Centralne Biuro Antykorupcyjne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Centralne Biuro Antykorupcyjne
POL Centralne Biuro Antykorupcyjne logo.svg
Ilustracja
Siedziba Centralnego Biura Antykorupcyjnego w Alejach Ujazdowskich 9 w Warszawie
Data utworzenia 2006
Szef Ernest Bejda
Zastępcy szefa Grzegorz Ocieczek, Bogdan Sakowicz
Budżet 114,4 mln zł (2015)[1]
Zatrudnienie 880 (2015)[2]
Adres
Al. Ujazdowskie 9,
00-583 Warszawa
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Centralne Biuro Antykorupcyjne
Centralne Biuro Antykorupcyjne
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Centralne Biuro Antykorupcyjne
Centralne Biuro Antykorupcyjne
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Centralne Biuro Antykorupcyjne
Centralne Biuro Antykorupcyjne
Ziemia 52°13′05,059″N 21°01′29,849″E/52,218072 21,024958
Strona internetowa
Polska
Godło RP
Ten artykuł jest częścią serii:
Ustrój i polityka
Polski
Portal Portal Polska

Centralne Biuro Antykorupcyjne (CBA) – służba specjalna państwa polskiego, urząd do spraw zwalczania korupcji w życiu publicznym i gospodarczym, w szczególności w instytucjach państwowych i samorządowych, a także do zwalczania działalności godzącej w interesy ekonomiczne państwa, działająca na podstawie ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym[3].

Ustawa o CBA[edytuj]

Rządowy projekt ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym wpłynął do Sejmu 23 stycznia 2006. Nad projektem pracowały Komisja Administracji i Spraw Wewnętrznych oraz Komisja Sprawiedliwości i Praw Człowieka, które powołały podkomisję nadzwyczajną do rozpatrzenia rządowego projektu ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym[4]. Ustawę uchwalono 12 maja (354 posłów było za, 43 przeciw, 20 wstrzymało się od głosu)[5]. 13 czerwca Prezydent podpisał ustawę[6]. Akt opublikowano 23 czerwca. Vacatio legis dla ustawy określono na 30 dni, ustawa weszła w życie 24 lipca, z wyjątkiem dwóch przepisów[7].

Korupcją, w rozumieniu art. 1 ust. 3 ustawy, jest obiecywanie, proponowanie, wręczanie, żądanie, przyjmowanie przez jakąkolwiek osobę, bezpośrednio lub pośrednio, jakiejkolwiek nienależnej korzyści majątkowej, osobistej lub innej, dla niej samej lub jakiejkolwiek innej osoby, lub przyjmowanie propozycji lub obietnicy takich korzyści w zamian za działanie lub zaniechanie działania w wykonywaniu funkcji publicznej lub w toku działalności gospodarczej.

Działalnością godzącą w interesy ekonomiczne państwa, w rozumieniu art. 1 ust. 4 ustawy, jest każde zachowanie mogące spowodować w mieniu:

  • jednostki sektora finansów publicznych;
  • jednostki niezaliczanej do sektora finansów publicznych otrzymującej środki publiczne;
  • przedsiębiorcy z udziałem Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego

znaczną szkodę w rozumieniu art. 115 § 7 Kodeksu karnego.

Budżet i struktura organizacyjna[edytuj]

Szef CBA Paweł Wojtunik przedstawiający informację o wynikach działalności Centralnego Biura Antykorupcyjnego w 2013 roku podczas 55. posiedzenia Senatu

Budżet[edytuj]

Wydatki i dochody Centralnego Biura Antykorupcyjnego są realizowane w części 56 budżetu państwa.

W 2015 wydatki CBA wyniosły 114,4 mln zł, a dochody 0,5 mln zł[1]. W ustawie budżetowej na 2016 wydatki Centralnego Biura Antykorupcyjnego zaplanowano w wysokości 156,4 mln zł, a dochody – 0,1 mln zł[8].

