Janusz Tazbir

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Janusz Tazbir
Janusz Tazbir
Data i miejsce urodzenia 5 sierpnia 1927
Kałuszyn, Polska
Zawód historyk
Tytuł profesor
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Uczelnia Polska Akademia Nauk
Stanowisko dyrektor Instytutu Historii PAN (1983–1990)
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal Komisji Edukacji Narodowej Złoty Medal "Zasłużony Kulturze Gloria Artis"
Wikicytaty Janusz Tazbir w Wikicytatach

Janusz Tazbir (ur. 5 sierpnia 1927 w Kałuszynie) – polski historyk, badacz dziejów kultury staropolskiej oraz reformacji i kontrreformacji w Polsce, członek Polskiej Akademii Nauk.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Janusz Tazbir ukończył VII Liceum Ogólnokształcące im. Juliusza Słowackiego w Warszawie, następnie studiował historię na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1965 r. redaktor naczelny rocznika "Odrodzenie i Reformacja w Polsce". Od 1966 roku profesor Instytutu Historii Polskiej Akademii Nauk (w latach 1983–1990 pełnił funkcję dyrektora Instytutu). Badacz historii kultury i ruchów religijnych w Polsce XVI i XVII w. W latach 1986–1989 był członkiem Ogólnopolskiego Komitetu Grunwaldzkiego. Przewodniczący Rady Naukowej Polskiego Słownika Biograficznego. Przez wiele lat był przewodniczącym Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. Jest członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Członek prestiżowych gremiów naukowych m.in. Nagroda Naukowa KLIO (członek JURY od 1996). Przewodniczący kapituły Konkursu o Nagrodę i Medal Zygmunta Glogera, od 1984 roku prowadzonego przez Społeczne Stowarzyszenie Prasoznawcze "Stopka" z Łomży.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Fałsz historyczny i zdrada narodu w pracach O. Haleckiego, w: Kwartalnik Historyczny 1953, s. R. 60 nr 3 (1953), s. 172-195.
  • "Piotr Skarga. Szermierz kontrreformacji" (1962)
  • "Historia Kościoła katolickiego w Polsce (1460–1795)" (1966)
  • "Państwo bez stosów. Szkice z dziejów tolerancji w Polsce w XVI i XVII w.", Wydawnictwo Iskry (1967)
  • "Arianie i katolicy" (1971)
  • "Kultura szlachecka w Polsce" (1978)
  • "Spotkania z historią" (1979)
  • "Tradycje tolerancji religijnej w Polsce" (1980)
  • "Świat panów Pasków" (1986)
  • "Kultura polskiego baroku" (1986)
  • "Od Haura do Isaury - szkice o literaturze" (1989)
  • "Protokoły Mędrców Syjonu. Autentyk czy falsyfikat" (1992, 1996 (czes.), 2003, 2004)
  • "Okrucieństwo w nowożytnej Europie" (1993)
  • "Reformacja, kontrreformacja, tolerancja" (1997)
  • "Polska na zakrętach dziejów" (1997)
  • "W pogoni za Europą" (1998)
  • "Pożegnanie z XX wiekiem", Wydawnictwo Iskry (1999)
  • "Silva Rerum Historicarum" (2002)
  • "Polska. Losy państwa i narodu do 1939 roku" (współautor), Wydawnictwo Iskry (2003)
  • "Łyżka dziegciu w ekumenicznym miodzie" (2004)
  • "Polacy na Kremlu i inne historyje" Wydawnictwo Iskry (2005)
  • "Długi romans z muzą Klio", Wydawnictwo Iskry (2007)
  • "W co wierzymy?" (2007, jeden ze współautorów)
  • "Czego się boimy?" (2008, jeden ze współautorów)
  • "Co kochamy?" (2009, jeden ze współautorów)
  • "Prawda i fałsz. O polskiej chwale i wstydzie" (2010, jeden ze współautorów)
  • "Pokuszenie historyczne. Ze świata szabel i kontuszy" (2011)
  • "Od sasa do lasa", Wydawnictwo Iskry (2011)

Odznaczenia, nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. M.P. z 1999 r. Nr 14, poz. 183
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Tazbir, Janusz. instytucja.pan.pl. [dostęp 5 sierpnia 2012].
  3. Medale i wyróżnienia dla ludzi książki. wydawca.com.pl, 8 września 2008. [dostęp 3 września 2011].
  4. Doktorzy Honoris Causa UO. [dostęp 16 lutego 2011].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]