Nigel Mansell

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nigel Mansell
Ilustracja
Nigel Mansell podczas Grand Prix Wielkiej Brytanii w 2007 roku
Imię i nazwisko Nigel Ernest James Mansell
Państwo  Wielka Brytania
Data i miejsce urodzenia 8 sierpnia 1953
Upton-upon-Severn
Sukcesy

1992: Formuła 1 (mistrz)
1993: CART (mistrz)

Nigel Ernest James Mansell OBE (ur. 8 sierpnia 1953 w Upton-upon-Severn) – brytyjski kierowca wyścigowy, który został mistrzem Formuły 1 oraz mistrzem CART. Jest pierwszym zawodnikiem, który wygrał serię CART w swoim debiutanckim sezonie. Mansell jest drugim najlepszym brytyjskim kierowcą Formuły 1 z 31 zwycięstwami na koncie. Jest na siódmym miejscu pod względem zwycięstw po Schumacherze, Hamiltonie, Vettelu, Proście, Sennie i Alonso,

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Formuła 1[edytuj | edytuj kod]

1980-1984: Lotus[edytuj | edytuj kod]

W roku 1980 Mansell był kierowcą testowym Lotusa. Chapman, pod wrażeniem jego umiejętności i bardzo szybkich okrążeń na torze Silverstone postanowił dać mu szanse na start w trzech wyścigach w Formule 1, za kierownicą Lotusa 81B. Podczas jego debiutu w wyścigu o Grand Prix Austrii, na krótko przed startem nastąpił wyciek paliwa do kokpitu jego bolidu, który spowodował poparzenia I i II stopnia jego pośladków. Usterki samochodowe zmusiły Mansella do wycofania się z tego oraz następnego wyścigu. Jednakże podczas jego trzeciego występu w wyścigu o Grand Prix Włoch na torze Imola wypadek spowodował, że Mansell po raz pierwszy nie zakwalifikował się do wyścigu. Pod koniec sezonu Mario Andretti ogłosił, że odchodzi do zespołu Alfa Romeo. Pomimo że Mansell nie cieszył się sympatią jednego ze sponsorów zespołu i pojawiało się wiele spekulacji na temat przyjścia do zespołu Jean-Pierre Jariera, Chapman poinformował, że miejsce Andrettiego w sezonie 1981 zajmie Mansell.

Cztery pełne sezony spędzone w Lotusie były walką, ponieważ samochody były zawodne. Z 58 wyścigów ukończył 24. Pięć razy stanął na najniższym stopniu podium podczas czterech lat startów w Lotusie wliczając w to piąty wyścig z roku 1981, który był zarówno jego siódmym występem w karierze. Jego kolega z zespołu Elio de Angelis nieoczekiwanie wygrał Grand Prix Austrii w sezonie 1982, ale był zdecydowanie szybszy od mniej doświadczonego Mansella.

Lotus 91 w którym Mansell ścigał się w sezonie 1982

W trakcie sezonu 1982 Mansell zaplanował wystartować w wyścigu 24h Le Mans. Mansell zarabiał wówczas 50,000 funtów rocznie, a ze start w Le Mans dostałby 10,000 funtów. Chapman zapłacił Mansellowi 10,000 funtów, aby nie startował w wyścigu z powodu ryzyka. Chapman przedłużył także kontrakt z Mansellem do sezonu 1984.

W rezultacie takich manewrów Mansell znalazł się bardzo blisko Chapmana i był bardzo załamany po jego śmierci w 1982 r. W swojej autobiografii Mansell mówi, że gdy umarł Chapman: "Świat wywrócił się do góry nogami. Moja cząstka umarła z nim. Straciłem członka rodziny." Po śmierci Chapmana szefem zespołu został Peter Warr, który był nieprzychylny Mansellowi. O pozostaniu Mansella w zespole zadecydował główny sponsor Lotusa, firma John Player Special.

