Fumimaro Konoe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Fumimaro Konoe
近衛 文麿
Konoe Humimaro.jpg
Data i miejsce urodzenia 12 października 1891
Tokio
Data i miejsce śmierci 16 grudnia 1945
Tokio
Japonia Premier Japonii
Okres od 4 czerwca 1937
do 5 stycznia 1939
Przynależność polityczna Stowarzyszenie Wspierania Władzy Cesarskiej
Poprzednik Senjūrō Hayashi
Następca Ki'ichirō Hiranuma
Okres od 22 lipca 1940
do 18 października 1941
Poprzednik Mitsumasa Yonai
Następca Hideki Tōjō
Odznaczenia
Wielka Wstęga Kwiatów Paulowni Orderu Wschodzącego Słońca (Japonia) Wielka Wstęga Orderu Wschodzącego Słońca (Japonia) Wielka Wstęga Orderu Świętego Skarbu (Japonia) (1888–2003) Pamiątkowy Medal Wstąpienia na Tron Cesarza Yoshihito (Japonia) Pamiątkowy Medal Wstąpienia na Tron Cesarza Hirohito (Japonia) Pamiątkowy Medal Odbudowy Stolicy (Japonia) Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Korony Włoch

Fumimaro Konoe (jap. 近衛 文麿 Konoe Fumimaro?, ur. 12 października 1891 w Tokio, zm. 16 grudnia 1945 tamże)japoński książę i polityk, premier Japonii w latach 1937–1939 i 1940–1941.

Zarys biografii[edytuj]

Pochodził z rodu Fujiwara, był synem Atsumaro Konoe. Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Kioto. Od 1916 wchodził w skład izby wyższej japońskiego Zgromadzenia Narodowego, której w 1933 został przewodniczącym. Współpracował z premierem Kinmochim Saionjim i w tym charakterze uczestniczył w konferencji pokojowej w Paryżu w 1919.

W czerwcu 1937 objął urząd premiera rządu i pozostawał na nim do stycznia 1939, pełniąc funkcję w pierwszych latach wojny z Chinami. Był zwolennikiem uzyskania przez Japonię dominacji w rejonie Azji-Pacyfiku. Ponownie objął stanowisko premiera 22 lipca 1940. We wrześniu 1940 jego przedstawiciel w Berlinie podpisał pakt trzech. Po rozwiązaniu partii politycznych założył monopartię Stowarzyszenie Wspierania Władzy Cesarskiej, której został liderem. W lipcu 1941 sformował nowy gabinet, jednak już w październiku tego roku jako przeciwnik przystąpienia Japonii do II wojny światowej musiał ustąpić ze stanowiska. Objął stanowisko doradcy cesarza Hirohito, zachowując znaczące wpływy na bieg spraw politycznych.

Od 1944 optował za prowadzeniem rozmów pokojowych i wyprowadzeniem Japonii z wojny. Przewodniczył delegacji mającej prowadzić negocjacje pokojowe w Moskwie, ale nie został przyjęty przez Wiaczesława Mołotowa. Po kapitulacji został wicepremierem pierwszego powojennego rządu. Obawiając się postawienia przed sądem za zbrodnie wojenne, 16 grudnia 1945 popełnił samobójstwo.

Jego wnukiem jest Morihiro Hosokawa.

Bibliografia[edytuj]