Marek Barbasiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Marek Barbasiewicz
Ilustracja
Marek Barbasiewicz w 2013 roku
Imię i nazwisko Marek Antoni Barbasiewicz
Data i miejsce urodzenia 5 lutego 1945
Przeworsk
Zawód aktor
Lata aktywności od 1967
Zespół artystyczny
Teatr Narodowy
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi

Marek Antoni Barbasiewicz (ur. 5 lutego 1945 w Przeworsku) – polski aktor teatralny, filmowy i telewizyjny.

Życiorys[edytuj]

W 1964 ukończył Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych w Poznaniu[1], a w 1968 otrzymał dyplom ukończenia Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi.

Występował w teatrach: Nowym w Łodzi (1968–1979), im. Stefana Żeromskiego w Kielcach (1993), Sceny na Piętrze w Poznaniu (1996) oraz warszawskich:

Współpracował z takimi reżyserami jak: Jerzy Grzegorzewski (Hamlet), Andrzej Łapicki, Jan Englert (Kordian Juliusza Słowackiego), Kazimierz Kutz (Kartoteka Tadeusza Różewicza), Janusz Wiśniewski, Jerzy Jarocki (Błądzenie według Witolda Gombrowicza), Andrzej Seweryn (Ryszard II), Zygmunt Hübner czy Kazimierz Dejmek.

Na srebrnym ekranie pojawił się po raz pierwszy w telewizyjnym filmie Ojciec (1967), a następnie w serialach wojennychStawka większa niż życie (1968) i Czterej pancerni i pies (1970).

Na kinowym ekranie zadebiutował w dramacie fantasy Wojciecha Hasa Sanatorium pod Klepsydrą (1973) u boku Gustawa Holoubka. Stał się cenionym aktorem drugiego planu, od ról amantów (seriale: Zaklęty dwór – 1976 – i Rodzina Połanieckich – 1978 – oraz film kinowy Czułe miejsca – 1980, rola awangardowego artysty Allana Kowalskiego obok Hanny Dunowskiej) i czarnych charakterów (rola młodego wychowawcy z więzienia dla nieletnich w serialu Ballada o Januszku (1987) czy jako „Donald”, człowiek Stawskiego w sensacyjnym obrazie Zabij mnie glino (1987), do kreowania ról homoseksualistów (postać Jurka Zbierskiego, kochanka Conrada Heinricha (Jan Englert) w dramacie Magnat i serialu Biała wizytówka (1986) Filipa Bajona, którego losy związane są dramatycznie z dziejami książąt pszczyńskich, hrabiego Paszkowskiego w dramacie polsko-amerykańskim o okupacyjnej tragedii Cyganów I skrzypce przestały grać (And the Violins Stopped Playing, 1988) czy esesmana Totha w filmie Deborah (1995), miotającego się między miłością do mężczyzny a wiernością nazistowskim ideałom) i biseksualistów (Schodami w górę, schodami w dół – 1988 – jako hipnotyzer Ordęga).

W 1987 roku uzyskał uprawnienia malarza.

W latach 1998–2003, w serialu Miodowe lata grał Jana Marszałka, szefa Karola Krawczyka – głównego bohatera (w tej roli Cezary Żak). Tę rolę powtórzył także w 2004 roku, w spin-offie sitcomu, Całkiem nowe lata miodowe. W serialu TVP2 Na dobre i na złe (2000–2005) wcielił się w postać docenta Dariusza Depczyka, specjalisty ds. lecznictwa szpitalnego Mazowieckiej Kasy Chorych, ojca Macieja. Wystąpił gościnnie w popularnych sitcomach 13 posterunek (1998) i Lokatorzy (2002) oraz serialach kryminalnych Kryminalni (2004) i Fala zbrodni (2006).

Wielokrotnie nagrywał także role dubbingowe. Jego najsłynniejszą rolą jest lew Skaza z filmu Walta Disneya Król Lew z 1994 roku. Pozostałe postaci dubbingowane przez aktora to m.in.: Rourke z animacji Atlantyda – Zaginiony ląd (2001), profesor Robert Kaufman z filmu Scooby Doo i cyberpościg (2001) oraz Lord Milori z filmu Dzwoneczek i sekret magicznych skrzydeł (2012).

Życie prywatne[edytuj]

Barbasiewicz jest orientacji homoseksualnej, był jedną z pierwszych osób publicznych w Polsce, która w latach 80 i 90 otwarcie mówiła o swojej orientacji[2]. Od 1978 roku jest w stałym związku[3].

Odznaczenia[edytuj]

Spektakle teatralne (wybór)[edytuj]

  • 1976 – Awaria jako Wróblewski (reż. K. Dejmek)
  • 1981 – Chamsin jako Bert, Kuba, Ben, Podróżny (reż. Jerzy Rakowiecki)
  • 1986 – Baba-Dziwo jako Normon Gondor (reż. Mariusz Dmochowski)
  • 1995 – Baron cygański jako Carnero (reż. Ryszard Peryt)
  • 2004 – Błądzenie jako Komendant komisariatu policji, Proboszcz, Szambelan (reż. Jerzy Jarocki)
  • 2007 – Chłopcy z Placu Broni jako Kolnay, Wendauer, Włoch, Czetneki, Doktor (reż. Michał Zadara)

Teatr Telewizji:

  • 1974 – Biografia jako Warwick (reż. Laco Adamik)
  • 1981 – Antygona jako Posłaniec (reż. Jerzy Gruza)
  • 1982 – Człowiek z dwóch czasów jako Speaker tv (reż. L. Adamik)
  • 1991 – Burza jako Sebastian (reż. L. Adamik)
  • 1992 – Becket, czyli honor Boga jako Henryk II (reż. Grzegorz Warchoł)
  • 1995 – Czwarty poziom jako Scorza (reż. Tadeusz Kijański)
  • 1997 – Bezdroża serca i umysłu jako Markiz de Pranzi (reż. Krzysztof Zaleski)
  • 2000 – Co nie jest snem jako Mistrz (reż. K. Zaleski)

Filmografia[edytuj]

Filmy kinowe[edytuj]

Filmy TV[edytuj]

  • 1967: Ojciec jako kolega Zenobiusza
  • 1984: Engament jako aktor
  • 1985: Tumor Witkacego jako Staszek Krzeptowski grający rolę księcia Tengach – lorda Persville
  • 1988: Die Galgenbrücke jako pastor Werner
  • 2001: Raport jako prezes telewizji
  • 2003: Siła komiczna jako klient

Seriale TV[edytuj]

Polski dubbing[edytuj]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]