Wyniki kontroli wykonania budżetu przez CBA przeprowadzanej co roku przez Najwyższą Izbę Kontroli są tajne[9].

Koszty realizacji zadań CBA, w zakresie których – ze względu na wyłączenie ich jawności – nie mogą być stosowane przepisy o finansach publicznych, rachunkowości i zamówieniach publicznych, są finansowane z utworzonego na ten cel funduszu operacyjnego. Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego określa, w drodze zarządzenia, stanowiący tajemnicę państwową sposób tworzenia i gospodarowania funduszem operacyjnym.

Struktura organizacyjna[edytuj]

W Centralnym Biurze Antykorupcyjnym zatrudnionych jest 880 osób (766 funkcjonariuszy i 114 pracowników cywilnych)[2].

Jednostki wewnętrzne CBA[10]:

  • Departament Operacyjno-Śledczy
  • Departament Ochrony
  • Departament Postępowań Kontrolnych
  • Departament Analiz
  • Biuro Techniki Operacyjnej
  • Biuro Prawne
  • Biuro Finansów
  • Biuro Kadr i Szkolenia
  • Biuro Logistyki
  • Biuro Teleinformatyki
  • Biuro Kontroli i Spraw Wewnętrznych
  • Gabinet Szefa
  • Zespół Audytu Wewnętrznego
  • Delegatura CBA w Białymstoku
  • Delegatura CBA w Gdańsku
  • Delegatura CBA w Katowicach
  • Delegatura CBA w Krakowie
  • Delegatura CBA w Lublinie
  • Delegatura CBA w Łodzi
  • Delegatura CBA w Poznaniu
  • Delegatura CBA w Rzeszowie
  • Delegatura CBA w Szczecinie
  • Delegatura CBA w Warszawie
  • Delegatura CBA we Wrocławiu

Kierownictwo[edytuj]

Centralnym Biurem Antykorupcyjnym kieruje Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego, który jest centralnym organem administracji rządowej nadzorowanym przez Prezesa Rady Ministrów, działającym przy pomocy CBA, które jest urzędem administracji rządowej.

Szefa CBA powołuje na czteroletnią kadencję i odwołuje Prezes Rady Ministrów, po zasięgnięciu opinii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Kolegium do Spraw Służb Specjalnych oraz sejmowej komisji właściwej do spraw służb specjalnych. Ponowne powołanie na Szefa CBA może nastąpić tylko raz[11]. Szef CBA pełni obowiązki do dnia powołania jego następcy. Kadencja Szefa CBA wygasa w przypadku jego śmierci lub odwołania. Prezes Rady Ministrów, na wniosek Szefa CBA, powołuje i odwołuje zastępców Szefa CBA.

Szefowie Centralnego Biura Antykorupcyjnego:

  • Mariusz Kamiński – od 3 sierpnia 2006 do 13 października 2009[12] (od 6 lipca 2006 pełnomocnik ds. organizacji CBA)
  • Paweł Wojtunik – od 30 grudnia 2009 (pełniący obowiązki od 13 października 2009)[13] do 1 grudnia 2015
  • Ernest Bejda – od 19 lutego 2016 (pełniący obowiązki od 1 grudnia 2015)[14][15]

Zastępcy Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego:

Obecni
  • Grzegorz Ocieczek od grudnia 2015
  • Bogdan Sakowicz od grudnia 2015
Byli

Działalność i zadania[edytuj]

Zgodnie z art. 12 ust. 4 ustawy Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego przedstawia corocznie do dnia 31 marca Sejmowi oraz Senatowi informację o wynikach działalności CBA, z wyjątkiem informacji, do których stosuje się przepisy o ochronie informacji niejawnych. Dokument jest publikowany na stronach obu izb w postaci druku sejmowego (senackiego).

