Jerzy Dowiat

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jerzy Dowiat
Grób Jerzego Dowiata na Cmentarzu Wilanowskim w Warszawie
Grób Jerzego Dowiata na Cmentarzu Wilanowskim w Warszawie
Kraj działania  PRL
Data i miejsce urodzenia 22 kwietnia 1920
Żytomierz
Data i miejsce śmierci 22 kwietnia 1982
Warszawa
profesor nauk humanistycznych
Specjalność: historia polityczna i historia kultury Polski średniowiecznej
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Doktorat 1956 – nauki historyczne
Uniwersytet Warszawski
Habilitacja 1960 – nauki historyczne
Polska Akademia Nauk
Nauczyciel akademicki
Uczelnia Polska Akademia Nauk
Instytut Instytut Historii PAN
Stanowisko adiunkt
Okres zatrudn. 1956-1960
Uczelnia Polska Akademia Nauk
Instytut Instytut Historii PAN
Stanowisko docent
Okres zatrudn. 1960-1971
Uczelnia Polska Akademia Nauk
Instytut Instytut Historii PAN
Stanowisko profesor nadzwyczajny
Okres zatrudn. 1971-1982

Jerzy Dowiat (ur. 22 kwietnia 1920 w Żytomierzu, zm. 22 kwietnia 1982 w Warszawie) – polski historyk (mediewista), profesor nauk humanistycznych, pracownik Instytutu Historii PAN[1]. Autor podręczników do nauki historii.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie inteligenckiej jako syn Józefa i Sylwestry (z d. Gajewskiej). Matka była nauczycielką, a ojciec inżynierem mierniczym i zmarł gdy Jerzy miał 2 lata[2]. Ukończył Liceum Ogólnokształcącego im. Marszałka Stanisława Małachowskiego w Płocku[3]. Jego studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim przerwał wybuch II wojny światowej. Pod okupacją niemiecką brał udział w tajnym nauczaniu, a w latach 1945-1947 pracował jako nauczyciel. W 1946 rozpoczął studia historyczne na UW, był uczniem Tadeusza Manteuffla. Specjalizował się w historii politycznej i historii kultury Polski średniowiecznej. W latach 1953-1956 wykładał na Wyższej Szkole Pedagogicznej w Warszawie. Stopień doktora uzyskał w 1956 i został zatrudniony w Instytucie Historii Polskiej Akademii Nauk na stanowisku adiunkta. Habilitował się 1960 i awansował na docenta, a od września 1971 był profesorem nadzwyczajnym PAN[4][2]. Jako kierownik Pracowni Historii Kultury Późnośredniowiecznej IH PAN był szefem zespołu, w którego skład wchodzili: Stanisław Trawkowski, Tadeusz Lalik, Bronisław Geremek, Stanisław Bylina, Jacek Wiesiołowski i Jacek Banaszkiewicz[5].

Publikacje naukowe[edytuj | edytuj kod]

  • Skrót historii powszechnej nowożytnej i nowoczesnej, (z Stefan Przewalski)
  • Chrzest Polski, Wiedza Powszechna, (wydania 1958, 1960, 1961, 1962, 1966, 1969, 1997)
  • Metryka chrztu Mieszka I i jej geneza, PWN, 1961
  • Historia Kościoła katolickiego w Polsce (do połowy XV wieku), (z Januszem Tazbirem), 1968
  • Polska – państwem średniowiecznej Europy PWN, 1968
  • Polska w świecie. Szkice z dziejów kultury polskiej, (współred.), PAN, 1972
  • Kultura Polski średniowiecznej : X-XIII w. (red.), Warszawa: PIW, 1985. ​ISBN 83-06-00913-4

Podręczniki[edytuj | edytuj kod]

  • Historia dla kl. 1 liceum ogólnokształcącego, techników i liceów zawodowych, 1967
  • Historia dla klasy 1 liceum ogólnokształcącego, (wydania 1968, 1969, 1970, 1971, 1972, 1973, 1974, 1975, 1977, 1979, 1980, 1981, 1983, 1985, 1987)
  • Historia dla klasy I technikum, (wydania 1968, 1969, 1970, 1971, 1972, 1973, 1974, 1976, 1978, 1979, 1980, 1983, 1984)
  • Przed tysiącami lat. Podręcznik historii dla V klasy powszechnej szkoły średniej, 1979
  • Dawne czasy. Podręcznik historii dla kl. VI powszechnej szkoły średniej, 1980

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jerzy Dowiat [w:] encyklopedia.pwn.pl
  2. a b In memoriam. Jerzy Dowiat (22 IV 1S20 – 22 IV 1932) [w:] Kwartalnik Historyczny. R. 90 nr 1 (1983). s. 287
  3. Wybitni absolwenci „Małachowianki”. Jubileusz 830-lecia najstarszej Szkoły w Polsce. Książnica Płocka 2010. s. 32
  4. Słownik historyków polskich. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1994. s. 115
  5. Jacek Banaszkiewicz – historyk wykraczający poza granice cechu