Hermenegild (święty)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Święty
Hermenegild
książę
Triunfo de san hermenegildo herrera el joven.jpeg
Data urodzenia ok. 564
Toledo (Hiszpania)
Data śmierci 13 kwietnia 586
Tarragona
Czczony przez rzymskokatolicki
Data beatyfikacji 13 kwietnia 1586 (zatwierdzenie kultu lokalnego)
przez Sykstusa V
Data kanonizacji pomiędzy 1622-1644
przez Urbana VIII (rozszerzenie kultu na cały Kościół katolicki)
Wspomnienie 13 kwietnia
Patron Sewilli, Hiszpanii
Szczególne miejsca kultu Sewilla

Święty Hermenegild (ur. ok. 564 w Hiszpanii, zm. 13 kwietnia 586 w Tarragonie[1]) – książę wizygocki, syn króla Leowigilda i Teodozji, brat Rekkareda I, męczennik i święty Kościoła katolickiego.

Żywot świętego[edytuj]

Hermenegild urodził się w królewskiej rodzinie, najprawdopodobniej w Toledo, ówczesnej stolicy Królestwa Toledańskiego. Został wychowany, w panującej wśród Wizygotów wierze arianizmu (miejscowa ludność, potomkowie osadników rzymskich byli w większości katolikami).

W wieku 15 lat został ożeniony z frankijską księżniczką Ingundą, córką Sigeberta I i Brunhildy i zaraz po tym wysłany jako gubernator do jednej z południowych prowincji państwa, Betyki. Hermenegild, przez rodzinę matki, związany był ze św. Leandrem z Sewilli, przyjacielem późniejszego papieża Grzegorza I Wielkiego, a także ze św. Izydorem. Wpływ św. Leandra, jak i żony katoliczki, miał decydujące znaczenie na porzucenie przez niego dotychczasowego wyznania. Młody książę przyjął chrzest i nawrócił się na katolicyzm. Przejście na wiarę katolicką spowodowało konflikt z ojcem i sprowokowało walki zbrojne w kraju.

Wojna domowa[edytuj]

Problemy polityczne, jakie niosła ze sobą konwersja Hermenegilda i jego kontakty z bizantyjskim gubernatorem cesarskiej sąsiedniej prowincji, spowodowały konflikt z ojcem, podsycany przez trzecią żonę Leowigilda, Goswintę, fanatyczną wyznawczynię arianizmu. Pomiędzy królem a synem wybuchł konflikt zbrojny, trwający do roku 584. Hermenegild w 583 roku osiadł w Sewilli a rok później postanowił przenieść się do Kordoby. Tam został pojmany przez wojska ojca i wysłany do więzienia w Tarragonie. Ingunda próbowała uciec do Austrazji, została jednak schwytana przez wojska bizantyjskie i drogą morską przewieziona do Konstantynopola. Zmarła w czasie przerwy w podróży na wybrzeżu Afryki. Jej syn, Atanagild, dostał się pod opiekę cesarza bizantyjskiego Maurycjusza.

Śmierć[edytuj]

Konflikt zbrojny zakończył się uwięzieniem i śmiercią Hermenegilda[2].

W dziele "Dialogi", papież Grzegorz I wspomina, że Hermenegild odrzucił ofertę łaski od swojego ojca, w zamian za odstąpienie od wiary katolickiej. Królewicz odmówił jednak sprzeniewierzenia się Bogu i został ścięty w Wielki Piątek 13 kwietnia 586 roku w Tarragonie.

Według Martyrologium rzymskiego natomiast, został zabity siekierą na rozkaz ojca w Wielkanoc, gdy odmówił komunii z rąk ariańskiego biskupa.

Kult[edytuj]

Kult Hermenegilda został zatwierdzony przez Sykstusa V, w 1000. rocznicę śmierci świętego, 13 kwietnia 1586 roku. Potwierdził go ponownie Urban VIII, który rozciągnął wspomnienie na cały Kościół.

Wspomnienie liturgiczne obchodzone jest w Kościele katolickim 13 kwietnia.

Czci go lokalnie Cerkiew prawosławna oraz Kościół ormiański.

Kult w Polsce

W kościele przyklasztornym paulinów we Włodawie (pw. św. Ludwika IX) znajduje się rzeźba drewniana, polichromowana, dłuta lwowskiego rzeźbiarza Macieja Polejowskiego z XVIII wieku, przedstawiająca Świętego Hermenegilda - męczennika Kościoła[3],[4].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Saint Hermenegild. z Martyrologium rzymskiego (fr.)
  2. Historia Gotów. - Średniowieczne, historyczne źródła Wschodu i Zachodu, poz. 49, "Historia Gothorum" Izydor z Sewilli (ros.)
  3. Hermenegild. - Święci w Polsce i ich kult w świetle historii
  4. Rzeźba św. Hermenegilda. - Kościół paulinów we Włodawie

Bibliografia[edytuj]