Florian Adrian

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Florian Edmund Adrian
Franciszek Akrunowicz
Edmund Neuman
Czesław Wawerski

Florek, Liberator, Libra
kapitan kapitan
Data i miejsce urodzenia 8 listopada 1913
Bydgoszcz
Data i miejsce śmierci 23 czerwca 1944
Suchedniów
Przebieg służby
Lata służby 1937–1944
Siły zbrojne Wojsko Polskie, ZWZ, Polskie Siły Powietrzne na obczyźnie, AK
Jednostki Dywizjon 300, Okręg Radom-Kielce AK
Główne wojny i bitwy II wojna światowa,
Kampania wrześniowa,
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami

Florian Edmund Adrian vel Franciszek Akrunowicz vel Edmund Neuman vel Czesław Wawerski, pseud.: „Florek”, „Liberator”, „Libra” (ur. 8 listopada 1913 w Bydgoszczy, zm. 23 czerwca 1944 w Suchedniowie) – polski oficer lotnictwa w Wojsku Polskim w okresie międzywojennym, pilot Dywizjonu 300 Polskich Sił Powietrznych, cichociemny, kierownik referatu informacyjno-wywiadowczego Wydziału Lotniczego Oddziału III Sztabu Komendy Głównej Armii Krajowej, kierownik referatu lotniczego Sztabu Okręgu Armii Krajowej Kielce.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Florian Adrian był synem Alfonsa i Józefy z Kolitowskich. Po ukończeniu Państwowego Gimnazjum Klasycznego w Bydgoszczy i uzyskaniu matury 30 sierpnia 1933 roku wstąpił do Szkoły Podchorążych Piechoty w Różanie nad Narwią. 15 sierpnia 1934 roku został przeniesiony do Szkoły Technicznej Podchorążych Lotnictwa w Bydgoszczy. Po ukończeniu tej szkoły otrzymał przydział służbowy do Szkoły Podchorążych Lotnictwa dla Małoletnich w Krośnie. Od 1 sierpnia 1938 roku służył jako dowódca plutonu obsługi na lotnisku pomocniczym w Sobiejuchach, a 1 maja 1939 roku był dowódcą plutonu obsługi na lotnisku w Moderówce.

8 września 1939 roku objął dowództwo nad ewakuacyjnymi transportami kolejowymi nr 1224 i 1225, z którymi dotarł do Równego. Po 18 września 1939 roku dostał się do Gródka Jagiellońskiego, gdzie 23 września dołączył do oddziału zapasowego 82 pułku piechoty w Samodzielnej Grupie Operacyjnej „Polesie”. Oddziały jego pułku zostały rozbite. W dniach 24–27 września dowodził oddziałem karabinów maszynowych. 1 października został przydzielony do 60 Dywizji Piechoty „Kobryń”. Walczył m.in. pod Horodenką i Wolą Okrzejską.

6 października dostał się do niewoli niemieckiej, skąd po tygodniu uciekł z obozu przejściowego w Radomiu i przedostał się do Skarżyska-Kamiennej. Od listopada do kwietnia 1940 roku służył w Związku Walki Zbrojnej. Pełnił m.in. funkcję oficera łącznikowego ZWZ w Kielcach. W kwietniu 1940 roku przedostał się do Budapesztu, a następnie do Marsylii, od czerwca 1940 roku przebywał w Ośrodku Polskich Sił Powietrznych w Lyonie-Foire. Po upadku Francji, został ewakuowany Wielkiej Brytanii. Od lipca 1940 roku służył w 300 Dywizjonie Bombowym, bombardując Niemcy. W czasie jednej z akcji, 22 stycznia 1942 roku został ranny podczas nalotu na Münster.

Przeszedł szkolenie dla cichociemnych, 5 października 1942 roku został zaprzysiężony i w nocy z 26 na 27 stycznia 1943 roku (w ramach w czasie operacji lotniczej „Gauge”). W marcu 1943 roku został przydzielony jako kierownik referatu informacyjno-wywiadowczego do Wydziału Lotniczego Oddziału III Sztabu Komendy Głównej Armii Krajowej, a w czerwcu 1944 roku został kierownikiem referatu lotniczego Sztabu Okręgu Armii Krajowej Kielce.

Aresztowany przez Gestapo 23 czerwca 1944 roku w Kielcach i tego samego dnia zamordowano w Suchedniowie.

Tablica w kościele św. Jacka w Warszawie, upamiętniająca poległych cichociemnych, w tym Floriana Adriana

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]