Ewa Wanat

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ewa Wanat
Ilustracja
rys. (2015) Artur Krynicki
Data i miejsce urodzenia 29 sierpnia 1962
Poznań
Zawód dziennikarka
Alma Mater Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu,
Uniwersytet Ludwika i Maksymiliana w Monachium
Stanowisko redaktor naczelna
Pracodawca Tok FM (2003–2012),
RDC (2013–2015)
Rodzice Kazimiera Nogajówna, Włodzimierz Saar
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi

Ewa Wanat (ur. 29 sierpnia 1962 w Poznaniu) – polska dziennikarka radiowa i telewizyjna, w latach 2003–2012 redaktor naczelna radia Tok FM, a w latach 2013–2015 redaktor naczelna i dyrektor programowa Polskiego Radia RDC.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ewa Wanat jest córką aktorów Kazimiery Nogajówny i Włodzimierza Saara[1][2].

Studiowała polonistykę na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu oraz niemiecki jako język obcy i teatroznawstwo na Uniwersytecie Ludwika i Maksymiliana w Monachium[3]. Jako studentka była w grupie tak zwanych dzieci Teatru Ósmego Dnia, w 1983 brała udział w spektaklu „Raport z oblężonego miasta”, w 1984 w „Cuda i mięso”.

W 1990 znalazła się w zespole tworzącym Radio S Poznań (dzisiejsze Radio Eska) – reporterka, didżejka, autorka reportaży i programów publicystycznych, wydawca programu. Współpracowała z lokalnym dodatkiem Gazety Wyborczej, pisząc recenzje teatralne. Od 1994 współpracowała z TVP Poznań jako reporterka, autorka i prowadząca programy publicystyczne, równolegle realizowała filmy dokumentalne i reportaże dla TVP1 i TVP2 (między innymi o Gustawie Herlingu-Grudzińskim, Teatrze Ósmego Dnia, teatrze Biuro Podróży), adaptowała dla telewizji spektakle teatralne, na przykład „Carmen Funebre” teatru Biuro Podróży i kilkanaście spektakli prezentowanych na Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym Malta w Poznaniu dla Studia Teatralnego TVP2.

W połowie lat 90. XX wieku głośnym echem w mediach odbiła się jej prowokacja polegająca na wielogodzinnym przejeżdżaniu poznańskich ulic autem zgłoszonym policji jako kradzione (akcja miała na celu unaocznienie dramatycznej bezradności, a nawet bezczynności policji wobec prawdziwych złodziei)[4]. W 1997 roku tworzyła i przez kilka miesięcy kierowała redakcją informacji i publicystyki w poznańskiej Telewizji WTK. Była wydawcą serwisów informacyjnych Radia Plus w Poznaniu. Od 2000 roku prowadziła własną firmę reklamową i producencką – współtworzenie kampanii reklamowych, realizacja programów telewizyjnych, produkcja spektakli teatralnych dla festiwalu Malta.

Od stycznia 2003 do kwietnia 2012 była redaktorką naczelną Tok FM[5]. Na antenie Tok FM prowadziła programy: Kochaj się długo i zdrowo (razem z Andrzejem Depko), Zmiana mentalności (razem ze Zbigniewem Miłuńskim), Subiektyw i Mediacje. Pod jej kierownictwem Radio Tok FM otrzymało tytuł Stacji Roku 2008 w plebiscycie miesięcznika Media&Marketing. Była wśród 100 najbardziej wpływowych Polaków tygodnika Wprost w 2011 roku.

Od września 2012 do marca 2013 prowadziła cykl Kobiecy punkt widzenia, który był emitowany w ramach porannego pasma TVP2 – Pytanie na śniadanie. Od 5 listopada 2012 do 29 kwietnia 2013 razem z Andrzejem Depko, prowadziła poniedziałkową audycję Kochaj się w Radiowej Jedynce.

Od 1 maja 2013[6] do 14 września 2015 była redaktorką naczelną i dyrektorką programową Polskiego Radia RDC. W tej samej stacji od września 2013 do maja 2015 razem z Andrzejem Depko prowadziła wtorkowy program Depko i Wanat o seksie, była też gospodynią piątkowego Poranka RDC. We wrześniu 2015 została zwolniona dyscyplinarnie z radia RDC[7]. W lutym 2016 sąd pracy orzekł, że dyscyplinarne zwolnienie Ewy Wanat z funkcji dyrektora i redaktora naczelnego RDC było niewłaściwe[8].