Sezon 1984 Mansell zakończył w czołowej dziesiątce z dorobkiem 13 punktów oraz zdobył w nim po raz pierwszy w swojej karierze pole position. Podczas deszczowego Grand Prix Monako zaskoczył wszystkich wyprzedzając Alaina Prosta i prowadząc w wyścigu przez kilka okrążeń, aż do usterki bolidu. W połowie sezonu Lotus obwieścił, iż w przyszłym roku w barwach zespołu będzie startować Ayrton Senna. Nigel Mansell otrzymał oferty pracy od Arrowsa i Williamsa. W następnym roku postanowił startować w zespole Williams.

Mansell został zapamiętany przez sytuację podczas Grand Prix USA. Po 2 godzinach jazdy w temperaturze powietrza około 40 °C startujący z pole position Mansell na ostatnim okrążeniu doznał awarii skrzyni biegów w jego bolidzie. Mansell przepchał swój samochód przez linię mety zajmując szóstą lokatę (za 1 punkt), by chwilę później zasłabnąć z przemęczenia.

Ostatni wyścig dla Mansella w zespole Lotusa był nieudany. Choć Mansell prosił, aby do jego hamulców dodać poduszki, to Warr postanowił ich nie zamontować. 18 okrążeń przed końcem wyścigu Mansell znajdował się na drugiej pozycji, ale z powodu problemów z hamulcami musiał się wycofać z dalszej jazdy.

1985-1988: Williams[edytuj | edytuj kod]

Mansell podczas Grand Prix Niemiec w sezonie 1985

W sezonie 1985 Mansell jeździł u boku Fina Keke Rosberga, o którym ma bardzo pozytywną opinię, mówiąc: "Keke był prawdopodobnie jednym z najlepszych kolegów z zespołu jakiego poznałem w całej mojej karierze".

Mansell dojechał na drugim miejscu w wyścigu o Grand Prix Belgii na torze Spa-Francorchamps oraz wygrał swój pierwszy w karierze wyścig o Grand Prix Europy na torze Brands Hatch. Następnie wygrał swój drugi wyścig o GP RPA stając się w ten sposób gwiazdą Formuły 1.

1989-1990: Ferrari[edytuj | edytuj kod]

W 1989 został sprowadzony do Ferrari. Był ostatnim zawodnikiem, którego osobiście zatrudnił Enzo Ferrari. Podczas debiutu w barwach Ferrari podczas Grand Prix Brazylii odniósł zwycięstwo. Kolejne pięć wyścigów zakończyło się niesklasyfikowaniem — czterokrotnie z powodu awarii i raz na skutek dyskwalifikacji. Podczas Grand Prix Kanady został zdyskwalifikowany za próbę wyprzedzania w pit lane. Podczas kolejnych pięciu Grand Prix zajmował miejsca na podium. Podczas Grand Prix Portugalii został zdyskwalifikowany za próbę zawrócenia w pit lane. Od Grand Prix Włoch do końca sezonu nie ukończył żadnego wyścigu. Sezon zakończył na czwartym miejscu z dorobkiem 38 punktów. W sezonie 1990 pięciokrotnie stawał na podium. Siedmiokrotnie nie ukończył wyścigów. jedyne zwycięstwo odniósł podczas Grand Prix Portugalii. Sezon zakończył na 5 miejscu z dorobkiem 37 punktów.

1991-1992: Williams[edytuj | edytuj kod]

W latach 1991 1992 startował w barwach zespołu Williams razem z Riccardo Patrese zdobywając dla zespołu w sumie 125 pkt i jedyne w swej karierze Mistrzostwo Świata.

CART IndyCar World Series[edytuj | edytuj kod]

1993-1994: Newman/Haas Racing[edytuj | edytuj kod]

Nigel Mansell na torze Lexington w 1993 roku

Pomimo zostania mistrzem świata, Mansell opuścił zespół Williamsa (który podpisał już wcześniej kontrakt z Alainem Prostem) i Formułę 1. W sezonie 1993 wystartował w barwach zespołu Newman/Haas Racing w amerykańskiej serii IndyCar. Zajął miejsce po Michaelu Andrettim który w tym samym czasie przeniósł się do Formuły 1 do zespołu McLaren, a jego partnerem w zespole został Mario Andretti.

