Hanna Dunowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Hanna Dunowska
Ilustracja
Imię i nazwisko Hanna Dunowska-Hunek
Data i miejsce urodzenia 18 grudnia 1958
Mińsk Mazowiecki
Zawód aktorka teatralna i filmowa
Lata aktywności od 1980

Hanna Dunowska (ur. 18 grudnia 1958 w Mińsku Mazowieckim) – polska aktorka filmowa i teatralna, prezenterka telewizyjna.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jeszcze będąc na trzecim roku studiów na Wydziale Aktorskim w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Warszawie zagrała pierwszą główną rolę kinową w wyróżnionym na festiwalu filmów fantastycznych w Porto i Madrycie psychologicznym filmie fantasy Piotra Andrejewa Czułe miejsca (1980) oraz pojawiła się w serialu TVP Jana Łomnickiego Dom (1980).

Występowała na scenie w sztukach: Król Jerzy (1983) Marka Hłaski w Teatrze Nowym im. Gustawa Morcinka w Zabrzu, komedii Aleksandra Fredry Rewolwer (198384) jako Klara Salvandor oraz Niebezpieczne związki (2004) w Teatrze Polskim w Bielsku-Cieszynie, Pan Puntila i jego sługa Matti (198788) Bertolta Brechta oraz Oskarżony Dymitr Karamazow (199091) Fiodora Dostojewskiego w Teatrze Narodowym w Warszawie i musicalu Ostry makijaż (1992).

W metafizycznym dramacie psychologiczno-politycznym Krzysztofa Kieślowskiego Bez końca (1984) z Grażyną Szapołowską pojawiła się jako działaczka opozycji. Była jednak bardziej widoczna na ekranie w rosyjskim filmie sci-fi Семь стихий (1984) i serialu kryminalnym TVP Krzysztofa Szmagiera 07 zgłoś się (1987) i pełnometrażowym spin-off Zamknąć za sobą drzwi (1987) w roli sierżant Anny Sikory. Po występie serialu TVP Pawła Karpińskiego W labiryncie (198890) i melodramacie Czesława Petelskiego Gorzka miłość (1989), zagrała postać trzydziestolatki zagubionej w otaczającej ją rzeczywistości i niezbyt szczęśliwej w życiu prywatnym w nominowanej do nagrody na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni adaptacji powieści Krystyny Kofty Femina (1990) w reżyserii Piotra Szulkina.

Wystąpiła potem w miniserialu TVP1 Jacka Bromskiego Kuchnia polska (1991), rosyjskim filmie sensacyjnym Gladiator dla komornego (Gladiator po naymu, 1993), horrorze Marka Piestraka Łza księcia ciemności (1994), filmie sensacyjnym Władysława Pasikowskiego Psy (1992), filmie fantasy Lecha J. Majewskiego Ewangelia według Harry’ego (1994) u boku Viggo Mortensena i Jennifer Rubin, filmie sensacyjnym Anioł śmierci (Blood of the Innocent, 1995) z Rutgerem Hauerem i Johnem Rhysem-Daviesem, familijnym serialu australijskim Dwa światy (Spellbinder, 1995), czeskim dramacie Wszyscy moi bliscy (Vsichni moji blízcí, 1999), serialu TVP1 Glina (2004) oraz thrillerze Poza zasięgiem (Out of Reach), 2004) u boku Stevena Seagala.

W latach 1993–1996 prowadziła w TVP1 wspólnie z Krzysztofem Ibiszem program rozrywkowy Czar Par. Była również prezenterką programu telewizyjnego Polonia 1.

Aktorka jest również psychoterapeutką; ukończyła studia podyplomowe[1]. Ma dwoje dzieci – córkę Joannę (ur. 1981) i syna Julka (ur. 1997).

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tygodnik „Życie na Gorąco” nr 23, 6 czerwca 2012, s. 32-33

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]