72 Pułk Piechoty (II RP)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 72 Pułku Piechoty okresu II RP. Zobacz też: 72 Pułk Piechoty – inne pułki piechoty z numerem 72.
72 Pułk Piechoty
Ilustracja
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie grudzień 1918
Rozformowanie 13 września 1939
Patron Płk Dionizy Czachowski
Tradycje
Święto 14 sierpnia
Nadanie sztandaru 19 sierpnia 1923
Dowódcy
Pierwszy kpt. Jan Chlebek
Ostatni ppłk Karol Chrobaczyński
Działania zbrojne
wojna polsko-bolszewicka
kampania wrześniowa
Organizacja
Dyslokacja La Mandria di Chivasso, Pińsk, Sarny, garnizon Brześć, garnizon Warszawa, garnizon Radom
Rodzaj sił zbrojnych wojsko
Rodzaj wojsk piechota
Podległość 7 Dywizji Strzelców Polskich
18 Dywizja Piechoty
28 Dywizja Piechoty
Zawisza Czarny, pierwszy patron oddziału
Dionizy Czachowski, patron 72 Pułku Piechoty
Tereny działań Pułku 1919-1920
29 lipca - 3 sierpnia 1920
Nieistniejący obecnie budynek dawnych koszar wojskowych przy ul. Chrobrego w Radomiu
Rejon walk pułku
Tereny walk Pułku w 1939 roku

72 Pułk Piechoty im. płk. Dionizego Czachowskiego (72 pp) – oddział piechoty Armii Polskiej we Francji i Wojska Polskiego II RP.

Pułk walczył na wojnie z bolszewikami oraz kampanii wrześniowej 1939 roku. Patronem jednostki był Dionizy Czachowski.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

Na przełomie 1918/1919 Polacy, dawni żołnierze armii austro-węgierskiej, przebywający w obozach jenieckich we Włoszech przystąpili do formowania polskich oddziałów wojskowych. Pierwszym zawiązkiem 72 pp był utworzony około 20 grudnia 1918 w obozie La Mandria di Chivasso pod Turynem 6 pułk piechoty im. Zawiszy Czarnego[1].

W kwietniu 1919 pułk przegrupowano do Francji, a tam został przydzielony do francuskiego 416 rezerwowego pułku piechoty, w Lure, w departamencie Haute-Saône. Ten, demobilizując się, przekazywał stopniowo Polakom broń i ekwipunek. W tym okresie stanowiska dowódców obejmowali oficerowie francuscy mając do pomocy oficerów Polaków. Stan pułku został uzupełniony ochotnikami przybyłymi z Ameryki, Francji, Holandii oraz Polakami z zaboru pruskiego zwolnionymi z obozów jenieckich we Francji.

26 maja 1919 roku pułk został przemianowany na 21 pułk Strzelców Polskich. Wszedł on w skład 7 Dywizji Strzelców Polskich. W połowie czerwca 1919 roku pułk przybył do Polski będąc w pogotowiu bojowym przeciw Niemcom w okolicach Sochaczewa, a później Łowicza. W związku z przejściem oddziałów „Błękitnej Armii” na etat wojsk krajowych, we wrześniu 1919 roku pułk został przemianowany na 145 pułk piechoty Strzelców Kresowych. Pod tą nazwa walczył w wojnie polsko-bolszewickiej.

Pułk w walkach o granice[edytuj | edytuj kod]

W trzeciej dekadzie czerwca 1919, z Francji, do stacji Kąkolewo dotarł 145 pułk Strzelców Kresowych. Dalsza droga prowadziła w rejon Łowicza. Tam przechodził niezbędną reorganizację i uzupełniał wyszkolenie. Pod koniec września 1919 odjechał nad Zbrucz w rejon miejscowości Skała, gdzie organizował obronę.

W listopadzie zajął Kamieniec Podolski i w jego rejonie, na linii rzek Zbrucz i Uszyca, otrzymał do obrony odcinek „ziemi niczyjej”. Pierwszy chrzest bojowy przeszedł 7 i 8 marca 1920 pod miejscowością Struga.