W 2015 wspólnie z Rafałem Betlejewskim i Tomaszem Stawiszyńskim założyła radio Medium Publiczne w ramach projektu o tej samej nazwie, tworzonego przez zespół dziennikarzy zawodowych i obywatelskich, ekspertów oraz działaczy społecznych[9].

Jest współautorką – z Andrzejem Depko książki „Chuć, czyli normalne rozmowy o perwersyjnym seksie” (2012)[10], autorką zbioru wywiadów „Biało-Czarna” (2016)[11] oraz autorką książki „Deutsche nasz. Reportaże berlińskie” (2018)[12], za którą otrzymała nagrodę im. Beaty Pawlak[13].

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

  • trzykrotnie nominowana (wraz z zespołem Radia Tok FM) do Nagrody im. Dariusza Fikusa w kategorii „twórca mediów”[3]
  • trzykrotnie nominowana do nagrody im. Andrzeja Woyciechowskiego[14]
  • dwukrotnie nominowana do nagrody Mediów Niptel
  • laureatka Nagrody Hiacynta 2010 „za dziennikarstwo otwarte, odważne, pełne otwartości na problemy społeczne”[15]
  • Człowiek Mediów miesięcznika Brief w 2010 roku
  • Złoty Krzyż Zasługi w 2013 roku
  • Maneo und Tolerantia Award w 2015[16]
  • Nagroda im. Beaty Pawlak za książkę „Deutsche nasz. Reportaże berlińskie”[13]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. [wywiad z Ewą Wanat] Grzegorz Sroczyński: Kobieta czołg mdleje. wyborcza.pl Poznań, 10 lipca 1012. [dostęp 15 września 2015].
  2. FilmPolski.pl, „FilmPolski” [dostęp 2016-11-22].
  3. a b Ewa Wanat. Tok FM. [dostęp 2010-09-19].[martwy link]
  4. [wywiad Beaty Komornickiej-Nowak z Ewą Wanat] Kompetentni w zamieszaniu. W: wyborcza.pl / Duży Format [on-line]. Agora SA, 9 marca 2009. [dostęp 15 września 2015].
  5. Ewa Wanat odchodzi z Tok FM. Press.pl (Press sp. z o.o. sp.k.), 26 kwietnia 2012. [dostęp 15 września 2015].
  6. Małgorzata Wyszyńska: Ewa Wanat będzie naczelną Radia dla Ciebie. Press.pl (Press sp. z o.o. sp.k.), 19 lutego 2013. [dostęp 15 września 2015].
  7. jsch: Ewa Wanat dyscyplinarnie zwolniona z Polskiego Radia RDC. Onet.pl, 14 września 2015. [dostęp 15 września 2015].
  8. Siedlecka Ewa, Ewa Wanat wygrała w sądzie pracy, 18 lutego 2016.
  9. Ruszyło radio Medium Publiczne. „Chcemy dyskutować, wspólnie wątpić i myśleć” – radio, Ewa Wanat, Rafał Betlejewski, Medium Publiczne | media2.pl, media2.pl [dostęp 2017-11-23] (pol.).
  10. Chuć, czyli normalne rozmowy o perwersyjnym seksie, lubimyczytac.pl [dostęp 2018-10-15].
  11. Biało-Czarna, lubimyczytac.pl [dostęp 2018-10-15].
  12. Deutsche nasz. Reportaże berlińskie, swiatksiazki.pl [dostęp 2018-10-15].
  13. a b Maciej Grzenkowicz, Nagroda im. Beaty Pawlak 2018 dla Ewy Wanat za reportaże „Deutsche nasz”, Gazeta Wyborcza, 11 października 2018 [dostęp 2018-10-15].
  14. Edycja 2015 Nagrody Radia ZET im. Andrzeja Woyciechowskiego. Radio Zet. [dostęp 2015-11-08].
  15. Hiacynty 2010[martwy link]
  16. MANEO- und Tolerantia-Awards 2015: Awards 2015 für herausragendes Engagement (niem.). Maneo, 2015-08-31. [dostęp 2015-11-08].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]