Janusz Narzyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Janusz Narzyński
biskup senior
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 14 marca 1928
Warszawa
Biskup Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP
Okres sprawowania 19751991
Wyznanie luteranizm
Kościół Kościół Ewangelicko-Augsburski w RP
Ordynacja 6 maja 1956
Nominacja biskupia 23 lutego 1975
Sakra biskupia 6 kwietnia 1975
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 6 kwietnia 1975
Miejscowość Warszawa
Miejsce Kościół Ewangelicko-Augsburski Świętej Trójcy w Warszawie
Konsekrator Andrzej Wantuła
Współkonsekratorzy Jan Michalko
Władysław Kiedroń

Janusz Narzyński (ur. 14 marca 1928 w Warszawie) – duchowny luterański, w latach 1975–1991 Biskup Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP, w latach 1983–1986 prezes Polskiej Rady Ekumenicznej[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Teofila Narzyńskiego i Elżbiety zd. Orivol.

W latach 1949–1953 studiował na Wydziale Teologii Ewangelickiej Uniwersytetu Warszawskiego. 6 maja 1956 został ordynowany na duchownego przez biskupa Karola Kotulę. Do 1958 był wikariuszem parafii w Mrągowie, następnie jako stypendysta Światowej Federacji Luterańskiej studiował w Getyndze. Po powrocie do kraju był katechetą Parafii Wniebowstąpienia Pańskiego w Warszawie, zaś od 1965 był wikariuszem Biskupa Kościoła Andrzeja Wantuły[1].

23 lutego 1975 Kolegium Wyborcze Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Polsce wybrało go na Biskupa Kościoła. 6 kwietnia 1975 został konsekrowany na biskupa Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Polsce; zastąpił na tym urzędzie ks. biskupa Andrzeja Wantułę. Od 22 marca 1983 do 18 grudnia 1986 był prezesem Polskiej Rady Ekumenicznej, zaś od 1986 wiceprezesem[1].

Był jednym z trzech (obok ks. Bronisława Dembowskiego i ks. Alojzego Orszulika) obserwatorów kościelnych Obrad Okrągłego Stołu[2]. W 1991 roku poprosił Synod Kościoła o przeniesienie go w stan spoczynku[3][4]. Uroczyste pożegnanie odbyło się 2 maja 1991 roku[1][4]. Dzień później odbyła się konsekracja nowego Biskupa Kościoła Jana Szarka.

Bp Janusz Narzyński jest uważany za jednego z najwybitniejszych znawców historii i teologii Marcina Lutra oraz Reformacji w Polsce[1]. Od 1949 r. do 1993 r. pracownik naukowy Wydziału Teologii Ewangelickiej Uniwersytetu Warszawskiego, a później Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie. Za działalność naukową i ekumeniczną Wydział Teologii Ewangelickiej Uniwersytetu w Bratysławie (Słowacja) nadał mu tytuł doktora honoris causa[4].

W związku małżeńskim z Barbarą Enholc, magister teologii i do 2003 r. dyrektor Brytyjskiego i Zagranicznego Towarzystwa Biblijnego w Warszawie[4][5]. Jego bratem był zmarły w 2014 roku, wieloletni proboszcz ewangelickiej parafii w Bydgoszczy ks. Tadeusz Narzyński[6]. Trzeci z braci Juliusz Narzyński, jest artystą malarzem[7].

Ekumenizm[edytuj | edytuj kod]

W czasach PRL-u był krytycznie usposobiony do Kościoła katolickiego, a w czasach swej prezesury w PRE blokował dialog z katolikami. Po upadku komunizmu zmienił swój stosunek do Kościoła katolickiego, papieża zaczął nazywać Ojcem Świętym, zaczął też wzywać do uznania prymatu papieskiego[8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]