Jan Celek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Celek
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 20 maja 1932
Słocina, Polska
Data i miejsce śmierci 7 września 2007
Warszawa, Polska
Przebieg służby
Lata służby 1952-1990
Siły zbrojne Siły Zbrojne Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej
Stanowiska z-ca komendanta WOSL w Dęblinie
szef katedry w WAP
z-ca dowódcy Wojsk Lotniczych w Poznaniu, z-ca komendanta ASG WP
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal Komisji Edukacji Narodowej Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju”
Grób Jana Celka na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Jan Celek (ur. 20 maja 1932 w Słocinie koło Rzeszowa, zm. 7 września 2007 w Warszawie) – polski generał brygady, doktor nauk humanistycznych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1950-1952 uczył się w Oficerskiej Szkole Lotniczej w Dęblinie. W 1957 zdał egzamin maturalny w Liceum dla pracujących w Dęblinie. Od 1957 studiował zaocznie na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego, pracę magisterską obronił w 1963[1]. Był także absolwentem Oficerskiej Szkoły Politycznej. Większość ponad 40-letniej służby wojskowej pełnił w dęblińskiej uczelni lotniczej (1952-1979), na stanowiskach - od wykładowcy do kierownika cyklu przedmiotowego i zastępcy komendanta Wyższej Oficerskiej Szkoły Lotniczej w Dęblinie (1975-1979). W latach 1979-1982 był szefem katedry w Wojskowej Akademii Politycznej, a od 1982 do 1987 roku - zastępcą dowódcy Wojsk Lotniczych w Poznaniu. Zawodową służbę wojskową zakończył w roku 1990 na stanowisku zastępcy komendanta Akademii Sztabu Generalnego WP w Rembertowie (poprzedniczki Akademii Obrony Narodowej).

W pracy naukowej, dydaktyczno-wychowawczej i publicystycznej zajmował się z pasją historią lotnictwa i szkolnictwa lotniczego oraz publicystyką wojskowo-polityczną i wychowania wojskowego. Głównym jednak przedmiotem jego zainteresowania zarówno w sensie naukowym, jak też popularyzatorskim - była szkoła dęblińska i wojenne losy jej wychowanków. Temu też poświęcona jest bogata publicystyka, obejmująca trzy monografie i ponad 250 artykułów opublikowanych w czasopismach lotniczych, wydawnictwach okolicznościowych i prasie.

Był członkiem Stowarzyszenia Seniorów Lotnictwa Wojskowego RP. Utrzymywał żywe kontakty z dęblińską uczelnią lotniczą, a w 75-lecie jej powstania został powołany do Honorowego Komitetu Naukowego konferencji poświęconej dziejom tej „Szkoły Orląt”.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tomasz Wituch, Bogdan Stolarczyk Studenci Instytutu Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego 1945-2000, wyd. Arkadiusz Wingert, Kraków 2010, s. 293

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Janusz Królikowski: Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990. T. I: A-H. Toruń: 2010, s. 221-223. (pol.)