Gwido Kawiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gwido Kawiński
Czesław, Rudolf, Wujek
Ilustracja
Gwido Kawiński w stopniu majora w latach 20.
pułkownik dyplomowany piechoty pułkownik dyplomowany piechoty
Data urodzenia 20 lutego 1891
Data śmierci 1962
Przebieg służby
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki c. i k. 40 Pułk Piechoty
Pułk Piechoty Ziemi Rzeszowskiej
1 Batalion Strzelców
72 Pułk Piechoty
27 Dywizja Piechoty
Komenda Główna AK
7 Dywizja Piechoty AK „Orzeł”
Stanowiska dowódca batalionu
dowódca pułku piechoty
dowódca piechoty dywizyjnej
inspektor KG ZWZ-AK
dowódca dywizji piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
II wojna światowa
kampania wrześniowa
akcja „Burza”
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Pamiątkowy Mobilizacji 1912–1913

Gwido Karol Kawiński[1] (także jako Gwidon) ps.: „Czesław”, „Rudolf”, „Wujek” (ur. 20 lutego 1891, zm. 1962[2]) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 20 lutego 1891[3]. Był oficerem c. i k. armii[4]. Jako „frekwentant” (uczestnik) III rocznika Akademii Wojskowej awansował na porucznika (niem. Leutnant) ze starszeństwem z 1 września 1911 roku[5]. W 1913 roku pełnił służbę w c. i k. 40 pułku piechoty w Rzeszowie[6].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. Został zweryfikowany w stopniu kapitana. W tym stopniu podczas wojny polsko-ukraińskiej dowodził II batalionem pułku piechoty Ziemi Rzeszowskiej, który walczył pod Przemyślem i m.in. zdobył fort Grochowce[7]. W stopniu kapitana był szefem Oddziału I dowództwa Frontu Galicyjsko-Wołyńskiego[8]. Został mianowany do stopnia majora piechoty, następnie do stopnia podpułkownika piechoty.

2 listopada 1923 roku został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza III Kursu Doszkolenia. 15 października 1924 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do dowództwa 5 Dywizji Piechoty we Lwowie na stanowisko szefa sztabu[9]. 25 października 1926 roku został przeniesiony do 19 pułku piechoty na stanowisko dowódcy II batalionu[10]. 5 maja 1927 roku został przeniesiony do 1 batalionu strzelców w Chojnicach na stanowisko dowódcy[11]. 6 lipca 1929 został przeniesiony na stanowisko dowódcy 72 pułku piechoty w Radomiu[12]. W tym czasie był jednocześnie komendantem garnizonu Radom[13]. Na liście starszeństwa z 1 stycznia 1932 został zweryfikowany z 3. lokatą w korpusie oficerów piechoty[14]. W Radomiu działał w Polskim Czerwonym Krzyżu[15]. Został awansowany do stopnia pułkownika piechoty. Od 1936 do 1939 pełnił funkcję dowódcy piechoty dywizyjnej 27 Dywizji Piechoty w Kowlu[16].

Po wybuchu II wojny światowej 1939 uczestniczył w kampanii wrześniowej wraz z macierzystą 27 Dywizją Piechoty[16] (m. in. w bitwie pod Płockiem, w walkach pod Łąckiem[17], Dobrzykowem). Po nastaniu okupacji niemieckiej zaangażował się w działalność konspiracyjną w Związku Walki Zbrojnej, a od 1942 w Armii Krajowej. Był Inspektorem Komendy Głównej ZWZ-AK od 1941 do 1943[18] lub połowy 1944[16] (używał pseudonimów: „Czesław”, „Rudolf”, „Wujek”). W swojej funkcji wizytował Okręg Lwów AK[16]. W lipcu 1944 został dowódcą 7 Dywizji Piechoty AK „Orzeł”[19], utworzonej przez Inspektorat Częstochowa AK (Okręg AK Radom-Kielce), sformowanej w lipcu 1944 i wchodzącej w skład Kieleckiego Korpusu Armii Krajowej. Jednostka brała udział w ramach akcji „Burza”[20][21].

Po wojnie samozwańczy Prezydent Wolnej Polski na Wychodźstwie (z lat 1972–1990) Juliusz Nowina-Sokolnicki 20 lutego 1978 mianował Gwidona Kawińskiego pośmiertnie do stopnia generała brygady ze starszeństwem od 1 stycznia 1945.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 26 stycznia 1934 ogłoszono sprostowanie imienia ze „Gwido” na „Gwido Karol”. Zarządzenia Ministra Spraw Wojskowych. Zmiany (sprostowania) nazwisk, imion i dat urodzenia. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 2, s. 22, 26 stycznia 1934. 
  2. Franciszek Kotula, Mimo wszystko, czyli, Życie kulturalne Rzeszowa pod okupacją niemiecką (1939–1944), Rzeszów 2003
  3. Oficerowie. muzeumwp.pl. [dostęp 31 marca 2015].
  4. Włodzimierz Kozłowski: Płk Wincenty Wnuk (1897–1987), żołnierz i dowódca września 1939 r. Szkic biograficzny. s. 806. [dostęp 2015-04-01].
  5. Kronika. Z c. i k. armii. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 190 z 22 sierpnia 1911. 
  6. Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1914, Wiedeń 1914, s. 269, 458.
  7. Tadeusz Ochenduszko: W 90. rocznicę odzyskania niepodległości – 90 lat temu w Rzeszowie. s. 5. [dostęp 2015-04-01].
  8. Semper Fidelis. Obrona Lwowa w obrazach współczesnych. Lwów / Warszawa: Straż Mogił Polskich Bohaterów / Oficyna Wydawnicza Volumen, 1930 / 1990, s. Tab. 172.
  9. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 110 z 15 października 1924 roku, s. 611.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 46 z 25 października 1926 roku, s. 375.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 maja 1927 roku, s. 127.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 6 lipca 1929 roku, s. 190.
  13. Święto Niepodległości w Radomiu. „Ziemia Radomska”, s. 1, Nr 26 z 13 listopada 1934. 
  14. Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty 1 lipca 1933 r.. Warszawa: 1933, s. 7.
  15. Instytucje opiekuńcze na terenie Radomia. W: Jolanta Basaj: Działalność charytatywna w Radomiu w okresie międzywojennym. s. 10.
  16. a b c d Gwido Karol Kawiński. akokregkielce.pl. [dostęp 1 kwietnia 2015].
  17. Znaczenie obrony osłonowej pod Płockiem na przebieg bitwy nad Bzurą. plock24.pl, 21 kwietnia 2009. [dostęp 1 kwietnia 2015].
  18. Komenda Główna ZWZ – AK. dws-xip.pl. [dostęp 1 kwietnia 2015].
  19. MATERIAŁY Z PROCESU GEN. OKULICKIEGO W MOSKWIE W 1945 ROKU. s. 24. [dostęp 2015-04-01].
  20. Geneza 74 pp. xn--akokrgkielce-8vb.pl. [dostęp 1 kwietnia 2015].
  21. Trudna decyzja – Gen. Jan Zientarski „Ein”, „Mieczysław”. [dostęp 2015-04-01].
  22. Polish Order of the Virtuti Militari Recipients 1792-1992 - K1 (ang.). feefhs.org. [dostęp 1 kwietnia 2015].
  23. M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 410

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]