Gwido Kawiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gwido Kawiński
Czesław, Rudolf, Wujek
Ilustracja
Gwido Kawiński w stopniu majora w latach 20.
pułkownik dyplomowany piechoty pułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia

20 lutego 1891
Tarnów

Data i miejsce śmierci

23 lipca 1962
Rzeszów

Przebieg służby
Siły zbrojne

Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Kotwica symbol.svg Armia Krajowa

Jednostki

c. i k. 40 Pułk Piechoty
Pułk Piechoty Ziemi Rzeszowskiej
1 Batalion Strzelców
72 Pułk Piechoty
27 Dywizja Piechoty
Komenda Główna AK
7 Dywizja Piechoty AK „Orzeł”

Stanowiska

dowódca batalionu
dowódca pułku piechoty
dowódca piechoty dywizyjnej
inspektor KG ZWZ-AK
dowódca dywizji piechoty

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
II wojna światowa
kampania wrześniowa
akcja „Burza”

Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Pamiątkowy Mobilizacji 1912–1913
Szef Gabinetu MSWojsk. mjr dypl. kaw. Adam Korwin-Sokołowski (trzeci od prawej), w imieniu marszałka Józefa Piłsudskiego, odbiera od płk Gwido Kawińskiego odznakę pamiątkową i historię 72 pp. Trzeci od lewej stoi mjr dypl. piech. Aleksander Dmytrak. Warszawa 1932.

Gwido Karol Kawiński[1] (także jako Gwidon) ps.: „Czesław”, „Rudolf”, „Wujek” (ur. 20 lutego 1891 w Tarnowie, zm. 23 lipca 1962[2] w Rzeszowie) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 20 lutego 1891 w Tarnowie, w rodzinie Grzegorza[3]. Był oficerem c. i k. armii[4]. Jako „frekwentant” (uczestnik) III rocznika Akademii Wojskowej awansował na porucznika (niem. Leutnant) ze starszeństwem z 1 września 1911 roku[5]. W 1913 roku pełnił służbę w c. i k. 40 pułku piechoty w Rzeszowie[6].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. Został zweryfikowany w stopniu kapitana. W tym stopniu podczas wojny polsko-ukraińskiej dowodził II batalionem pułku piechoty Ziemi Rzeszowskiej, który walczył pod Przemyślem i m.in. zdobył fort Grochowce[7]. W stopniu kapitana był szefem Oddziału I dowództwa Frontu Galicyjsko-Wołyńskiego[8]. Został mianowany do stopnia majora piechoty, następnie do stopnia podpułkownika piechoty.

2 listopada 1923 został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza III Kursu Doszkolenia. 15 października 1924, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do 5 Dywizji Piechoty we Lwowie na stanowisko szefa sztabu[9]. 1 grudnia 1924 został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 90. lokatą w korpusie oficerów piechoty[10]. 25 października 1926 został przeniesiony do 19 pułku piechoty na stanowisko dowódcy II batalionu[11]. 5 maja 1927 został przeniesiony do 1 batalionu strzelców w Chojnicach na stanowisko dowódcy[12]. 6 lipca 1929 został przeniesiony na stanowisko dowódcy 72 pułku piechoty w Radomiu[13][14]. W tym czasie był jednocześnie komendantem garnizonu Radom[15]. W Radomiu działał w Polskim Czerwonym Krzyżu[16]. 10 grudnia 1931 został mianowany pułkownikiem ze starszeństwem z 1 stycznia 1932 i 2. lokatą w korpusie oficerów piechoty[17]. Od października 1935 do 1939 pełnił funkcję dowódcy piechoty dywizyjnej 27 Dywizji Piechoty w Kowlu[18].

Po wybuchu II wojny światowej 1939 uczestniczył w kampanii wrześniowej wraz z macierzystą 27 Dywizją Piechoty[18] (m.in. w bitwie pod Płockiem, w walkach pod Łąckiem[19], Dobrzykowem). Po nastaniu okupacji niemieckiej zaangażował się w działalność konspiracyjną w Związku Walki Zbrojnej, a od 1942 w Armii Krajowej. Był Inspektorem Komendy Głównej ZWZ-AK od 1941 do 1943[20] lub połowy 1944[18] (używał pseudonimów: „Czesław”, „Rudolf”, „Wujek”). W swojej funkcji wizytował Okręg Lwów AK[18]. W lipcu 1944 został dowódcą 7 Dywizji Piechoty AK „Orzeł”[21], utworzonej przez Inspektorat Częstochowa AK (Okręg AK Radom-Kielce), sformowanej w lipcu 1944 i wchodzącej w skład Kieleckiego Korpusu Armii Krajowej. Jednostka brała udział w ramach akcji „Burza”[22][23].

