Gwido Kawiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gwido Kawiński
Czesław, Rudolf, Wujek
Ilustracja
Gwido Kawiński w stopniu majora w latach 20.
pułkownik dyplomowany piechoty pułkownik dyplomowany piechoty
Data urodzenia 20 lutego 1891
Data śmierci 1962
Przebieg służby
Siły zbrojne cesarska i królewska Armia Wojsko Polskie
Jednostki c. i k. 40 Pułk Piechoty
Pułk Piechoty Ziemi Rzeszowskiej
1 Batalion Strzelców
72 Pułk Piechoty
27 Dywizja Piechoty
Komenda Główna AK
7 Dywizja Piechoty AK „Orzeł”
Stanowiska dowódca batalionu
dowódca pułku piechoty
dowódca piechoty dywizyjnej
inspektor KG ZWZ-AK
dowódca dywizji piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
II wojna światowa
kampania wrześniowa
akcja „Burza”
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Gwido Karol Kawiński (także jako Gwidon) ps.: „Czesław”, „Rudolf”, „Wujek” (ur. 20 lutego 1891, zm. 1962[1]) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 20 lutego 1891[2]. Był oficerem c. i k. armii[3]. Jako „frekwentant” (uczestnik) III rocznika Akademii Wojskowej awansował na porucznika (niem. Leutnant) ze starszeństwem z 1 września 1911 roku[4]. W 1913 roku pełnił służbę w c. i k. 40 Pułku Piechoty w Rzeszowie[5].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. Został zweryfikowany w stopniu kapitana. W tym stopniu podczas wojny polsko-ukraińskiej dowodził II batalionem Pułku Piechoty Ziemi Rzeszowskiej, który walczył pod Przemyślem i m.in. zdobył fort Grochowce[6]. W stopniu kapitana był szefem oddziału I Dowództwa Frontu Galicyjsko-Wołyńskiego[7]. Został mianowany do stopnia majora piechoty, następnie do stopnia podpułkownika piechoty.

2 listopada 1923 roku został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza III Kursu Doszkolenia. 15 października 1924 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Dowództwa 5 Dywizji Piechoty we Lwowie na stanowisko szefa sztabu[8]. 25 października 1926 roku został przeniesiony do 19 Pułku Piechoty na stanowisko dowódcy II batalionu[9]. 5 maja 1927 roku został przeniesiony do 1 Batalionu Strzelców w Chojnicach na stanowisko dowódcy[10]. 6 lipca 1929 został przeniesiony na stanowisko dowódcy 72 Pułk Piechoty w Radomiu[11]. W tym czasie był jednocześnie komendantem Garnizonu Radom[12]. Na liście starszeństwa z 1 stycznia 1932 został zweryfikowany z 3. lokatą w korpusie oficerów piechoty[13]. W Radomiu działał w Polskim Czerwonym Krzyżu[14]. Został awansowany do stopnia pułkownika piechoty. Od 1936 do 1939 pełnił funkcję dowódcy piechoty dywizyjnej 27 Dywizji Piechoty w Kowlu[15].

Po wybuchu II wojny światowej 1939 uczestniczył w kampanii wrześniowej wraz z macierzystą 27 Dywizją Piechoty[15] (m. in. w bitwie pod Płockiem, w walkach pod Łąckiem[16], Dobrzykowem). Po nastaniu okupacji niemieckiej zaangażował się w działalność konspiracyjną w Związku Walki Zbrojnej, a od 1942 w Armii Krajowej. Był Inspektorem Komendy Głównej ZWZ-AK od 1941 do 1943[17] lub połowy 1944[15] (używał pseudonimów: „Czesław”, „Rudolf”, „Wujek”). W swojej funkcji wizytował Okręg Lwów AK[15]. W lipcu 1944 został dowódcą 7 Dywizji Piechoty AK „Orzeł”[18], utworzonej przez Inspektorat Częstochowa AK (Okręg AK Radom-Kielce), sformowanej w lipcu 1944 i wchodzącej w skład Kieleckiego Korpusu Armii Krajowej. Jednostka brała udział w ramach akcji „Burza”[19][20].

Po wojnie samozwańczy Prezydent Wolnej Polski na Wychodźstwie (z lat 1972–1990) Juliusz Nowina-Sokolnicki 20 lutego 1978 mianował Gwidona Kawińskiego pośmiertnie do stopnia generała brygady ze starszeństwem od 1 stycznia 1945.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Franciszek Kotula, Mimo wszystko, czyli, Życie kulturalne Rzeszowa pod okupacją niemiecką (1939–1944), Rzeszów 2003
  2. Oficerowie. muzeumwp.pl. [dostęp 31 marca 2015].
  3. Włodzimierz Kozłowski: Płk Wincenty Wnuk (1897–1987), żołnierz i dowódca września 1939 r. Szkic biograficzny. [dostęp 2015-04-01]. s. 806.
  4. Kronika. Z c. i k. armii. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 190 z 22 sierpnia 1911. 
  5. Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1914, Wiedeń 1914, s. 269, 458.
  6. Tadeusz Ochenduszko: W 90. rocznicę odzyskania niepodległości – 90 lat temu w Rzeszowie. [dostęp 2015-04-01]. s. 5.
  7. Semper Fidelis. Obrona Lwowa w obrazach współczesnych. Lwów / Warszawa: Straż Mogił Polskich Bohaterów / Oficyna Wydawnicza Volumen, 1930 / 1990, s. Tab. 172.
  8. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 110 z 15 października 1924 roku, s. 611.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 46 z 25 października 1926 roku, s. 375.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 maja 1927 roku, s. 127.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 6 lipca 1929 roku, s. 190.
  12. Święto Niepodległości w Radomiu. „Ziemia Radomska”, s. 1, Nr 26 z 13 listopada 1934. 
  13. Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty 1 lipca 1933 r.. Warszawa: 1933, s. 7.
  14. Instytucje opiekuńcze na terenie Radomia. W: Jolanta Basaj: Działalność charytatywna w Radomiu w okresie międzywojennym. s. 10.
  15. a b c d Gwido Karol Kawiński. akokregkielce.pl. [dostęp 1 kwietnia 2015].
  16. Znaczenie obrony osłonowej pod Płockiem na przebieg bitwy nad Bzurą. plock24.pl, 21 kwietnia 2009. [dostęp 1 kwietnia 2015].
  17. Komenda Główna ZWZ – AK. dws-xip.pl. [dostęp 1 kwietnia 2015].
  18. MATERIAŁY Z PROCESU GEN. OKULICKIEGO W MOSKWIE W 1945 ROKU. [dostęp 2015-04-01]. s. 24.
  19. Geneza 74 pp. xn--akokrgkielce-8vb.pl. [dostęp 1 kwietnia 2015].
  20. Trudna decyzja – Gen. Jan Zientarski „Ein”, „Mieczysław”. [dostęp 2015-04-01].
  21. Polish Order of the Virtuti Militari Recipients 1792-1992 - K1 (ang.). feefhs.org. [dostęp 1 kwietnia 2015].
  22. M.P. z 1937 r. Nr 260, poz. 410

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]