Główna Komisja Badania Zbrodni Niemieckich w Polsce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Główna Komisja Badania Zbrodni Niemieckich w Polsce - instytucja państwowa działająca w latach 1945 - 1949 przy Ministerstwie Sprawiedliwości Polski Ludowej na podstawie dekretu (Rady Ministrów) z dnia 10 listopada 1945 o Głównej Komisji i Okręgowych Komisjach Badania Zbrodni Niemieckich w Polsce (Dz. U. z 1945 r. Nr 51, poz. 293).

Instytucjami badającymi zbrodnie niemieckie na terenie Polski, poprzedzające powstanie Głownej Komisji, były działająca od 18 do 25 sierpnia 1944 Polsko-Radziecka Komisja dla Zbadania zbrodni popełnionych w obozie koncentracyjnym na Majdanku oraz działające od jesieni 1944 Miejska i Wojewódzka Komisja do badania zbrodni niemieckich w Warszawie.[1]

W 1949 przekształcona w Główną Komisję Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce.

Zadania[edytuj | edytuj kod]

Do zadań Głownej Komisji należało:

Organizacja i uprawnienia[edytuj | edytuj kod]

Przewodniczącym Głównej Komisji był Minister Sprawiedliwości, który powoływał członków Głównej Komisji oraz przewodniczących Okręgowych Komisji Badania Zbrodni Niemieckich w Polsce. Członków Okręgowych Komisji powoływał przewodniczący Okręgowej Komisji. Minister Bezpieczeństwa Publicznego mógł delegować do Głównej Komisji i do Okręgowych Komisji przedstawicieli władz bezpieczeństwa celem współdziałania.

W latach 1946 - 1950 Główna Komisja posiadała zagraniczną ekspozyturę, którą była Polska Misja Wojskowa Badania Zbrodni Niemieckich utworzona przy Sojuszniczej Radzie Kontroli Niemiec.[1]

Główna Komisja, Okręgowe Komisje oraz delegowane przez nie organy miały prawo do prowadzenia dochodzeń oraz badania świadków (w tym zakresie stosowało się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego), korzystając z uprawnień władz sądowych. Czynności podjęte przez członków Głównej Komisji i Okręgowych Komisji posiadających uprawnienia prokuratorskie lub sędziowskie miały moc czynności sądowych, a protokoły - moc protokołów sądowych. Członkowie Głównej Komisji przy wykonywaniu swoich obowiązków mieli prawo do bezpłatnego korzystania z państwowych i samorządowych środków transportu na terenie całego państwa.

Organy bezpieczeństwa publicznego i milicji oraz administracji państwowej były obowiązane do wykonywania zleceń wydanych we właściwym zakresie przez komisje i ich organy. Wszystkie instytucje i osoby prywatne były obowiązane do przekazania Głównej Komisji lub Okręgowym Komisjom posiadanych przez nie materiałów dotyczących zbrodni niemieckich.

Budżet Głównej Komisji oraz Okręgowych Komisji wchodził jako dział odrębny do budżetu Ministerstwa Sprawiedliwości. Szczegółową organizację Głównej Komisji i Okręgowych Komisji określał statut zatwierdzony przez Ministra Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrami Informacji i Propagandy, Spraw Zagranicznych oraz Bezpieczeństwa Publicznego.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Scale of justice gold.png Artykuł uwzględnia ograniczony pod względem terytorialnym stan prawny na 30 października 2007. Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć prawnych w Wikipedii.