Gerard Wilk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gerard Wilk
Data i miejsce urodzenia

12 stycznia 1944
Gliwice

Data i miejsce śmierci

28 sierpnia 1995
Paryż

Dziedzina sztuki

taniec

Gerard Wilk (ur. 12 stycznia 1944 w Gliwicach, zm. 28 sierpnia 1995 w Paryżu) – polski tancerz, w latach 1966–1970 solista baletu Teatru Wielkiego w Warszawie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Gliwicach jako syn Jadwigi i Jana Wilków[1]. Wychowywała go samotna matka. Jego ojciec został wcielony do armii niemieckiej. Po wojnie karą za służbę w Wehrmachcie było zesłanie na Syberię[1]. Powrócił do Polski w 1949 i pracował w zakładach mięsnych. Miał starszego o cztery lata brata Jana[1]. Gerard Wilk w domu nazywany był „Gedi”. W dzieciństwie lubił rysować. Mając 13 lat przystąpił do egzaminów do szkoły baletowej w Bytomiu[2]. Według jednych źródeł: matka jego koleżanki zobaczyła, że Gerard dobrze się rusza i zawiozła go na egzamin; według innych – niezwykłe zdolności ruchowe zauważył opiekun szkolnego kółka tanecznego[3]. Został przyjęty na okres próbny na rok. W tym czasie musiał nadrobić trzyletnie zaległości pod kierunkiem Haliny Hulanickiej, która była uczennicą Isadory Duncan w Paryżu. Wilk nie tylko poradził sobie z zaległościami, ale też odkrył życiową pasję, a po latach stał się ikoną polskiego baletu.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Halina Hulanicka przekonała go, by przeniósł się do szkoły baletowej w Warszawie. Kiedy w 1964 zdał egzaminy końcowe, czekał już na niego angaż. Przeszedł całą drogę w baletowej hierarchii: od członka corps de ballet, przez koryfeja. W 1968 trafił do zespołu Teatru Wielkiego, w 1970 został solistą. Doceniali go krytycy i publiczność. Spektakle z jego udziałem stawały się wydarzeniami. Był indywidualnością, przyciągał uwagę, pisano, że można podziwiać maestrię, z jaką wykonuje taniec, a zarazem żywiołowość, umiejętność przekazania emocji[2]. 26 czerwca 1970 po raz ostatni zatańczył na warszawskiej scenie w premierze Romea i Julii.

Brał udział w sesjach modowych w rubryce Barbary Hoff w „Przekroju”, gdzie lansował kwieciste marynarki, w programach rozrywkowych i teledyskach. Wystąpił jako tancerz w komediach muzycznych Stanisława BareiMałżeństwo z rozsądku (1966) i Przygoda z piosenką (1968) oraz jako rzecznik prawny towarzystwa ubezpieczeniowego w komedii fantastycznonaukowej Andrzeja Wajdy Przekładaniec (1968). Ogólnopolską sławę przyniósł mu występ (razem z Krystyną Mazurówną) w telewizyjnym klipie do piosenki Piotra Szczepanika „Kochać” (1967). Wystąpił w krótkometrażowych filmach baletowych: Fantomy (1967, choreografia Krystyna Mazurówna)[4], Gry (1970) i Podróż magiczna (1979, choreografia Zofia Rudnicka)[5]. Gry w choreografii Conrada Drzewieckiego zostały nagrodzone m.in. na Międzynarodowym Festiwalu Twórczości Radiowej i Telewizyjnej Prix Italia we Florencji w 1970 roku i na Ogólnopolskim Festiwalu Filmów Krótkometrażowych w Krakowie w 1971 roku[6][7]. Występował również w etiudach baletowych Krzysztofa Komedy[8] oraz grupie baletowej Fantom.

Od 1970 przebywał za granicą. Do 1981 występował w Balecie XX wieku Maurice'a Béjarta w Brukseli. Od 1989 zajmował się pracą pedagogiczną w Paryżu. W 1981 zdecydował się zakończyć karierę sceniczną. Zamieszkał w Paryżu, zajął się pracą pedagogiczną. Uczył tańca także w Monachium, Berlinie, Florencji, Monte Carlo. Raz w roku przyjeżdżał podszkolić tancerzy w Teatrze Wielkim, gdzie jesienią 1994 wystawił operę Werther Masseneta. W 1995 wystąpił jako tytułowy bohater w dokumentalnym filmie Gerard Wilk - kilka razy zaczynałem od zera w reżyserii Bogdana Łoszewskiego[9].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Od sierpnia 1968 przez kilka miesięcy spotykał się z 23-letnim wówczas Markiem Barbasiewiczem[1]. Jego wieloletnim partnerem był malarz Jean-Jacques Le Corre[2].

Śmierć[edytuj | edytuj kod]

Zmarł 28 sierpnia 1995 w wyniku powikłań związanych z AIDS[10]. O tym, że od kilku lat był zakażony wirusem HIV, nie wiedzieli nawet jego dobrzy znajomi. Pożegnanie odbyło się na cmentarzu Père-Lachaise, pochówku nie było[1]. Urnę z prochami zabrał do swojej podparyskiej posiadłości jego partner Jean-Jacques Lecorre[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Agnieszka Święcicka: Był „sekretem Marka Barbasiewicza”. O romansie tancerza i aktora wiedziało tylko kilka osób (pol.). Plejada.pl, 2022-04-29. [dostęp 2022-04-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-04-29)].
  2. a b c Viva!”, Agnieszka Dajbor, Miał wszystko: urodę, talent, uznanie. Niezwykłe życie Gerarda Wilka, 2021-12-21
  3. Zofia Rudnicka: Gerard Wilk. Tancerz. Wydawnictwo Krytyki Politycznej, 2019. ISBN 978-83-662-3227-3.
  4. Fantomy w bazie filmpolski.pl
  5. Podróż magiczna w bazie filmpolski.pl
  6. Gry w bazie filmpolski.pl
  7. Zwycięzcy 11. Ogólnopolskiego i 8. Międzynarodowego Festiwalu Filmów Krótkometrażowych. Krakowski Festiwal Filmowy. [dostęp 2022-04-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-04-29)].
  8. Jerzy S. Majewski: Komeda w Warszawie: żył na Żoliborzu, grał w Hybrydach. „Gazeta Wyborcza”, 2011-11-05. [dostęp 2012-04-29].
  9. Gerard Wilk - kilka razy zaczynałem od zera w bazie filmpolski.pl
  10. Joanna Brych: Niezwykła kariera Gerarda Wilka (pol.). polityka.pl, 2016-04-22. [dostęp 2017-12-31].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]