa Spraw Wojskowych, był szefem obozu ćwiczeń w Stacji Zbornej Oficerów w Camp de Carpiagne. Po kapitulacji Francji przedostał się do Wielkiej Brytanii. Tam służył w Polskich Siłach Zbrojnych (Szkolna Brygada Kadrowa, w Biuro Prasowe Ministerstwa Obrony Narodowej, od początku 1944 Biuro Historyczne 2 Korpusu Polskiego, w strukturze którego służył także po zakończeniu wojny. Awansowany do stopnia podpułkownika 1 lipca 1945.

W 1947 powrócił do Polski i zamieszkał w Krynicy-Zdroju. Od 1948 do 1951 był nauczycielem języka angielskiego w tamtejszym liceum[13]. Od 1953 do 1958 pracował jako magazynier, referent planowania w Powszechnej Spółdzielni Spożywców. W złożył egzamin i uzyskał uprawnienia tłumacza przysięgłego z języka angielskiego. W 1968 został członkiem honorowym Stowarzyszenia Miłośników Dawnej Broni i Barwy w Krakowie

Zmarł 7 maja 1978 w Krynicy-Zdroju. Został pochowany w tym mieście.

Jego bratem był Emanuel Quirini (1895-1940), oficer Wojska Polskiego i ofiara zbrodni katyńskiej[14]. Od 1929 był żonaty z Heleną z domu Kociubińską, z którą miał syna Mariana (ur., zm. 1932) oraz córki: Krystynę (ur. 1933, po mężu Otto, bakteriolog) i Danutę (ur. 1939, po mężu Popławska, historyk[15][16]).

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Autor
Redaktor
Tłumaczenia
  • Dowodzenie i walka broni połączonych (1926, z j. niem.)
  • Philippe Pétain: Bitwa pod Verdun (1931, z j. franc.)

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]