Inżynier budownictwa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy tytułu zawodowego. Zobacz też: inne znaczenia.

Inżynier budownictwatytuł zawodowy jakim ustawa o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa[1] określa osoby będące członkami Samorządu Zawodowego Inżynierów Budownictwa.

Dawniej tak brzmiący tytuł zawodowy nadawany był w dyplomach na podstawie rozporządzeń i do wejścia w życie Zarządzenia Ministra Edukacji Narodowej w sprawie określenia rodzajów dyplomów i tytułów zawodowych oraz wzoru dyplomu wydawanego przez uczelnie z dnia 9 kwietnia 1992 roku[2], posługiwali się nim w Polsce absolwenci wyższych uczelni technicznych na kierunku budownictwo. Ostatnim zarządzeniem wprowadzającym ten tytuł zawodowy było Zarządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 24 kwietnia 1989 r. w sprawie określania nazw kierunków studiów w szkołach wyższych oraz rodzajów dyplomów i tytułów zawodowych nadawanych przez szkoły wyższe[3].

Działalność regulowana, którą mogą wykonywać inżynierowie budownictwa[edytuj | edytuj kod]

Inżynierowie budownictwa posiadający uprawnienia budowlane do projektowania mogą:

Inżynierowie budownictwa posiadający uprawnienia budowlane do kierowania robotami budowlanymi mogą:

Posiadanie uprawnień w zakresie kierowania robotami budowlanymi upoważniają również inżyniera budownictwa do wykonywania działalności regulowanej takiej jak:

  • kierowanie wytwarzaniem konstrukcyjnych elementów budowlanych oraz nadzór i kontrolę techniczną wytwarzania tych elementów;
  • wykonywanie nadzoru inwestorskiego;
  • sprawowanie kontroli technicznej utrzymania obiektów budowlanych.

Posiadanie uprawnień w zakresie projektowania robót budowlanych upoważniają również inżyniera budownictwa do wykonywania działalności regulowanej takiej jak:

  • sprawowanie kontroli technicznej utrzymania obiektów budowlanych[6].

Specjalności osób określanych tytułem zawodowym inżynier budownictwa[edytuj | edytuj kod]

W ramach tego tytułu zawodowego na terenie Polski wydzielono 4 podstawowe specjalności oraz jeśli występują także ich dodatkowe zakresy[7]:

  • konstrukcyjno-budowlana,
  • inżynieryjna:
    • mostowa,
    • drogowa,
    • kolejowej w zakresie kolejowych obiektów budowlanych,
    • kolejowej w zakresie sterowania ruchem kolejowym,
    • hydrotechniczna,
    • wyburzeniowa,
  • instalacyjna w zakresie sieci, instalacji i urządzeń:
    • telekomunikacyjnych,
    • cieplnych, wentylacyjnych, gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych,
    • elektrycznych i elektroenergetycznych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dz.U. z 2019 r. poz. 1117
  2. M.P. z 1992 r. nr 12, poz. 85
  3. M.P. z 1989 r. nr 14, poz. 107
  4. Art. 12 ust. 1 w powiązaniu z art. 3 pkt 19 (Dz.U. z 2020 r. poz. 1333)
  5. Art. 12 ust. 2 w powiązaniu z art. 3 pkt 19 (Dz.U. z 2020 r. poz. 1333)
  6. Art. 13 ust. 3-4 w powiązaniu z art. 3 pkt 19 (Dz.U. z 2020 r. poz. 1333)
  7. Art. 14 ust. 1 pkt 2-4 (Dz.U. z 2020 r. poz. 1333)