Euzebiusz z Nikomedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Euzebiusz z Nikomedii
Biskup Konstantynopola
Kraj działania

Cesarstwo Rzymskie

Data śmierci

341

Biskup Nikomedii
Okres sprawowania

330–339

Biskup Konstantynopola
Okres sprawowania

339–341

Wyznanie

chrześcijaństwo

Kościół

Konstantynopolitański

Sakra biskupia

przed 330

Wybór patriarchy

339

Euzebiusz z Nikomedii (zm. 341) – biskup Konstantynopola w latach 339341.

Euzebiusz był początkowo biskupem Bejrutu, w latach 330–339 biskupem Nikomedii, a następnie do śmierci – Konstantynopola. Był blisko związany z dworem cesarskim. Miał wpływ na politykę religijną Konstantyna I Wielkiego i Konstancjusza II. Należał obok Ariusza do głównych przedstawicieli arianizmu.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był uczniem Lucjana z Antiochii. Gdy w 320 r. synod w Aleksandrii pod przewodnictwem patriarchy Aleksandra potępił nauki Ariusza, Euzebiusz zwołał synod w Bitynii, na którym oczyszczono Ariusza z zarzutów i okazano mu wsparcie. Ariusz znalazł po 330 r. również schronienie w Nikomedii, gdzie mógł spokojnie działać.

Euzebiusz miał duży wpływ na cesarza Konstantyna Wielkiego i na jego syna, Konstancjusza II. W kwietniu 337 r. na łożu śmierci ochrzcił cesarza Konstantyna I. Opiekował się małoletnim Flaviusem Claudiusem Iulianusem.

Podczas Soboru Nicejskiego I (325) dzięki staraniom Euzebiusza potępiono poglądy arian, jednak nie wymieniono Ariusza z imienia. Podpisał credo nicejskie, lecz został później – ze względu na sprzeciw wobec cesarza – zesłany na wygnanie. Ponieważ jednak miał duży wpływ na siostrę cesarza Konstancjusza, Konstancję, dość szybko (328) został z wygnania odwołany.

W 341 r. konsekrował biskupa Wulfilę, którego wysłał na misję wśród Gotów.

Dzieła Euzebiusza z Nikomedii[edytuj | edytuj kod]

Był autorem listów w obronie Ariusza. Ponadto spisał kilka kronik, w których przedstawił historię świata od biblijnego Adama[1]. Kroniki te zostały przetłumaczone z greki na łacinę przez Hieronima ze Strydonu, a następnie uzupełnione przez Prospera z Akwitanii.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Praca zbiorowa: Oxford – Wielka Historia Świata. Średniowiecze. Wędrówka ludów – Merowingowie. T. 15. Poznań: Polskie Media Amer.Com, 2006, s. 68. ISBN 83-7425-025-9.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]