Do 25 kwietnia prowadził wypady i przeciwuderzenia przeciw wojskom sowieckim. W tym dniu ruszył na wschód razem z polską ofensywą w grupie gen. Iwaszkiewicza. Doszedł do obszaru rzeki Dżuryn i został odesłany do odwodu dywizji. W pierwszej dekadzie maja ruszył dalej na wschód przez: Tomaszpol, Tulczyn, Bracław doszedł pod Hajsyn, którego bronił skutecznie przed kolejnymi atakami wojsk sowieckich do 12 czerwca 1920. W dniu tym otrzymał rozkaz odwrotu.

Marsze odwrotowe wiodły przez: Woronowo, Winnicę, Lityn i Warynkę. 29 czerwca pułk został, ze stacji Dereźna, przerzucony do Starokonstantynowa nad Słucz. Pułk walczył w składzie18 Dywizji Piechoty i toczył w czasie odwrotu boje pod: Białopolem i Ostrogiem. Tu po raz pierwszy dowództwo dywizji zastosowało, skutecznie, tzw. ”jeża”, tworząc z poszczególnych pułków zamknięte na pozycjach obronnych koło, w środku którego znajdowało się dowództwo, artyleria i służby. Kolejne walki staczał pod Moszczanicą Wielką i 13 lipca ruszył do natarcia na Dubno. Ciężkie boje o miasto trwały do 23 lipca i zakończyły się powodzeniem. Pułk poniósł bardzo duże straty. Dywizja była zmuszona do dalszego odwrotu na południe, w kierunku Brodów. Pułk osiągnął miasto 25 lipca i w dalszym marszu na Krasne a potem Toporów zdobył miasto 31 lipca. Następnego dnia ruszył w kierunku Łopatyna a w kolejnym dniu ponownie na Brody. Ostatni, zakończony pełnym sukcesem, bój z wojskami Budionnego stoczył 4 sierpnia wzdłuż szosy Radziwiłłów – Brody, po czym został zluzowany i przetransportowany, przez Warszawę, do Twierdzy Modlin.

18 Dywizja Piechoty, a w jej składzie pułk, została podporządkowana nowo utworzonej 5 Armii i skierowana 13 sierpnia 1920 do Płońska. Następnego dnia, 22 km na północ od Płońska, pułk otrzymał rozkaz ataku na kierunku Raciąż a następnie na Mystków i Rzewin. W prowadzonych walkach nie napotkał większego oporu nieprzyjaciela. Następnie skierował się na wschód na Smardzewo i Gutarzewo, zajmując w boju te miejscowości. W dalszym marszu zajął Sarnową Górę i Ojrzeń. O Ojrzeń toczył ciężkie walki, miejscowość trzykrotnie przechodziła z rąk do rąk i została ostatecznie zajęta 18 sierpnia. Pułk ruszył na północ i 20 sierpnia zajął Ciechanów a 22 sierpnia Mławę. Po krótkim wypoczynku, I. i III. bataliony zdobyły 23 sierpnia Szumsk, zaś II. batalion, w składzie 144 pułku Strzelców Kresowych, Chorzele, po czym pododdziały wróciły do Mławy.

Po kilkudniowym wypoczynku, 5 września 1920 pułk odjechał do Chełma a następnie do Dorohuska. Stąd kontynuował dalszy, zwycięski marsz. Przez Chworostów i Piługę podszedł pod Kowel, gdzie 14 września stoczył wielogodzinny bój o miasto. Kolejne walki toczył o Rożyszcze, po czym skierował się na Skirycze a dalej w kierunku północnym na Pińsk, który już był zajęty przez Ochotniczą Sprzymierzoną Armię gen. Bałachowicza. Ostatni ciężki bój stoczył pułk 2 października o Łuniniec i ruszył w pościgu za cofającym się nieprzyjacielem na Łachwę, praktycznie bez styczności z nim. Po wielu zmianach, ustalił swoje stanowisko na wschód od Jeziora Kniaź (powiat mozyrski). 18 października wszedł życie rozejm. Pułk wycofał się na zachód od rzeki Cny[2].