W swoim pierwszym starcie, na ulicznym torze w Surfers Paradise w Australii, Mansell wygrał kwalifikacje a następnie sam wyścig. Nigdy dotąd ta sztuka nie udała się nowicjuszowi. Pierwszy jego start na torze owalnym przypadł na Indianapolis. Także tu radził sobie bardzo dobrze, zajmując w wyścigu 3 miejsce i prowadząc przez jego sporą część. Mansell przez cały sezon notował dobre wyniki, wygrał 5 wyścigów, a w sumie 10 razy stawał na podium, co zaowocowało zdobyciem mistrzostwa. Stał się dzięki temu jedynym kierowcą w historii, który rok po roku zdobywał mistrzostwo Formuły 1 i serii IndyCar.

Sezon 1994 nie był już tak udany. Mansell 3 razy stawał na podium, ale nie wygrał żadnego wyścigu. Zajął w klasyfikacji końcowej ósme miejsce i po sezonie opuścił serię IndyCar. W sumie w ciągu dwóch sezonów wystartował w 31 wyścigach, wygrał 5 z nich, a 10 razy startował z pole position.

Powrót do Formuły 1[edytuj | edytuj kod]

1994: Williams[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 1994 wystąpił w 4 wyścigach Formuły 1 w barwach zespołu Rothmans Williams Renault. Wyścigami, w których brał udział to Grand Prix Francji, Grand Prix Europy, Grand Prix Japonii wygrywając wyścig o Grand Prix Australii. W całym sezonie zdobył 13 punktów. W tym samym sezonie startował także w amerykańskiej serii Indycar.

1995: McLaren[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 1995 wystąpił w zespole Marlboro McLaren Mercedes w wyścigach o Grand Prix San Marino i o Grand Prix Hiszpanii. Grand Prix Hiszpanii był ostatnim w karierze wyścig Mansella.

Wyniki[edytuj | edytuj kod]

Formuła 1[edytuj | edytuj kod]

