Yasuhiro Nakasone

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Yasuhiro Nakasone
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 27 maja 1918
Takasaki
Japonia 71. 72. 73. Premier Japonii
Okres od 27 listopada 1982
do 6 listopada 1987
Przynależność polityczna Partia Liberalno-Demokratyczna (PLD)
Poprzednik Zenkō Suzuki
Następca Noboru Takeshita
NakasoneY kao.png
Odznaczenia
Order Chryzantemy (Japonia) Wielki Łańcuch Orderu Sikatuny (Filipiny) Wielka Wstęga Orderu Zasługi PRL

Yasuhiro Nakasone (jap. 中曽根康弘 Nakasone Yasuhiro, ur. 27 maja 1918 w Takasaki)japoński polityk, działacz Partii Liberalno-Demokratycznej (PLD).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował prawo na Uniwersytecie Cesarskim w Tokio. Od 1941 pracował w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych, następnie służył w marynarce wojennej. Po wojnie przez krótki czas był oficerem policji. Od momentu powstania PLD (1955) działacz tej partii, w latach 19472003 zasiadał w parlamencie. Pełnił funkcje w kierownictwie partii (19711972 przewodniczący Rady Wykonawczej, 19741976 sekretarz generalny) oraz w rządzie. W 1959 był dyrektorem Urzędu ds. Nauki i Techniki, w latach 19671968 ministrem komunikacji, 19701971 dyrektorem generalnym Urzędu ds. Obrony, 19721974 ministrem handlu zagranicznego i przemysłu, 19801982 dyrektorem generalnym Urzędu ds. Zarządzania i Administracji.

W listopadzie 1982 został przywódcą PLD i premierem Japonii; znany był jako rzecznik zbliżenia japońsko-amerykańskiego[1], miał dobre kontakty z Ronaldem Reaganem. Opowiadał się za prywatyzacją. Miał opinię nacjonalisty, jako pierwszy premier japoński odwiedził świątynię Yasukuni (miejsce ku czci pamięci japońskich bohaterów wojennych, do grona których zaliczono też niektórych zbrodniarzy wojennych, straconych w 1948 na mocy wyroku Międzynarodowego Trybunału Wojskowego dla Dalekiego Wschodu).

W 1987 został zastąpiony na stanowisku szefa partii i rządu przez Noboru Takeshitę. Syn Nakasone, Hirofumi (ur. 1945), pełnił funkcję ministra edukacji w gabinecie Yoshirō Moriego.

Jest aktualnie (październik 2018) najstarszym żyjącym przywódcą państwowym.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Encyklopedia Powszechna PWN. Suplement, tom 5, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa, 1989, ​ISBN 83-01-08614-9​, s. 260.