Milówka (województwo śląskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy dużej wsi gminnej w woj. śląskim. Zobacz też: Milówka - wieś w woj. małopolskim.
Milówka
Herb
Herb Milówki
Panorama Milówki, widok z Baraniej Góry
Panorama Milówki, widok z Baraniej Góry
Państwo  Polska
Województwo śląskie
Powiat żywiecki
Gmina Milówka
Wysokość 430–460[1] m n.p.m.
Liczba ludności (2008) 4448
Strefa numeracyjna (+48) 33
Kod pocztowy 34-360[2]
Tablice rejestracyjne SZY
SIMC 0062478
Położenie wsi
Położenie wsi
Położenie na mapie powiatu żywieckiego
Mapa lokalizacyjna powiatu żywieckiego
Milówka
Milówka
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa śląskiego
Milówka
Milówka
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Milówka
Milówka
Ziemia49°33′16″N 19°05′25″E/49,554444 19,090278
Strona internetowa miejscowości

Milówkawieś (dawniej miasto) w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie żywieckim, siedziba gminy Milówka, leżąca w Beskidzie Żywieckim nad rzeką Sołą. Powierzchnia sołectwa wynosi 2648 ha, a liczba ludności 4446, co daje gęstość zaludnienia 171 os./km²[1].

Milówka uzyskała lokację miejską przed 1884 rokiem, zdegradowana w 1934 roku[3].

Części wsi[edytuj | edytuj kod]

Integralne części wsi Milówka: [4][5]

osady
Gruszkowa
przysiółki
Juraszka,Komory, Milówki, Prusów, Sucha Góra. Za Kopcem
części wsi
Jopki, Kałuża, Kępki, Młynica, Pawlusy, Salamonka, Wierzbiny

Historia[edytuj | edytuj kod]

Po raz pierwszy wzmiankowana w 1537. Do jej powstania przyczyniły się dwie grupy ludności. Najpierw w XVI wieku wędrujący w górę rzeki Soły osadnicy polscy stopniowo zagospodarowywali okoliczne nieużytki i karczowali lasy. Po nich w wyższe partie gór Beskidu Żywieckiego w XVI wieku przybyli pasterze wołoscy, którzy się następnie zasymilowali ze wcześniejszymi osadnikami. W 1595 roku wieś położona w powiecie śląskim województwa krakowskiego była własnością kasztelana sądeckiego Krzysztofa Komorowskiego[6].

Według austriackiego spisu ludności z 1900 w 372 budynkach w Milówce na obszarze 2653 hektarów mieszkało 2678 osób (gęstość zaludnienia 100,9 os./km²), z czego 2495 (93,2%) było katolikami, 9 (0,3%) grekokatolikami a 174 (6,5%) wyznawcami judaizmu, 2609 (97,4%) polsko-, 61 (2,3%) niemieckojęzycznymi, a 1 posługiwała się innym językiem[7].

Milówka podczas narodowych spisów powszechnych z 1921 i 1931 roku figurowała jako miasteczko. W latach 1872–1934 Milówka posiadała prawa miejskie. W czasie II wojny światowej, już 2 września 1939 roku, Milówka została zajęta przez wojska hitlerowskie i włączona do III Rzeszy.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bielskiego.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego wpisano następujące obiekty z terenu Milówki:

Kaplica św. Antoniego (2007)

Pozostałe historyczne obiekty to m.in.:

Szkolnictwo[edytuj | edytuj kod]

W Milówce znajdują się następujące szkoły:

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Przez wieś przebiega kilka szlaków turystycznych:

  • szlak turystyczny zielony (pieszy) zaczynający się w Milówce i prowadzący przez Halę Boraczą na Rysiankę
  • szlak turystyczny czarny (rowerowy)
  • szlak turystyczny niebieski (rowerowy)
  • szlak turystyczny zielony (rowerowy)

W centrum miejscowości znajduje się kilka hoteli oraz lokale gastronomiczne. Rozwinięta jest także agroturystyka.

Wspólnoty wyznaniowe[edytuj | edytuj kod]

Osoby związane z Milówką[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b UG Milówka: Statut Sołectwa Milówka. W: www.milowka.com.pl [on-line]. 2009-12-28, 2009. [dostęp 2011-01-01].
  2. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2015-03-26].
  3. Robert Krzysztofik, Lokacje miejskie na obszarze Polski. Dokumentacja geograficzno-historyczna, Katowice 2007, s. 52-53.
  4. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  5. GUS. Rejestr TERYT
  6. Województwo krakowskie w drugiej połowie XVI wieku; Cz. 2, Komentarz, indeksy, Warszawa 2008, s. 110.
  7. Gemeindelexikon der im Reichsrate vertretenen Königreiche und Länder, bearbeitet auf Grund der Ergebnisse der Volkszählung vom 31. Dezember 1900, XII. Galizien. Wien: 1907.
  8. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo śląskie. 2018-06-30. s. 137. [dostęp 2018-09-19].
  9. Dane według wyszukiwarki zborów, na oficjalnej stronie Świadków Jehowy jw.org [dostęp 2014-05-22].
  10. Administrator, Biegun Antoni ps. ,,Sztubak”, ,,Czarny Antek”, ,,Szary” - NSZ - Narodowe Siły Zbrojne, nsz.com.pl [dostęp 2018-09-30] (pol.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]