Artur Domosławski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Artur Domosławski na Marszu Oburzonych, 15 października 2011

Artur Domosławski (ur. 1967) – polski dziennikarz, reporter tygodnika „Polityka”.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1993 ukończył studia na Wydziale Wiedzy o Teatrze PWST w Warszawie.

Zajmuje się głównie tematyką Ameryki Łacińskiej, ruchu antyglobalistycznego, konfliktów społecznych oraz zagadnieniami religijnymi.

Jego książka Gorączka latynoamerykańska stanowi reporterski zapis z podróży po całej niemal Ameryce Południowej i Środkowej (m.in. Brazylia, Meksyk, Kuba, Argentyna, Peru, Chile), przeplatany historiami tych państw z dużym naciskiem na okres rewolucji komunistycznych i wojskowych zamachów stanu. Duża część dzieła poświęcona jest opisom reżimów w Chile, Argentynie i na Kubie oraz krytyce liberalno-rynkowych reform[1]. Otrzymał Nagrodę im. Beaty Pawlak za książkę pt. Ameryka zbuntowana, stanowiącą zbiór wywiadów z amerykańskimi intelektualistami lewicowymi.

Został wybrany Dziennikarzem Roku 2010, uhonorowanym podczas uroczystej gali w Warszawie, zorganizowanej przez miesięcznik "Press"[2].

1 czerwca 2011 roku odszedł z "Gazety Wyborczej" do tygodnika Polityka[3].

Sprawa biografii Kapuściński non-fiction[edytuj | edytuj kod]

Wydana w 2010 książka Kapuściński non-fiction wzbudziła debatę w mediach nt. biografii Ryszarda Kapuścińskiego, jego związków z reżimem PRL oraz rzetelności jego reporterskich książek[1]. Wdowa po Kapuścińskim, Alicja Kapuścińska, wytoczyła Domosławskiemu sprawę sądową o ochronę dóbr osobistych oraz praw autorskich[4]. Jednocześnie część publicystów broniła prawa Domosławskiego do takiego, a nie innego, przedstawiania biografii Kapuścińskiego[5]. Inni zwracali uwagę na fakt, że Domosławski nadużył zaufania rodziny Kapuścińskich m.in. wynosząc z pracowni Kapuścińskiego dokumenty i wycinki, których według Izabeli Wojciechowskiej ("Gazeta Wyborcza", 11 marca 2010), nie zwrócił. Domosławski miał się dopuścić manipulacji przy opisie fotografii z archiwum Kapuścińskiego[6].

W 2013 roku nowy właściciel Świata Książki, w którym ukazał a się biografia, zawarł ugodę z Alicją Kapuścińską, zobowiązując się do usunięcia czterech rozdziałów książki. Nakład został już wtedy prawie całkowicie wyczerpany, a wydawnictwu wygasała licencja[7].

27 maja 2015 Sąd Okręgowy w Warszawie wydał nieprawomocny wyrok, uwzględniający częściowo roszczenia Alicji Kapuścińskiej. Nakazał Domosławskiemu przeproszenie listowne powódki zaś przyszłe wydania biografii reportera mogą ukazywać się, ale bez 10-stronicowego rozdziału O miłość i innych demonach. Sąd oddalił natomiast żądanie przeprosin w mediach i wpłaty 50 tys. zł na Fundację im. Ryszarda Kapuścińskiego[7][8][9].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Chrystus bez karabinu: o pontyfikacie Jana Pawła, Warszawa 1999.
  • Świat nie na sprzedaż: rozmowy o globalizacji i kontestacji, Warszawa 2002.
  • Gorączka latynoamerykańska, Warszawa 2004.
  • Ameryka zbuntowana. Siedemnaście dialogów o ciemnych stronach imperium wolności, Warszawa 2007.
  • Kapuściński non-fiction, Świat Książki, Warszawa 2010.
  • Śmierć w Amazonii, Wielka Litera Sp. z o.o., Warszawa 2013.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Małgorzata Świętochowska. Sympatyk syndykalistycznej lewicy. „Wprost”, s. 48-50, 2010-03-28 (pol.). [dostęp 8 kwietnia 2010]. 
  2. Artur Domosławski Dziennikarzem Roku. Grand Press dla Anny Gmiterek-Zabłockiej z TOK FM (pol.). gazeta.pl, 2010-12-15. [dostęp 2010-12-15].
  3. Artur Domosławski przechodzi z "Gazety Wyborczej" do "Polityki", gazeta.pl z 17.05.2011
  4. Alicja Kapuścińska: To jest ojcobójstwo, wyborcza.pl z 4 marca 2010
  5. Żakowski: Kapuściński był bardzo odważnym, ideowym komunistą, polskatimes.pl z 2 marca 2010
  6. Izabela Wojciechowska: Punctum Gazeta Wyborcza, 11 marca 2010
  7. 7,0 7,1 Piotr Mucharski, Sąd na Kapuścińskim, tygodnikpowszechny.pl, 1 czerwca 2015 [dostęp 3 czerwca 2015]
  8. Znamy wyrok w sprawie biografii o Ryszardzie Kapuścińskim, polskieradio.pl, 27 maja 2015 [dostęp 3 czerwca 2015]
  9. Domosławski: "Nie mam poczucia, że przegrałem ten proces". Artur Domosławski w rozmowie z Jakubem Majmurkiem, krytykapolityczna.pl, 28 maja 2015 [dostęp 3 czerwca 2015].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]