Do zadań Centralnego Biura Antykorupcyjnego należy:

  1. rozpoznawanie, zapobieganie i wykrywanie przestępstw (oraz ściganie ich sprawców) przeciwko:
    1. działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego,
    2. wymiarowi sprawiedliwości, wyborom i referendum, porządkowi publicznemu, wiarygodności dokumentów, mieniu, obrotowi gospodarczemu, obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi, jeżeli pozostają w związku z korupcją lub działalnością godzącą w interesy ekonomiczne państwa,
    3. finansowaniu partii politycznych, jeżeli pozostają w związku z korupcją,
    4. obowiązkom podatkowym i rozliczeniom z tytułu dotacji i subwencji, jeżeli pozostają w związku z korupcją lub działalnością godzącą w interesy ekonomiczne państwa;
  2. ujawnianie i przeciwdziałanie przypadkom nieprzestrzegania przepisów ustawy o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne;
  3. dokumentowanie podstaw i inicjowanie realizacji przepisów ustawy o zwrocie korzyści uzyskanych niesłusznie kosztem Skarbu Państwa lub innych państwowych osób prawnych[18];
  4. ujawnianie przypadków nieprzestrzegania procedur podejmowania i realizacji decyzji w przedmiocie: prywatyzacji i komercjalizacji, wsparcia finansowego, udzielania zamówień publicznych, rozporządzania mieniem jednostek lub przedsiębiorców, oraz przyznawania koncesji, zezwoleń, zwolnień podmiotowych i przedmiotowych, ulg, preferencji, kontyngentów, plafonów, poręczeń i gwarancji kredytowych;
  5. kontrola prawidłowości i prawdziwości oświadczeń majątkowych lub oświadczeń o prowadzeniu działalności gospodarczej osób pełniących funkcje publiczne;
  6. prowadzenie działalności analitycznej oraz przedstawianie w tym zakresie informacji Prezesowi Rady Ministrów, Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej, Sejmowi oraz Senatowi.

Uprawnienia[edytuj]

Czynności[edytuj]

Funkcjonariusze CBA wykonują czynności tylko w zakresie właściwości CBA i w tym zakresie przysługują im uprawnienia procesowe Policji, wynikające z przepisów Kodeksu postępowania karnego. Na podstawie ustawy o CBA w mogą prowadzić czynności operacyjno-rozpoznawcze, kontrolne i dochodzeniowo-śledcze. Te kompetencje mają pozwolić funkcjonariuszom CBA na osiąganie wysokiej skuteczności działań.

W granicach zadań ustawowych funkcjonariusze CBA wykonują:

  • czynności operacyjno-rozpoznawcze w celu zapobiegania popełnieniu przestępstw, ich rozpoznania i wykrywania oraz – jeżeli istnieje uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa – czynności dochodzeniowo-śledcze w celu ścigania sprawców przestępstw;
  • czynności kontrolne w celu ujawniania przypadków korupcji w instytucjach państwowych i samorządzie terytorialnym oraz nadużyć osób pełniących funkcje publiczne, a także działalności godzącej w interesy ekonomiczne państwa;
  • czynności operacyjno-rozpoznawcze i analityczno-informacyjne w celu uzyskiwania i przetwarzania informacji istotnych dla zwalczania korupcji w instytucjach państwowych i samorządzie terytorialnym oraz działalności godzącej w interesy ekonomiczne państwa.

CBA wykonuje również czynności na polecenie sądu lub prokuratora w zakresie określonym w Kodeksie postępowania karnego oraz Kodeksie karnym wykonawczym.

Funkcjonariusze CBA podczas wykonywania czynności służbowych mają obowiązek poszanowania godności ludzkiej oraz przestrzegania i ochrony praw człowieka niezależnie od jego narodowości, pochodzenia, sytuacji społecznej, przekonań politycznych lub religijnych albo światopoglądowych.