Okres międzywojenny[edytuj | edytuj kod]

W listopadzie i grudniu 1920 roku pułk przeszedł na leże zimowe do Pińska[2]. Na podstawie rozkazu ministra spraw wojskowych z 14 stycznia 1921 roku we Włodzimierzu Wołyńskim został zorganizowany batalion zapasowy 145 pułku piechoty pod dowództwem podpułkownika Jana Diaka. 5 marca roku oddział został przemianowany na 72 pułk piechoty, a batalion zapasowy 145 pułku piechoty na batalion zapasowy 72 pułku piechoty[3]. 18 kwietnia pułk wyruszył do Sarn, gdzie pełnił służbę garnizonową i kordonową. 31 sierpnia pułk udał się do garnizonu Brześć, lecz już 8 października przybył do Warszawy i zajął koszary przy ulicy Nowowiejskiej. 24 kwietnia 1922 roku pułk przybył do Radomia[4].

Po zakończeniu wojny polsko-bolszewickiej 72 pp i 49 pp zostały wydzielone ze składu 18 DP, a w ich miejsce wszedł 33 pp zorganizowany na Ziemi Łomżyńskiej. 72 pp wszedł wówczas w skład 28 Dywizji Piechoty.

19 maja 1927 roku minister spraw wojskowych marszałek Polski Józef Piłsudski ustalił i zatwierdził dzień 14 sierpnia, jako datę święta pułkowego[5].

 Osobny artykuł: Święta wojskowe w Polsce.

Na podstawie rozkazu wykonawczego Ministerstwa Spraw Wojskowych do Departamentu Piechoty o wprowadzeniu organizacji piechoty na stopie pokojowej PS 10-50 z 1930 roku, w Wojsku Polskim wprowadzono trzy typy pułków piechoty. 72 pułk piechoty zaliczony został do typu I pułków piechoty (tzw. „normalnych”). W każdym roku otrzymywał około 610 rekrutów. Stan osobowy pułku wynosił 56 oficerów oraz 1500 podoficerów i szeregowców. W okresie zimowym posiadał batalion starszego rocznika, batalion szkolny i skadrowany, w okresie letnim zaś batalion starszego rocznika i dwa bataliony poborowych[6]. Po wprowadzeniu w 1930 nowej organizacji piechoty na stopie pokojowej[7], pułk szkolił rekrutów dla potrzeb 3 batalionu strzelców CWP w Rembertowie[8].

Pułk w kampanii wrześniowej[edytuj | edytuj kod]

72 pułk piechoty im. Dionizego Czachowskiego z Radomia zmobilizował jednostkę rezerwową Wojska Polskiego: 93 pułk piechoty, a dokładniej jego dowództwo, I batalion i oddziały pozabatalionowe. II batalion tego pułku pochodził z Lublina, zaś III – z Dęblina.

We wrześniu 1939 72 pułk piechoty walczył w 28 Dywizji Piechoty gen. bryg. Władysława Bończy-Uzdowskiego, wchodzącej w skład Armii „Łódź”.

Działania pułku wspierał ogniem III dywizjon 28 pułku artylerii lekkiej (rozwinął się pomiędzy miejscowościami: Kraszkowice, Masłowice, Borowice).

Rychłocice[edytuj | edytuj kod]

2 września 1939 bataliony 72 pułku piechoty im. D. Czachowskiego otrzymały rozkaz opuszczenia dotychczas zajmowanych stanowisk i wycofania się na pośrednią rubież obrony na Warcie w rejonie Rychłocice-Konopnica.

3 września o świcie I i II batalion obsadził wschodni brzeg Warty, gdy zaś ok. ósmej rano do Rychłocic zbliżył się III batalion, Niemcy zbombardowali most na Warcie, zaś pułk zaatakowany został przez pancerny oddział rozpoznawczy 1 Dywizji Lekkiej. Polacy odparli atak mimo poniesionych strat. Niemcy, wspierani przez lotnictwo i czołgi, skierowali główny atak na Rychłocice, usiłując sforsować Wartę. Broniący przeprawy II batalion odparł ataki i do wieczora utrzymał zajmowane pozycje, a następnie, zgodnie z rozkazem, odszedł na linię głównego oporu na Widawce.

Pod Rychłocicami zginęli: strzelcy – Antoni Deja, Michał Grudzień, Edward Kania, Ludwik Kądziala, Jan Stachurski, Stefan Wlazło, st. strz. Józef Majda, plut. Środa. Ich mogiły znajdują się na miejscowym cmentarzu.