Rok Zespół Samochód Silnik Wyniki w poszczególnych eliminacjach Pkt. Msc.
1980 Argentyna Brazylia Związek Południowej Afryki Stany Zjednoczone Belgia Monako Francja Wielka Brytania Austria Holandia Włochy Kanada Stany Zjednoczone 0 NS
Team Essex Lotus Lotus 81B Ford Cosworth DFV 3.0 V8 NU NU NZ NP
1981 Stany Zjednoczone Brazylia Argentyna San Marino Belgia Monako Hiszpania Francja Wielka Brytania Austria Holandia Włochy Kanada Stany Zjednoczone 8 14
Team Essex Lotus Lotus 81B Ford Cosworth DFV 3.0 V8 NU 11 NU WYC 3
John Player Team Lotus Lotus 87 NU 6 7 NZ NU NU NU NU NU 4
1982 Związek Południowej Afryki Brazylia Stany Zjednoczone San Marino Belgia Monako Stany Zjednoczone Kanada Holandia Wielka Brytania Francja Austria Szwajcaria Włochy Stany Zjednoczone 7 14
John Player Team Lotus Lotus 87B Ford Cosworth DFV 3.0 V8 NU
Lotus 91 3 7 NU 4 NU NU NU 9 NU 8 7 NU
1983 Brazylia Stany Zjednoczone Francja San Marino Monako Belgia Stany Zjednoczone Kanada Wielka Brytania Austria Holandia Włochy Unia Europejska Związek Południowej Afryki 10 13
John Player Team Lotus Lotus 92 Ford Cosworth DFV 3.0 V8 12 12
Ford Cosworth DFY 3.0 V8 NU 12 NU NU 6 NU
Lotus 94T Renault-Gordini EF1 1.5 V6T 4 5 NU 8 3 NS
Lotus 93T NU
1984 Brazylia Związek Południowej Afryki Belgia San Marino Francja Monako Kanada Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone Wielka Brytania Austria Holandia Włochy Unia Europejska Portugalia 13 10
John Player Team Lotus Lotus 95T Renault-Gordini EF1 1.5 V6T NU NU NU NU 3 NU 6 NU 6 NU 4 NU 3 NU NU NU
1985 Brazylia Portugalia San Marino Monako Kanada Stany Zjednoczone Francja Wielka Brytania Austria Holandia Włochy Belgia Unia Europejska Południowa Afryka Australia 31 6
Canon Williams Honda Williams FW10 Honda RA164E 1.5 V6T NU 5 5 7 6
Honda RA165E 1.5 V6T NU NW NU 6 NU 6 11 2 1 1 NU
1986 Brazylia Hiszpania San Marino Monako Belgia Kanada Stany Zjednoczone Francja Wielka Brytania Niemcy Austria Włochy Portugalia Meksyk Australia 70 (72) 2
Canon Williams Honda Williams FW11 Honda RA166E 1.5 V6T NU 2 NU 4 1 1 5 1 1 3 3 NU 2 1 5 NU
1987 Brazylia San Marino Belgia Monako Stany Zjednoczone Francja Wielka Brytania Austria Włochy Portugalia Hiszpania Meksyk Japonia Australia 61 2
Canon Williams Honda Williams FW11B Honda RA167E 1.5 V6T 6 1 NU NU 5 1 1 NU 14 1 3 NU 1 1 NW
1988 Brazylia San Marino Monako Meksyk Kanada Stany Zjednoczone Francja Wielka Brytania Węgry Belgia Włochy Portugalia Hiszpania Japonia Australia 9 12
Canon Williams Williams FW12 Judd CV 3.5 V8 NU NU NU NU NU NU NU 2 NU NU NU 2 NU NU
1989 Brazylia San Marino Monako Meksyk Stany Zjednoczone Kanada Francja Wielka Brytania Węgry Belgia Włochy Portugalia Hiszpania Japonia Australia 38 4
Scuderia Ferrari Ferrari 640 Ferrari 035/5 3.5 V12 1 NU NU NU NU DK 2 2 3 1 3 NU DK NU NU
1990 Stany Zjednoczone Brazylia San Marino Monako Meksyk Kanada Francja Wielka Brytania Belgia Włochy Portugalia Hiszpania Japonia Australia 37 5
Scuderia Ferrari Ferrari 641 Ferrari 036 3.5 V12 NU 4 NU NU
Ferrari 641/2 Ferrari 037 3.5 V12 3 2 18 NU NU 17 NU 4 1 2 NU 2
1991 Stany Zjednoczone Brazylia San Marino Monako Kanada Meksyk Francja Wielka Brytania Niemcy Węgry Belgia Włochy Portugalia Hiszpania Japonia Australia 72 2
Canon Williams Renault Williams FW14 Renault RS3 3.5 V10 NU NU NU 2 6 2 1 1 1 2 NU 1 DK 1 NU 2
1992 Południowa Afryka Meksyk Brazylia Hiszpania San Marino Monako Kanada Francja Wielka Brytania Niemcy Węgry Belgia Włochy Portugalia Japonia Australia 108 1
Canon Williams Renault Williams FW14B Renault RS3C 3.5 V10 1 1 1 1 1 2 NU 1 1 1
Renault RS4 3.5 V10 2 2 NU 1 NU NU
1994 Brazylia Ocean Spokojny San Marino Monako Hiszpania Kanada Francja Wielka Brytania Niemcy Węgry Belgia Włochy Portugalia Unia Europejska Japonia Australia 9 13
Rothmans Williams Renault Williams FW16 Renault RS6 3.5 V10 NU
Williams FW16B NU 4 1
1995 Brazylia Argentyna San Marino Hiszpania Monako Kanada Francja Wielka Brytania Niemcy Węgry Belgia Włochy Portugalia Unia Europejska Ocean Spokojny Japonia Australia 0 NS
Marlboro McLaren Mercedes McLaren MP4/10B Mercedes FO110 3.0 V10 10 NU

