Józef Bierzyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Józef Bierzyński
Herb
Jastrzębiec
Data śmierci

po 1791

Ojciec

Felicjan Bierzyński

Matka

Kunegunda Święcicka

Dzieci

Kajetan Józef Bierzyński

Józef Bierzyński herbu Jastrzębiec (zm. po 1791) – regimentarz generalny województw i ziem złączonych, marszałek sieradzki konfederacji barskiej w 1769 roku, starosta perejasławski 1780[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1764 podpisał elekcję Stanisława Augusta Poniatowskiego. 21 lipca 1768 stanął na czele konfederacji barskiej województwa sieradzkiego. W październiku tego roku, jego oddział nękany przez wojska rosyjskie gen. Iwana Drewicza uległ rozproszeniu.

W Cieszynie został wtajemniczony przez przywódców konfederackich w plany detronizacji Stanisława Augusta. Wiosną 1769, na czele kilkuset ludzi podjął nieudaną próbę opanowania zamku w Starej Lubowli, będącego w posiadaniu Kazimierza Poniatowskiego. Ten poprosił wówczas Austriaków o zajęcie starostwa spiskiego.

W swoim obozie pod Muszynką, zostali kreowani nowi marszałkowie konfederaccy: krakowski Joachim Czerny-Schwarzenberg, oświęcimski Tomasz Wilkoński, sanocki Ignacy Potocki, sandomierski Rafał Tarnowski. Ci wraz z Michałem Dzierżanowskim marszałkiem gostyńskim i Antonim Stanisławem Morzkowskim wieluńskim połączyli się w ogniwo, którego regimentarzem został Józef Bierzyński.

Bierzyński atakował konkurencyjne formacje konfederatów. Zgniótł obóz Jerzego Marcina Lubomirskiego, starł się z oddziałem Kazimierza Pułaskiego. W czerwcu bez porozumienia z władzami konfederackimi ogłosił się marszałkiem związkowym, uczestniczył w zakończonym niepowodzeniem szturmie Lwowa. Wsparty przez milicję radziwiłłowską udał się na Litwę. 17 lipca stoczył bitwę pod Białymstokiem. Jako stronnik Teodora Wessla, miał być przez niego użyty do obalenia Generalności i przeforsowania antykrólewskich planów konfederatów. Skazany przez Generalność na karę śmierci i konfiskatę dóbr, został ujęty. Miał się przyznać, jakoby sam naprowadzał Rosjan na Kazimierza Pułaskiego i w jej interesie nalegał na ogłoszenie bezkrólewia. Wypuszczony odprowadził swój oddział pod komendę Drewicza.

Ukrywał się na Śląsku, gdzie kupił majątek za 16 000 dukatów zgromadzonych w czasie działań wojennych. W marcu 1771 zbiegł do obozu Aleksandra Suworowa w Lublinie, skąd pod jego konwojem udał się do Warszawy. Tam w ambasadzie rosyjskiej złożył cenne zeznania o początkach spisku barskiego. Po upadku Wawelu 24 czerwca 1772 wziął w administrację od rosyjskiego komendanta majątki biskupie.

Członek konfederacji Andrzeja Mokronowskiego w 1776 roku i poseł na sejm 1776 roku z województwa brzeskokujawskiego[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. rkps Zakładu im. Ossolińskich II/553, k. 23.
  2. Volumina Legum, t. VIII, Petersburg 1860, s. 528.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]