Tajna współpraca[edytuj]

CBA nie może przy wykonywaniu swoich zadań korzystać z tajnej współpracy m.in.:

  • Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej,
  • członków Rady Ministrów, sekretarzy i podsekretarzy stanu, wojewodów i wicewojewodów
  • posłów i senatorów;
  • Prezesa Najwyższej Izby Kontroli, Prezesa Trybunału Konstytucyjnego, Prezesa Narodowego Banku Polskiego, Rzecznika Praw Obywatelskich, Rzecznika Praw Dziecka, Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej, członków Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji i innych[19]
  • dyrektorów generalnych w ministerstwach, urzędach centralnych lub urzędach wojewódzkich;
  • sędziów, prokuratorów i adwokatów;
  • członków rady nadzorczej, członków zarządu oraz dyrektorów programów „Telewizji Polskiej – Spółka Akcyjna” i „Polskiego Radia – Spółka Akcyjna” wraz z oddziałami terenowymi
  • redaktorów naczelnych, dziennikarzy lub osób prowadzących działalność wydawniczą
  • rektorów, prorektorów szkół wyższych.

Stanowiska służbowe[edytuj]

Chociaż CBA jest służbą mundurową, nie posiada stopni służbowych, tylko stanowiska służbowe, spośród których część nawiązuje do nazw stanowisk występujących na przykład w policji. Możliwości awansu związane są ze stopniem wykształcenia funkcjonariuszy. Przy najniższych stanowiskach (od młodszego inspektora do agenta) wystarczy wykształcenie średnie, przy stanowiskach średniego szczebla (od starszego agenta do naczelnika wydziału) wymagane jest wykształcenie wyższe pierwszego stopnia, przy wyższych stanowiskach kierowniczych (od zastępcy dyrektora departamentu do dyrektora departamentu) wymagane jest wykształcenie wyższe drugiego stopnia.

W CBA występują następujące stanowiska, zaczynając od najniższego[20]:

  • inspektorzy: młodszy inspektor, inspektor, starszy inspektor;
  • agenci: młodszy agent, agent, starszy agent, agent specjalny;
  • stanowiska kierownicze: kierownik sekcji, ekspert, zastępca naczelnika wydziału, naczelnik wydziału, zastępca dyrektora departamentu, dyrektor biura i dyrektor delegatury, dyrektor departamentu.

Upublicznione działania operacyjno-śledcze CBA[edytuj]

2006-2007[edytuj]

  • 4 grudnia 2006 powiadomiono o pierwszej akcji CBA. Zatrzymano Roberta M. i Wiesława B. Są oni podejrzewani o działanie na szkodę spółki „Kama Foods” S.A.[21]
  • luty 2007 – zatrzymanie Mirosława Garlickiego; jednym z postawionych zatrzymanemu zarzutów było przyjmowanie korzyści majątkowej od pacjentów w związku z pełnieniem przez niego funkcji publicznej (kardiochirurga)
     Osobny artykuł: Sprawa Mirosława G..
  • czerwiec i lipiec 2007 – zatrzymania dyrektorów z Centralnego Ośrodka Sportu w Warszawie, którym postawiono zarzuty przyjmowania korzyści majątkowej w związku z pełnioną funkcją publiczną[22]
  • 6 lipca 2007 – zatrzymanie dwóch osób podejrzanych o korupcję w tzw. aferze gruntowej
  • 1 października 2007 CBA zatrzymało posłankę PO Beatę Sawicką oraz burmistrza Helu Mirosława Wądołowskiego. Prawdopodobnie zostaną im przedstawione zarzuty usiłowania przyjęcia korzyści majątkowej w zamian za próbę tzw. „ustawienia” przetargu publicznego. CBA na wniosek prokuratora zatrzymało ją powtórnie 5 listopada 2007 dzień po wygaśnięciu chroniącego ją immunitetu poselskiego. Sąd uznał, że drugie zatrzymanie było bezzasadne i nakazał jej zwolnienie[23]
  • 25 października 2007 – zatrzymanie byłego ministra sportu Tomasza Lipca w związku z postępowaniem prowadzonym przez prokuratora apelacyjnego w Warszawie w sprawie korupcji w Centralnym Ośrodku Sportu w Warszawie[24]
  • 2 kwietnia 2008 CBA opublikowało raport z działalności za 2007 rok[25].