Konopnica[edytuj | edytuj kod]

Wieczorem 3 września 1939 żołnierze II/72 pp zostali zaatakowani przez przeważające siły niemieckie 1 DLek. Polacy, atakowani przez artylerię i lotnictwo, przez wiele godzin powstrzymywali nieprzyjaciela. Jednakże Niemcom udało się pod Osjakowem przeprawić na drugi brzeg Warty kilka swoich pododdziałów, które wysuwając się ku północy otoczyły broniących się Polaków. Bohaterską śmiercią w obronie Ojczyzny poległo 55 żołnierzy polskich, wśród nich dowódca batalionu, mjr Stanisław Jaszczuk. Zdziesiątkowany batalion wycofał się do lasu w okolice Rychłocic. Wieczorem Niemcy podpalili Konopnicę i Rychłocice.

Obrońcy – żołnierze 72 pułku piechoty – pochowani zostali w zbiorowych mogiłach nad rzeką Wartą (po wojnie ekshumowano ich i pochowano na nowo utworzonym w tym miejscu cmentarzu wojskowym).

Odwrót na Widawę[edytuj | edytuj kod]

W nocy z 3 na 4 września 72 pp oraz 36 pp wycofały się w kierunku na Widawę i dopiero 4 września cała mocno zdezorientowana 28 DP obsadziła główną linię obrony.

Grabno, Józefów, Rogóźno[edytuj | edytuj kod]

Na cmentarzu we wsi Grabno znajduje się kwatera wojskowa z 1939. Na pomniku napis: „Polegli na polu chwały w dniach 4 i 5 IX 1939 r. w walce z hitlerowskim najeźdźcą bohaterscy żołnierze 72 pp. z Radomia w bitwie o Józefów i Rogóźno”. Niżej: 14 nazwisk.

Chechło, Milanówek[edytuj | edytuj kod]

7 września, działając na lewym skrzydle dywizji, pułk wykonał atak na Chechło. Odebrał Niemcom wieś, ale w wyniku niemieckiego kontrataku poniósł takie straty, że właściwie przestał istnieć.

Niemiecki II batalion 17 pułku piechoty zaatakował Milanówek od północy, a od strony południowo-wschodniej zaznaczył się nacisk oddziałów niemieckich (12 pp.), zajmujących Grodzisk. Milanówka broniły resztki 72 pp i 15 pułku piechoty „Wilków”. Polskie oddziały, pomimo dotkliwego braku amunicji artyleryjskiej złamały w zdecydowany sposób pierwsze natarcie niemieckie. Dopiero kolejne natarcia, w czasie których prowadzono walki na ulicach Milanówka, doprowadziły do zajęcia miejscowości.

13 września w czasie walk do niewoli dostał się dowódca 72 pp, ppłk Karol Chrobaczyński z częścią podległych mu żołnierzy. Z 72 pp pozostało jedynie ok. 50 żołnierzy. Pozostałe polskie oddziały wycofały się przez Żuków-Błonie do Puszczy Kampinoskiej.

Żołnierze pułku[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy pułku

Dowódca pułku kierował osobiście szkoleniem oficerów i był odpowiedzialny za gotowość bojową, całokształt wyszkolenia, służbę gospodarczą i wewnętrzną pułku[9].

  • kpt. Jan Chlebek (XII 1918 V 1919)
  • ppłk armii francuskiej Lucjan Maurel (26 V - 31 IX 1919)
  • ppłk Teofil Świrski (15 X - 21 XII 1919)
  • ppłk Karol Steinbach (22 XII 1919 - 21 VII 1920)
  • kpt Jan Uldanowicz (p.o. od 22 VII 1920[10])
  • ppłk Włodzimierz Rachmistruk (VII - 25 VII 1920)
  • mjr Witold Wartha (26 VII - 25 X 1920)
  • płk Włodzimierz Rachmistruk (26 X 1920 - XII 1923)
  • ppłk Mikołaj Burzyński (p.o. XII 1924 - III 1924)
  • płk piech. Karol Weiss de Helmenau (19 II 1924[11] - 31 III 1927 → praktyka poborowa w PKU Włodzimierz Wołyński)
  • ppłk dypl. Alojzy Przeździecki (od 5 V 1927[12] - 6 VII 1929 → dyspozycja dowódcy OK I[13])
  • ppłk / płk dypl. Gwido Kawiński (6 VII 1929[14] - XI 1935)
  • ppłk Wincenty Wnuk (p.o. XI 1935 - IV 1936)
  • płk Zdzisław Zajączkowski (IV 1936 - XII 1938 → dowódca Pułku KOP „Głębokie”)
  • ppłk Karol Chrobaczyński (9 XII 1938 - 13 IX 1939)
  • ppłk Ignacy Gayda (16 - 20 IX 1939)
  • mjr Władysław Pawłowski (20 - 29 IX 1939)
Zastępcy dowódcy pułku

