Florian Adrian

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Florian Edmund Adrian
Franciszek Akrunowicz
Edmund Neuman
Czesław Wawerski

Florek, Liberator, Libra
kapitan kapitan
Data i miejsce urodzenia 8 listopada 1913
Bydgoszcz
Data i miejsce śmierci 23 czerwca 1944
Suchedniów
Przebieg służby
Lata służby 1937–1944
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
ZWZ,
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne,
Orzel AK.jpg Armia Krajowa
Formacja Roundel of Poland (1921–1993).svg Lotnictwo Wojska Polskiego,
Roundel of France.svg Armée de l’air,
RAF roundel.svg RAF
Jednostki Dywizjon 300, Okręg Radom-Kielce AK
Główne wojny i bitwy II wojna światowa,
Kampania wrześniowa,
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami

Florian Edmund Adrian vel Franciszek Akrunowicz vel Edmund Neuman vel Czesław Wawerski, pseud.: „Florek”, „Liberator”, „Libra” (ur. 8 listopada 1913 w Bydgoszczy, zm. 23 czerwca 1944 w Suchedniowie) – polski oficer lotnictwa w Wojsku Polskim w okresie międzywojennym, pilot dywizjonu 300 Polskich Sił Powietrznych, cichociemny, kierownik referatu informacyjno-wywiadowczego Wydziału Lotniczego Oddziału III Sztabu Komendy Głównej Armii Krajowej, kierownik referatu lotniczego Sztabu Okręgu Armii Krajowej Kielce.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Florian Adrian był synem Alfonsa i Józefy z Kolitowskich. Po ukończeniu Państwowego Gimnazjum Klasycznego w Bydgoszczy i uzyskaniu matury 30 sierpnia 1933 roku wstąpił do Batalionu Unitarnego Szkoły Podchorążych Piechoty w Różanie nad Narwią. 15 sierpnia 1934 roku został przeniesiony do Szkoły Technicznej Podchorążych Lotnictwa w Bydgoszczy. W 1937, po ukończeniu szkoły, otrzymał przydział służbowy do Szkoły Podoficerów Lotnictwa dla Małoletnich w Krośnie. Od 1 sierpnia 1938 roku służył jako dowódca plutonu obsługi na lotnisku pomocniczym w Sobiejuchach, a 1 maja 1939 roku był dowódcą plutonu obsługi na lotnisku w Moderówce. W marcu tego roku był dowódcą plutonu w ćwiczebnej eskadrze pilotażu[1].

8 września 1939 roku objął dowództwo nad ewakuacyjnymi transportami kolejowymi nr 1224 i 1225, z którymi dotarł do Równego. Po 18 września 1939 roku dostał się do Gródka Jagiellońskiego, gdzie 23 września dołączył do oddziału zapasowego 82 pułku piechoty w Samodzielnej Grupie Operacyjnej „Polesie”. Oddziały jego pułku zostały rozbite. W dniach 24–27 września dowodził oddziałem karabinów maszynowych. 1 października został przydzielony do 60 Dywizji Piechoty „Kobryń”. Walczył m.in. pod Horodenką i Wolą Okrzejską.

6 października dostał się do niewoli niemieckiej, skąd po tygodniu uciekł z obozu przejściowego w Radomiu i przedostał się do Skarżyska-Kamiennej. Od listopada do kwietnia 1940 roku służył w Związku Walki Zbrojnej. Pełnił m.in. funkcję oficera łącznikowego ZWZ w Kielcach. W kwietniu 1940 roku przedostał się do Budapesztu, a następnie do Marsylii, od czerwca 1940 roku przebywał w Ośrodku Polskich Sił Powietrznych w Lyonie-Foire. Po upadku Francji, został ewakuowany Wielkiej Brytanii. Od lipca 1940 roku służył w 300 Dywizjonie Bombowym, bombardując Niemcy. W czasie jednej z akcji, 22 stycznia 1942 roku został ranny podczas nalotu na Münster.

Cichociemny[edytuj | edytuj kod]

Zgłosił się do służby w kraju. Uczestniczył w szkoleniach cichociemnych, przeszkolony ze specjalnością w lotnictwie, zaprzysiężony na rotę ZWZ-AK 5 października 1942. Zrzucony do okupowanej Polski w nocy 26/27 stycznia 1943, w sezonie operacyjnym „Intonacja”, w operacji lotniczej „Gauge”, w ekipie skoczków nr XIX, z samolotu Halifax DT-727 „K” (138 Dywizjon RAF). Start z lotniska RAF Tempsford, zrzut na placówkę odbiorczą „Żubr”, 14 km od Kielc. Razem z nim skoczyli: kpt. Wacław Pijanowski ps. Dym, ppor. Stanisław Sołtys ps. Sowa, kpt. Michał Tajchman ps. Mikita [2].

Po aklimatyzacji do realiów okupacyjnych, w marcu 1943 roku przydzielony jako kierownik referatu informacyjno-wywiadowczego Wydziału Lotniczego Oddziału III Komendy Głównej Armii Krajowej, a w czerwcu 1944 roku został kierownikiem referatu lotniczego Sztabu Okręgu Armii Krajowej Kielce.

Aresztowany przez Gestapo 23 czerwca 1944 roku w Kielcach i tego samego dnia zamordowany w Suchedniowie.

Tablica w kościele św. Jacka w Warszawie, upamiętniająca poległych cichociemnych, w tym Floriana Adriana

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 479.
  2. Kajetan Bieniecki, Lotnicze wsparcie Armii Krajowej., Kraków: ARCANA, 1994, s. 57-58, 358, ISBN 83-86225-10-6.
  3. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 229.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]