Hotel Europejski w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Raffles Europejski Warsaw
Hotel Europejski
Obiekt zabytkowy nr rej. MZ/211 z 1.07.1965
Ilustracja
Budynek hotelu w maju 2017
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Adres ul. Krakowskie Przedmieście 13
Typ budynku hotel
Styl architektoniczny neorenesansowe elewacje, z elementami renesansu włoskiego
Architekt Henryk Marconi przy współpracy Marcelego Berendta, Leandro Marconiego oraz Władysława Mierzejewskiego
Inwestor Aleksander Przezdziecki[1]
oraz Aleksander Przezdziecki, Władysław i Ksawery Pusłowski[2]
Kondygnacje 4
Rozpoczęcie budowy 1855
Ukończenie budowy 1877
Ważniejsze przebudowy 1907 według projektu Czesława Przybylskiego i Antoniego Jawornickiego
Zniszczono 1944
Odbudowano 1949-1951 według projektu Bohdana Pniewskiego
Pierwszy właściciel Aleksander Przezdziecki (7/8) i Rozalia Wambach (1/8)
Kolejni właściciele Władysław i Ksawery Pusłowscy oraz Aleksander Przezdziecki
ks. Czetwertyńska i hr. Przezdzieccy (1920)
Hotel Europejski S.A. - HESA[3]
Akademia Wojskowo-Polityczna (1948-1954)
Orbis (1954-2005)
Obecny właściciel H.E.S.A. Sp. z o.o. Sp.K.
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Raffles Europejski Warsaw
Raffles Europejski Warsaw
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Raffles Europejski Warsaw
Raffles Europejski Warsaw
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Raffles Europejski Warsaw
Raffles Europejski Warsaw
Ziemia52°14′30″N 21°00′52″E/52,241667 21,014444
Strona internetowa

Hotel Europejski, od 2018 Raffles Europejski Warsaw – hotel w Warszawie, zbudowany etapami w latach 1855–1877 według projektu Henryka i Leandra Marconich. Uznawany wówczas za najbardziej luksusowy w mieście. Wznowił działalność w 2018 pod marką sieci Raffles.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W połowie XVII wieku w miejscu hotelu znajdował się dwór Jana Oborskiego, starosty sochaczewskiego, a w XVIII wieku pałac Ogińskich, którego kolejny właściciel, Ferdynand Gerlach, prowadził w nim hotel.

Budynek został zaprojektowany przez Henryka Marconiego[4]. Część gmachu od strony obecnej ul. Ossolińskich, ul. Karaszewicza-Tokarzewskiego i placu Piłsudskiego została wniesiona w latach 1855–1857[4]. W latach 1857–1859 powstała część od ul. Ossolińskich i Krakowskiego Przedmieścia[5]. Budowa została dokończona w latach 1876–1877[5]. Hotel Europejski był pierwszym nowoczesnym hotelem w Warszawie[5].

Hotel był pierwszą siedzibą Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych oraz kolejną lokalizacją popularnej cukierni Lourse'a (1873–1944)[6][7].

W czasie powstania styczniowego w dniu 10 października 1863 przed hotelem stracony został czeladnik cukierniczy Emilian Chodakowski za udział w zamachu na carskiego agenta Bertolda Hermaniego[8]. W lutym 1918 w hotelu popełnił samobójstwo oficer Legionów Polskich, mjr. kanc. Ludwik Eydziatowicz[9][10].

W II RP hotel pełnił funkcję siedzib poselstw Belgii (1920–1925), Brazylii (1932–1936), Finlandii, Hiszpanii (1928–1939) oraz Litwy (1938). W 1938 hotel dysponował 250 pokojami.

Po zniszczeniach wojennych, przedwojenni właściciele uruchomili restaurację i rozpoczęli remont budynku. W 1948 zajęło hotel MON i dokończyło odbudowę budynku z przeznaczeniem na Akademię Wojskowo-Polityczną im. Feliksa Dzierżyńskiego (1951–1954).

W latach 1957–1961 budynek został ponownie zaadoptowany na hotel[5]. W 1965 zagrał tu koncert The Golden Gate Quartet.

W 1991 roku spadkobiercy prawowitych właścicieli rozpoczęli starania o odzyskanie nieruchomości. W 1993 została reaktywowana przedwojenna spółka akcyjna Hotel Europejski, a minister gospodarki przestrzennej i budownictwa stwierdził nieważność orzeczenia prezydenta Warszawy z 1948 o odmowie przyznania spółce własności czasowej z powodu dekretu Bieruta[11]. W kwietniu 2005 została podpisane porozumienie z władającą nieruchomością spółką Accor-Orbis, a we wrześniu została ona przekazana spółce Hotel Europejski[11].

W 2012 do grona właścicieli dołączyła szwajcarska milionerka Vera Michalski-Hoffmann jako większościowy udziałowiec w spółce będącej właścicielem hotelu[12].

W czasie prowadzonego w latach 2013–2018 remontu, za zgodą stołecznego konserwatora zabytków, budynek został nadbudowany – w miejscu strychu powstały dwie nowe kondygnacje z ok. 7 tys. m² powierzchni biurowej. Projekt nadbudowy wywołał kontrowersje[13].

Hotel wznowił działalność w maju 2018 pod marką luksusowej sieci Raffles, jako Raffles Europejski Warsaw[14].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. dla dwóch pierwszych faz budowy, Andrzej Rottermund: Hotel Europejski, PWN Warszawa 1972.
  2. dla ostatniej trzeciej fazy budowy, Andrzej Rottermund: Hotel Europejski, PWN Warszawa 1972.
  3. Spółka założona w 1921 przez rodziny Czetwertyńskich i Przezdzieckich; zob. Andrzej Rottermund: Hotel Europejski, PWN Warszawa 1972 oraz statut spółki z 11 maja 1921 r.
  4. a b Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 264. ISBN 83-01-08836-2.
  5. a b c d Juliusz A. Chrościcki, Andrzej Rottermund: Atlas architektury Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 1977, s. 76.
  6. Stanisław Szenic: Najstarszy szlak Warszawy. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1955, s. 210.
  7. Beata Meller. „U Lourse'a". „Almanach Muzealny”. 1, s. 81, 1997. 
  8. Ryszard Kołodziejczyk, Rocznik Warszawski 1960, t.1, "Warszawska Żandarmeria Narodowa w Powstaniu Styczniowym", s. 164
  9. Wiadomości bieżące. Nagły zgon. „Kurjer Warszawski”, s. 3, Nr 47 z 15 lutego 1918. 
  10. Śmierć majora Eydziatowicza. Rozpacz z powodu Chełmszczyzny. „Ilustrowany Kuryer Codzienny”, s. 1, Nr 50 z 20 lutego 1918. 
  11. a b Biznes kosztem sentymentu. „Rzeczpospolita (dodatek Życie Mazowsza)”, s. R6, 31 stycznia 2018. 
  12. Michał Wojtczuk, Hotel Europejski będzie najbardziej luksusowy w Polsce, Gazeta Wyborcza, 20 września 2012 r.
  13. Michał Wojtczuk. Najbardziej luksusowy prawie gotowy. „Gazeta Stołeczna”, s. 4, 19 kwietnia 2017. 
  14. Michał Wojtczuk. Hotelowa gorączka w Warszawie. „Gazeta Stołeczna”, s. 6, 4 czerwca 2018. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stanisław Szenic, Józef Chudek: Najstarszy szlak Warszawy, PIW 1955, 367 s.
  • Andrzej Rottermund: Hotel Europejski, PWN Warszawa 1972, 91 s.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]