PPG Indy Car World Series[edytuj | edytuj kod]

Rok Zespół Samochód Silnik Wyniki w poszczególnych eliminacjach Pkt. Msc.
1993 Australia Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone Kanada Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone Kanada Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone 191 1
Newman/Haas Racing Lola T93/00 Ford XB V8T 1 NW 3 3 1 15 2 3 20 1 1 2 6 12 1 23
1994 Australia Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone Kanada Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone Kanada Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone 88 8
Newman/Haas Racing Lola T94/00 Ford XB V8T 9 3 2 22 5 21 5 2 23 26 7 18 10 13 22 8

Indianapolis 500[edytuj | edytuj kod]

Rok Zespół Samochód Silnik Start Meta Uwagi
1993 Newman/Haas Racing Lola T93/00 Ford XB V8T 8 3
1994 Newman/Haas Racing Lola T94/00 Ford XB V8T 7 22

24h Le Mans[edytuj | edytuj kod]

Rok Zespół Partnerzy Samochód Klasa Okr. Poz. klasa
Poz.
2010 Wielka Brytania Beechdean Mansell Wielka Brytania Greg Mansell
Wielka Brytania Leo Mansell
Ginetta-Zytek GZ09S LMP1 4 NU NU

Podsumowanie[edytuj | edytuj kod]

Rok Seria/Zawody Zespół Wyś. Zw. PP NO Podia Pkt. Poz.
1977 Formula Ford 1600 BRDC 15 5 ? ? ? ? 1
British Formula Three Alan McKechnie Racing 2 0 0 0 0 10 17
1978 Super Visco British Formula Three March Racing Team 4 0 0 0 0 3 19
Vandervell British Formula Three 1 0 1 0 1 15 15
1979 Brytyjska Formuła 3 Unipart Team 15 1 0 0 2 24 8
Europejska Formuła 3 1 0 0 0 0 0 NS
1980 Brytyjska Formuła 3 March Racing Team 8 0 0 1 0 15 9
Europejska Formuła 2 Ralt 4 0 0 0 1 8 12
Formuła 1 Team Essex Lotus 3 0 0 0 0 0 NS
1981 Formuła 1 Team Essex Lotus 4 0 0 0 1 8 14
John Player Team Lotus 10 0 0 0 0
1982 Formuła 1 John Player Team Lotus 13 0 0 0 1 7 14
1983 Formuła 1 John Player Team Lotus 15 0 0 1 1 10 13
1984 Formuła 1 John Player Team Lotus 16 0 1 0 2 13 10
1985 Formuła 1 Canon Williams Honda 15 2 1 1 3 31 6
1986 Formuła 1 Canon Williams Honda 16 5 2 4 9 72 2
1987 Formuła 1 Canon Williams Honda 14 6 8 3 7 61 2
1988 Formuła 1 Canon Williams 14 0 0 1 2 12 9
1989 Formuła 1 Scuderia Ferrari 16 2 0 3 6 38 4
1990 Formuła 1 Scuderia Ferrari 16 1 3 3 5 37 5
1991 Formuła 1 Canon Williams Renault 16 5 2 6 9 72 2
1992 Formuła 1 Canon Williams Renault 16 9 14 8 12 108 1
1993 PPG Indy Car World Series Newman/Haas Racing 16 5 7 4 10 191 1
1994 PPG Indy Car World Series Newman/Haas Racing 16 0 3 2 3 88 8
Formuła 1 Rothmans Williams Renault 4 1 1 0 1 13 9
1995 Formuła 1 Marlboro McLaren Mercedes 2 0 0 0 0 0 NS
1998 British Touring Car Championship Ford Mondeo Racing 6 0 0 0 0 7 18
2005 Grand Prix Masters Team Altech 1 1 0 0 1
2006 Grand Prix Masters Team Altech 2 1 0 0 1
2010 24h Le Mans Beechdean Mansell 1 0 0 0 0 0 NU

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]