2009[edytuj]

  • 23 września 2009 upubliczniono informację o zatrzymaniu Weroniki Marczuk-Pazury w związku z podejrzeniem przyjęcia korzyści majątkowej i powoływania się na wpływy w organach władzy publicznej
  • 1 października 2009 dziennik „Rzeczpospolita” upublicznił stenogramy sporządzonych przez CBA z rozmów telefonicznych Zbigniewa Chlebowskiego z lobbystami w sprawie zmian w ustawie o zakładach losowych i grach liczbowych (operacja Black Jack)
  • 2 października 2009 upubliczniono informację o zatrzymaniu Janusza Stokłosy w związku z podejrzeniem wręczenia korzyści majątkowej funkcjonariuszom publicznym z Urzędu Lotnictwa Cywilnego

2011[edytuj]

Krytyka[edytuj]

W listopadzie 2007 pełnomocnik rządu PO do spraw walki z korupcją Julia Pitera poinformowała, że pracuje nad raportem o nadużyciach w CBA[27]. O ukończeniu raportu i przekazaniu go premierowi poinformowała w grudniu 2007. W styczniu 2008 o udostępnienie raportu poprosił Rzecznik Praw Obywatelskich Janusz Kochanowski oraz Piotr Brzozowski właściciel kancelarii prawnej w Miłomłynie. Julia Pitera odmówiła udostępnienia oraz publikacji raportu[28]. Piotr Brzozowski zaskarżył decyzję Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie odmowy udostępnienie raportu w trybie informacji publicznej[29], czego wynikiem był wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lipca 2008 r. uchylający decyzje premiera[30]. W dniu 20 lutego 2009 r. ten sam sąd, na skutek kolejnej skargi Piotra Brzozowskiego skazał prawomocnym wyrokiem Prezesa Rady Ministrów Donalda Tuska na karę 10000 PLN grzywny za niewykonanie poprzedniego wyroku[31]. W 2009 roku CBA ustosunkowało się do jawnej części raportu[32].