13 czerwca 1922 roku Minister Spraw Wojskowych zniósł dotychczasowe stanowisko referenta wyszkolenia pułku piechoty i ustanowił etatowe stanowisko zastępcy dowódcy pułku zaszeregowanego do stopnia podpułkownika, wyznaczanego przez Ministra Spraw Wojskowych. Zakres działania zastępcy dowódcy określał dowódca pułku, przed którym był on całkowicie odpowiedzialny[15]. W 1938 roku zmieniona została nazwa stanowiska na „I zastępca dowódcy”. W organizacji wojennej pułku nie było stanowiska zastępcy dowódcy.

Kwatermistrzowie pułku

W latach 1921-1923 zastępcą dowódcy pułku i jego pomocnikiem w zakresie służby administracyjno-gospodarczej był dowódca batalionu sztabowego[9]. W 1924 roku, w nowej organizacji pokojowej pułku piechoty, utworzono stanowisko kwatermistrza, a zlikwidowano batalion sztabowy i stanowisko dowódcy tego pododdziału. 1 kwietnia 1938 roku stanowisko kwatermistrza zostało zamienione na stanowisko II zastępcy dowódcy (zastępcy dowódcy do spraw gospodarczych)[19]. W 1939 roku, w organizacji wojennej pułku było ponownie stanowiskiem kwatermistrza.

Oficerowie pułku
Podoficerowie pułku

Obsada personalna we wrześniu 1939[edytuj | edytuj kod]

Obsada personalna pułku we wrześniu 1939 roku[25]

  • dowódca pułku – ppłk Karol Chrobaczyński
  • I adiutant – kpt. piech. Jakub Wajda † 1940 Charków
  • kwatermistrz – kpt. Julian Więcek
  • dowódca I batalionu – mjr Jan Bryda
  • dowódca II batalionu – mjr Stanisław Jaszczuk
  • dowódca III batalionu – mjr Władysław Musielski
Pododdziały specjalne
  • dowódca kompanii zwiadu – por. Eugeniusz Burski
  • dowódca kompanii przeciwpancernej – por. Michał Bolesław Bartoszewski
  • dowódca plutonu artylerii piechoty – kpt. art. Antoni Wacław Chmielewski
  • dowódca plutonu pionierów – por. Marian Nowakowski
  • dowódca plutonu łączności – por. Jerzy Jabłoński
  • dowódca plutonu przeciwgazowego – plut. Franciszek Kicior

Kawalerowie Virtuti Militari[edytuj | edytuj kod]

Żołnierze pułku odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari:

Order Virtuti Militari
ppor. Teodor Błoch
ppor. śp. F. Frank
kapr. Jan Gajda
sierż. Antoni Grol
ppor. śp. Wacław Haas
pchor. Zbigniew Jaruzalski
plut. Wincenty Jurczyk
plut. Stanisław Klasa
ppor. Czesław Kopański
kapr. Dionizy Kręgielski
plut. Bronisław Łakota
ppor. Stefan Majewski
kpr. Ignacy Marek
szer. Andrzej Pietrzak
ppor. Franciszek Piotrowiak
ppłk. Włodzimierz Rachmistruk
ppor. Kazimierz Ryziński
ppor. Teodor Serednicki
ppor. śp. Antoni Szepelski
ppor. śp. Jan Szut
pchor. Julian Tarnawski
kpt. Stanisław Trzebunia
st. szer. Ludwik Tyliński
kpt. Jan Uldanowicz
mjr Witold Wartha
sierż. Michał Zarzycki

Ponadto 38 oficerów i 63 szeregowych zostało odznaczonych Krzyżem Walecznych[26].

