Grand Prix Stanów Zjednoczonych – Wschód 1983

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Grand Prix Stanów Zjednoczonych – Wschód 1983
2nd Detroit Grand Prix
Tor Detroit Street Circuit
Stany Zjednoczone Detroit Street Circuit
7. wyścig z 15 w sezonie
380. wyścig mistrzostw Formuły 1
Data 35 czerwca 1983
Trasa
Liczba okrążeń 60
Długość okrążenia 4,120 km
Dystans 247,195 km
Zgłoszenia
Zgłoszenia 27 kierowców
Zakwalifikowało się 26 kierowców
Ukończyło wyścig 12 kierowców
Najlepsze wyniki
Pole position René Arnoux
(1:44.734, Ferrari)
Zwycięzca Michele Alboreto
(1h50:53.669, Tyrrell)
Najszybsze
okrążenie
John Watson
(1:47.668, McLaren)
Grand Prix Belgii w sezonie 1983 Grand Prix Kanady
1982 Grand Prix Stanów Zjednoczonych – Wschód 1984

Grand Prix Stanów Zjednoczonych - Wschód 1983 (oryg. Detroit Grand Prix) – siódma runda Mistrzostw Świata Formuły 1 w sezonie 1983, która odbyła się 5 czerwca 1983, po raz drugi na torze Detroit Street Circuit.

2. Grand Prix Stanów Zjednoczonych - Wschód, druge zaliczane do Mistrzostw Świata Formuły 1.

Wyniki[edytuj | edytuj kod]

Wyścig[edytuj | edytuj kod]

Poz Nr Kierowca Konstruktor Okrążenia Czas/Powód n.u. Poz. start. Punkty
1 3 Włochy Michele Alboreto Tyrrell-Ford 60 1:50:53.669 6 9
2 1 Finlandia Keke Rosberg Williams-Ford 60 + 7.702 12 6
3 7 Wielka Brytania John Watson McLaren-Ford 60 + 9.283 21 4
4 5 Brazylia Nelson Piquet Brabham-BMW 60 + 1:12.185 2 3
5 2 Francja Jacques Laffite Williams-Ford 60 + 1:32.603 20 2
6 12 Wielka Brytania Nigel Mansell Lotus-Ford 59 + 1 okrążenie 14 1
7 30 Belgia Thierry Boutsen Arrows-Ford 59 + 1 okrążenie 10  
8 15 Francja Alain Prost Renault 59 + 1 okrążenie 13  
9 36 Włochy Bruno Giacomelli Toleman-Hart 59 + 1 okrążenie 17  
10 26 Brazylia Raúl Boesel Ligier-Ford 58 + 2 okrążenia 23  
11 29 Szwajcaria Marc Surer Arrows-Ford 58 + 2 okrążenia 5  
12 23 Włochy Mauro Baldi Alfa Romeo 56 + 4 okrążenia 25  
13 8 Austria Niki Lauda McLaren-Ford 49 Zawieszenie 18  
NS 33 Kolumbia Roberto Guerrero Theodore-Ford 38   11  
NU 34 Wenezuela Johnny Cecotto Theodore-Ford 34 Skrz. biegów 26  
NU 22 Włochy Andrea de Cesaris Alfa Romeo 33 Turbosprężarka 8  
NU 28 Francja René Arnoux Ferrari 31 Elektronika 1  
NU 4 Stany Zjednoczone Danny Sullivan Tyrrell-Ford 30 Elektonika 16  
NU 25 Francja Jean-Pierre Jarier Ligier-Ford 29 Koło 19  
NU 9 Niemcy Manfred Winkelhock ATS-BMW 26 Kolizja 22  
NU 35 Wielka Brytania Derek Warwick Toleman-Hart 25 Silnik 9  
NU 6 Włochy Riccardo Patrese Brabham-BMW 24 Hamulce 15  
NU 11 Włochy Elio de Angelis Lotus-Renault 5 Skrz. biegów 4  
NU 16 Stany Zjednoczone Eddie Cheever Renault 4 Dystrybutor 7  
NU 32 Włochy Piercarlo Ghinzani Osella-Alfa Romeo 4 Przegrzanie 24  
NU 27 Francja Patrick Tambay Ferrari 0 Silnik 3  
NU 31 Włochy Corrado Fabi Osella-Ford      

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  • Ostatnia wygrana samochodu z silnikiem bez turbodoładowania przed wprowadzeniem zakazu używania turbosprężarek począwszy od sezonu 1988.
  • Ostatnia wygrana zespołu Tyrrell w Formule 1.
  • 155. (i ostatnia) wygrana samochodu z silnikiem Ford Cosworth DFV V8, który napędzał 12 z 15 mistrzowskich samochodów w okresie 19681982. Ten rekord do chwili obecnej nie został pobity.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]