Marian Glinka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Marian Glinka
Ilustracja
Imię i nazwisko Marian Witold Glinka
Data i miejsce urodzenia 1 lipca 1943
Warszawa
Data i miejsce śmierci 23 czerwca 2008
Warszawa
Zawód aktor, kulturysta
Odznaczenia
Odznaka honorowa „Zasłużony dla Kultury Polskiej”
Grób Mariana Glinki na Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie

Marian Witold Glinka (ur. 1 lipca 1943 w Warszawie, zm. 23 czerwca 2008 w Warszawie) – polski aktor i kulturysta.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Sportowiec[edytuj | edytuj kod]

Wychowywał się na powojennym Mokotowie. Jako chłopiec uczęszczał do stołecznej szkoły baletowej. Jako że odnosił sukcesy w tańcu, rodzice (zawodowo związani z tańcem[1]) wiązali jego przyszłość z tą właśnie dziedziną. On sam zresztą świetnie odnajdywał się w tańcu. Uczeń szkoły baletowej od 10 roku życia, w 1961 roku zajął I miejsce w Ogólnopolskim Konkursie Tańca Klasycznego (razem z Iwoną Wakowską, za taniec Statkowskiego „Pieśń Wolności”[1]). Kiedyś podczas jednej z ulicznych bójek, zobaczył go jeden z asystentów Feliksa Stamma i zaproponował treningi boksu. Po nich zaczął uprawiać zapasy, dzięki którym zetknął się ze stawiającą w Polsce pierwsze kroki kulturystyką. Trenował w jednym z najstarszych klubów kulturystycznych w Polsce – TKKF „Syrenka”, którego barwy reprezentował na imprezach kulturystycznych w Polsce w latach 60. (m.in. na zawodach w Sopocie, ówczesnych nieoficjalnych mistrzostwach Polski w kulturystyce). Był utalentowanym zawodnikiem i dobrze zapowiadającym się kulturystą – redaktor Stanisław Zakrzewski, prekursor kulturystyki w Polsce, pisał o nim na początku lat 70. jako o „czołowym kulturyście polskim w latach 1962-1970, posiadającym piękną sylwetkę”[2]. Autor wydanej w połowie lat 90. historii polskiej kulturystyki – Henryk Jasiak, uważał go za „jednego z najbardziej utalentowanych kulturystów na początku lat 60.[3]”. Trzykrotny Mistrz Polski w kulturystyce, pięciokrotny mistrz świata weteranów w sportach siłowych[potrzebny przypis]. Wieloletni prezes Ogniska TKKF „Błyskawica” w Warszawie – jednego z najstarszych ośrodków kulturystycznych w Polsce.

Aktor[edytuj | edytuj kod]

W 1963 Glinka porzucił karierę zawodniczą i rozpoczął studia aktorskie. W 1968 został absolwentem PWST w Warszawie. Jego debiut teatralny miał miejsce 28 stycznia 1968. Grał w teatrach warszawskich: w latach 1968-1972 w Teatrze Ludowym, w latach 1972-1975 w Teatrze Komedia, w latach 1975-1983 w Teatrze Dramatycznym, 1985-1987 w Teatrze Nowym. W latach 1989-1991 występował także w krakowskim Teatrze im. Słowackiego, a w 1994-1996 we Teatrze Współczesnym we Wrocławiu. Od 1997 był związany z warszawskim Teatrem Ateneum. W filmie zadebiutował w komedii Kochajmy syrenki z 1966 (jeszcze jako student). Był to jednak tak mało znaczący epizod, że jego nazwisko nie pojawiło się nawet w napisach końcowych. Najlepiej odnajdywał się w repertuarze komediowym. Aż do połowy lat 80. grywał role epizodyczne, które jednak zapadały w pamięć – w kultowej dziś Ziemi obiecanej Andrzeja Wajdy nie trudno go nie zauważyć, chociaż nie wypowiedział ani jednego słowa. W 1985 roku zagrał jedyną w swojej karierze główną rolę w filmie dla dzieci Tato, nie bój się dentysty. Nigdy nie porzucił sportu, ćwiczył regularnie na siłowni, a w jego rolach często wykorzystywano jego świetne fizyczne predyspozycje. Jak ubolewał w 1988 na łamach Atlety Aleksander Bilik chociaż szufladkowano go jako sportowca, proponując tę samą rolę twardego i nieustępliwego mięśniaka, nie potrafiono jednocześnie zrobić z niego w polskim kinie gwiazdy na miarę Schwarzeneggera[4]. Występował także w Podwieczorku przy mikrofonie i w kabarecie Jana Pietrzaka[5]. W 1993 aktor wystąpił w oscarowej Liście Schindlera Spielberga. Podczas realizacji W pustyni i w puszczy był konsultantem do spraw choreografii[6].

Śmierć[edytuj | edytuj kod]

Zmarł na raka trzustki[7]. 1 lipca 2008 prochy aktora spoczęły na Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie (kw. 73E - 6 - 29). Pośmiertnie został przez ministra kultury i dziedzictwa narodowego Bogdana Zdrojewskiego odznaczony odznaką honorową „Zasłużony dla Kultury Polskiej”. Odznaczenie zostało przekazane małżonce artysty podczas pogrzebu aktora[8].

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. a b Henryk Jasiak: Marian Glinka - uczeń Terpsychory - kulturystą (pol.). W: Jan Włodarek i Przyjaciele [on-line]. 2010-12-05. [dostęp 2011-01-08].
  2. Stanisław Zakrzewski: Siła, sprawność, piękno. Warszawa: Wydawnictwo „Sport i Turystyka” (wyd. II), 1974, s. 270.
  3. Henryk Jasiak: Magia ciała. Historia polskiej kulturystyki 1957-1994. Warszawa: Spar, brak roku wydania, s. 109. ISBN 83-86625-02-3.
  4. Aleksander Bilik. Marian Glinka: Życie bez ograniczeń. „Atleta”. nr 3/12 (czerwiec 1988), s. 10-11. Warszawa: Młodzieżowa Agencja Wydawnicza. 
  5. PAP: Marian Glinka nie żyje (pol.). W: onet.pl [on-line]. 2008-06-24. [dostęp 2010-10-22].
  6. Marian Glinka (pol.). W: Wirtualna Polska > Film [on-line]. [dostęp 2010-10-22].
  7. Gwiazda "Klanu" nie żyje - Kultura i Sztuka - Kultura wysoka i masowa dziennik.pl, www.dziennik.pl [dostęp 2017-11-25].
  8. PAP: Marian Glinka odznaczony (pol.). W: Wirtualna Polska > Film [on-line]. 2008-07-01. [dostęp 2010-10-22].