Symbole pułku[edytuj | edytuj kod]

Sztandar

19 sierpnia 1923 prezydent Stanisław Wojciechowski wręczył pułkowi przepisową, trzecią z rzędu chorągiew pułkową, ufundowaną przez Komitet miasta Radom i powiatu radomskiego (pierwszą chorągiew ufundowało włoskie miasto Chivasso, natomiast drugą Koło Ziemianek w Łowiczu). Podczas uroczystej mszy św. na dziedzińcu koszarowym ks. biskup polowy Stanisław Gall poświęcił chorągiew. Na sztandarze ty widniały nazwy miejscowości związanych z historią oddziału, odznaka Armii Hallera oraz herby miast Chivasso i Radom[27].

 Osobny artykuł: Polskie sztandary wojskowe.
Odznaka pamiątkowa

28 grudnia 1927 roku kadra zawodowa pułku podjęła uchwałę o wprowadzeniu odznaki pamiątkowej. Autorem projektu odznaki był oficer pułku, kpt. Jan Grochot. 18 lipca 1931 roku Minister Spraw Wojskowych zatwierdził wzór i regulamin odznaki pamiątkowej 72 pp[28]. Odznaka ma kształt stylizowanej tarczy bojowej podzielonej na osiem segmentów w których wpisano numery i inicjały: 18 DP 1920 6, 21, 145 oraz tarcze herbowe miast: Chivasso, Lure, Łowicz, Radom. Środek odznaki zajmuje nałożona emaliowana tarcza herbowa z numerem i inicjałami 72 PP. Oficerska - jednoczęściowa, wykonana w tombaku srebrzonym, emaliowana. Wymiary: 41x32 mm. Wykonanie: Wiktor Gontarczyk - Warszawa[29].

Inne[edytuj | edytuj kod]

Odtworzenie pułku w ramach Armii Krajowej[edytuj | edytuj kod]

Tradycje radomskiego 72 pp kontynuowały: 72 pułk piechoty AK Ziemi Radomskiej w Okręgu Radomsko-Kieleckim Armii Krajowej, oraz 72 pułk piechoty AK w Warszawie, który wchodził w skład 28 Dywizji Piechoty AK im. Stefana Okrzei w czasie Powstania warszawskiego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Grochot 1930 ↓, s. 6.
  2. a b Grochot 1930 ↓, s. 40.
  3. Grochot 1930 ↓, s. 10.
  4. Grochot 1930 ↓, s. 41.
  5. Dz. Rozk. MSWojsk. Nr 16 z 19 maja 1927 roku, poz. 174.
  6. Jagiełło 2007 ↓, s. 63-65.
  7. Rozkaz wykonawczy MSWojsk PS 10-50 z 1930
  8. Jagiełło 2007 ↓, s. 64.
  9. a b Almanach 1923 ↓, s. 49.
  10. Grochot 1930 ↓, s. 28.
  11. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 15 z 19 lutego 1924 roku, s. 74.
  12. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 5 maja 1923 roku, s. 127.
  13. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 6 lipca 1929 roku, s. 185.
  14. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 6 lipca 1929 roku, s. 190.
  15. Dz. Rozk. MSWojsk. Nr 24 z 13 czerwca 1922 roku, poz. 357.
  16. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 19 z 22 lipca 1927 roku, s. 220.
  17. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 21 stycznia 1930 roku, s. 2.
  18. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 153.
  19. Kłoczewski 1987 ↓, s. 163, 168.
  20. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 331.
  21. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 292.
  22. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 86.
  23. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 51, 906. Julian Więcek urodził się 1 lipca 1895 roku. Był odznaczony dwukrotnie Krzyżem Walecznych. Kapitanem został mianowany ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 roku. W 1932 roku pełnił służbę w KOP. W czasie niemieckiej okupacji był między innymi dowódcą 12 pp AK.
  24. Przybyszewski 2003 ↓, s. 34.
  25. Przybyszewski 2003 ↓, s. 34-42.
  26. Grochot 1930 ↓, s. 46.
  27. Satora 1990 ↓, s. 133.
  28. Dziennik Rozkazów M.S.Wojsk. Nr 21 z 18.07.1931 r., poz. 254.
  29. Sawicki i Wielechowski 2007 ↓, s. 118.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]