W styczniu 2008 listy w obronie CBA opublikowała grupa osób publicznych i polityków, a następnie grupa naukowców z Poznania i Wrocławia[33].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b Sprawozdanie z wykonania budżetu państwa za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2015 r. (Druk nr 553). Tom I. sejm.gov.pl, 31 maja 2016. [dostęp 2015-08-07]. s. 1/12, 2/76.
  2. a b Struktura. cba.gov.pl. [dostęp 2015-04-24].
  3. Dz. U. z 2016 r. poz. 1310
  4. Rządowy projekt ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (druk nr 275) – Rozpatrywanie na posiedzeniach komisji i podkomisji.
  5. Głosowanie nr 37 – Posiedzenie 17. Dnia 12-05-2006 Godz. 10:27 Głosowanie nad przyjęciem w całości projektu ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, w brzmieniu proponowanym przez Komisję Administracji i Spraw Wewnętrznych oraz Komisję Sprawiedliwości i Praw Człowieka, wraz z przyjętymi poprawkami.
  6. Opis przebiegu procesu legislacyjnego – rządowy projekt ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym.
  7. 1 lipca wszedł w życie art. 214, dotyczący ustanowienia Pełnomocnika do spraw organizacji CBA, a 24 grudnia 2007 wszedł w życie art. 197 pkt 1, dotyczący pozbawienia Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego kompetencji do rozpoznawania, zapobiegania i wykrywania przestępstw korupcji mogących godzić w bezpieczeństwo państwa, popełnianych przez osoby pełniące funkcje publiczne, o których mowa w art. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne (Dz. U. z 1997 r. Nr 106, poz. 679)
  8. Ustawa budżetowa na rok 2016 z dnia 25 lutego 2016 r.. W: Dz. U. poz. 278 [on-line]. isap.sejm.gov.pl, 4 marca 2016. [dostęp 2016-08-07]. s. 21, 67.
  9. Analiza wykonania budżetu państwa i założeń polityki pieniężnej w 2013 r. - kontrole cząstkowe. W: Najwyższa Izba Kontroli [on-line]. nik.gov.pl. [dostęp 2014-09-06].
  10. Zarządzenie Nr 72 Prezesa Rady Ministrów z dnia 6 października 2010 r. w sprawie nadania statutu Centralnemu Biuru Antykorupcyjnemu (M.P. z 2010 r. Nr 76, poz. 953).
  11. Społeczeństwo i polityka. Podstawy nauk politycznych, red. Konstanty Wojtaszczyk, Wojciech Jakubowski, wyd. 4, Warszawa 2007, s. 1289, ISBN 978-83-7545-012-5.
  12. Byli Szefowie CBA. cba.gov.pl. [dostęp 2015-04-24].
  13. Szef CBA Paweł Wojtunik. cba.gov.pl. [dostęp 2015-04-24].
  14. Szef CBA powołany. cba.gov.pl, 2016-02-19. [dostęp 2016-02-20].
  15. Zmiany personalne w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. premier.gov.pl, 2015-12-01. [dostęp 2015-12-01].
  16. a b c Oświadczenie CBA. cba.gov.pl, 14 października 2009. [dostęp 2015-04-24].
  17. Klepacz nowym wiceszefem CBA. rp.pl, 28 maja 2010. [dostęp 2015-04-24].
  18. Dz. U. z 1990 r. Nr 44, poz. 255
  19. Prezesa Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, wiceprezesa Trybunału Konstytucyjnego, wiceprezesa Najwyższej Izby Kontroli, Szefa Kancelarii Sejmu, Szefa Kancelarii Senatu, zastępcy Szefa Kancelarii Sejmu, zastępcy Szefa Kancelarii Senatu, Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, Głównego Inspektora Pracy, zastępcy Głównego Inspektora Pracy, Kierownika Krajowego Biura Wyborczego, Ministra Stanu, Szefa Kancelarii Prezydenta, zastępcy Szefa Kancelarii Prezydenta, zastępcy Prokuratora Generalnego, wiceprezesa Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, Prezesa Polskiej Akademii Nauk, pierwszego zastępcy Prezesa Narodowego Banku Polskiego, wiceprezesa Narodowego Banku Polskiego, Sekretarza Komitetu Integracji Europejskiej, Zastępcy Rzecznika Praw Obywatelskich, Zastępcy Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, Rzecznika Ubezpieczonych, kierownika urzędu centralnego, wiceprezesa Polskiej Akademii Nauk, wojewody, zastępcy kierownika urzędu centralnego, wicewojewody.
  20. CBA.gov.pl, 1265 ROZPORZĄDZENIE PREZESA RADY MINISTRÓW z dnia 6 października 2010 r.
  21. Pierwsze zatrzymania CBA.
  22. gazeta.pl.
  23. wprost.pl.
  24. artykuł w portalu gazeta.pl.
  25. Informacja o wynikach działalności Centralnego Biura Antykorupcyjnego w 2007 roku. Centralne Biuro Antykorupcyjne, 2 kwietnia 2008.
  26. CBA rozbiło zorganizowaną grupę przestępczą – AKTUALNOŚCI – Centralne Biuro Antykorupcyjne.
  27. Pitera chce badać agentów CBA wykrywaczem kłamstw – Wiadomości – WP.PL.
  28. Pitera: mój raport o CBA nie będzie upubliczniony – Wiadomości – WP.PL.
  29. Skarga na raport Pitery – Rzeczpospolita.
  30. Raport Pitery w sądzie.
  31. Grzywna dla premiera Tuska za raport o działalności CBA – Rzeczpospolita.
  32. Szef CBA: Pitera to ignorantka. Dziennik, 18 marca 2009., załączony skan stanowiska CBA.
  33. W obronie CBA piszą do premiera naukowcy wp.pl [dostęp 23-05-2010].

Linki zewnętrzne[edytuj]

Scale of justice gold.png Artykuł uwzględnia ograniczony pod względem terytorialnym stan prawny na 8 listopada 2007. Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć prawnych w Wikipedii.