Samozwańczy Prezydent Wolnej Polski na Wychodźstwie (z lat 1972–1990) Juliusz Nowina-Sokolnicki 20 lutego 1978 mianował Gwidona Kawińskiego pośmiertnie do stopnia generała brygady ze starszeństwem od 1 stycznia 1945.

Zmarł 23 lipca 1962 roku w Rzeszowie. Spoczął na Cmentarzu komunalnym Pobitno w Rzeszowie (sektor XXVIII-15-4)[2].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 26 stycznia 1934 ogłoszono sprostowanie imienia z „Gwido” na „Gwido Karol”. Zarządzenia Ministra Spraw Wojskowych. Zmiany (sprostowania) nazwisk, imion i dat urodzenia. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 2, s. 22, 26 stycznia 1934. 
  2. a b Cmentarze w Rzeszowie - wyszukiwarka osób pochowanych, www.grobonet.erzeszow.pl [dostęp 2020-07-08].
  3. Wojskowe Biuro Historyczne, wbh.wp.mil.pl [dostęp 2020-07-08].
  4. Włodzimierz Kozłowski: Płk Wincenty Wnuk (1897–1987), żołnierz i dowódca września 1939 r. Szkic biograficzny. s. 806. [dostęp 2015-04-01].
  5. Kronika. Z c. i k. armii. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 190 z 22 sierpnia 1911. 
  6. Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1914, Wiedeń 1914, s. 269, 458.
  7. Tadeusz Ochenduszko: W 90. rocznicę odzyskania niepodległości – 90 lat temu w Rzeszowie. s. 5. [dostęp 2015-04-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-11-13)].
  8. Semper Fidelis. Obrona Lwowa w obrazach współczesnych. Lwów / Warszawa: Straż Mogił Polskich Bohaterów / Oficyna Wydawnicza Volumen, 1930 / 1990, s. Tab. 172.
  9. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 110 z 15 października 1924 roku, s. 611.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 732.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 46 z 25 października 1926 roku, s. 375.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 maja 1927 roku, s. 127.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 6 lipca 1929 roku, s. 190.
  14. Lista starszeństwa 1933 ↓, s. 7.
  15. Święto Niepodległości w Radomiu. „Ziemia Radomska”, s. 1, Nr 26 z 13 listopada 1934. 
  16. Instytucje opiekuńcze na terenie Radomia. W: Jolanta Basaj: Działalność charytatywna w Radomiu w okresie międzywojennym. s. 10.
  17. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 11 grudnia 1931 roku, s. 395.
  18. a b c d Gwido Karol Kawiński. akokregkielce.pl. [dostęp 2015-04-01].
  19. Znaczenie obrony osłonowej pod Płockiem na przebieg bitwy nad Bzurą. plock24.pl, 21 kwietnia 2009. [dostęp 2015-04-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2 kwietnia 2015)].
  20. Komenda Główna ZWZ – AK. dws-xip.pl. [dostęp 2015-04-01].
  21. MATERIAŁY Z PROCESU GEN. OKULICKIEGO W MOSKWIE W 1945 ROKU. s. 24. [dostęp 2015-04-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-02)].
  22. Geneza 74 pp. xn--akokrgkielce-8vb.pl. [dostęp 2015-04-01].
  23. Trudna decyzja – Gen. Jan Zientarski „Ein”, „Mieczysław”. [dostęp 2015-04-01].
  24. Polish Order of the Virtuti Militari Recipients 1792-1992 - K1 (ang.). feefhs.org. [dostęp 2015-04-01].
  25. M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 410 „za zasługi w służbie wojskowej”.
  26. M.P. z 1931 r. nr 64, poz. 101 „za zasługi na polu organizacji i wyszkolenia wojska”.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]