Janusz Tazbir

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Janusz Tazbir
Janusz Tazbir
Data i miejsce urodzenia 5 sierpnia 1927
Kałuszyn, Polska
Zawód historyk
Tytuł profesor
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Uczelnia Polska Akademia Nauk
Stanowisko dyrektor Instytutu Historii PAN (1983–1990)
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal Komisji Edukacji Narodowej Złoty Medal "Zasłużony Kulturze Gloria Artis"
Wikicytaty Janusz Tazbir w Wikicytatach

Janusz Tazbir (ur. 5 sierpnia 1927 w Kałuszynie) – polski historyk, badacz dziejów kultury staropolskiej oraz reformacji i kontrreformacji w Polsce, członek Polskiej Akademii Nauk.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Janusz Tazbir ukończył VII Liceum Ogólnokształcące im. Juliusza Słowackiego w Warszawie, następnie studiował historię na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1965 r. redaktor naczelny rocznika "Odrodzenie i Reformacja w Polsce". Od 1966 roku profesor Instytutu Historii Polskiej Akademii Nauk (w latach 1983–1990 pełnił funkcję dyrektora Instytutu). Badacz historii kultury i ruchów religijnych w Polsce XVI i XVII w. W latach 1986–1989 był członkiem Ogólnopolskiego Komitetu Grunwaldzkiego. Przewodniczący Rady Naukowej Polskiego Słownika Biograficznego. Jest członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Członek prestiżowych gremiów naukowych m.in. Nagroda Naukowa KLIO (członek JURY od 1996). Przewodniczący kapituły Konkursu o Nagrodę i Medal Zygmunta Glogera, od 1984 roku prowadzonego przez Społeczne Stowarzyszenie Prasoznawcze "Stopka" z Łomży.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Fałsz historyczny i zdrada narodu w pracach O. Haleckiego, w: Kwartalnik Historyczny 1953, s. R. 60 nr 3 (1953), s. 172-195.
  • "Piotr Skarga. Szermierz kontrreformacji" (1962)
  • "Historia Kościoła katolickiego w Polsce (1460–1795)" (1966)
  • "Państwo bez stosów. Szkice z dziejów tolerancji w Polsce w XVI i XVII w.", Wydawnictwo Iskry (1967)
  • "Arianie i katolicy" (1971)
  • "Kultura szlachecka w Polsce" (1978)
  • "Spotkania z historią" (1979)
  • "Tradycje tolerancji religijnej w Polsce" (1980)
  • "Świat panów Pasków" (1986)
  • "Kultura polskiego baroku" (1986)
  • "Od Haura do Isaury - szkice o literaturze" (1989)
  • "Protokoły Mędrców Syjonu. Autentyk czy falsyfikat" (1992, 1996 (czes.), 2003, 2004)
  • "Okrucieństwo w nowożytnej Europie" (1993)
  • "Reformacja, kontrreformacja, tolerancja" (1997)
  • "Polska na zakrętach dziejów" (1997)
  • "W pogoni za Europą" (1998)
  • "Pożegnanie z XX wiekiem", Wydawnictwo Iskry (1999)
  • "Silva Rerum Historicarum" (2002)
  • "Polska. Losy państwa i narodu do 1939 roku" (współautor), Wydawnictwo Iskry (2003)
  • "Łyżka dziegciu w ekumenicznym miodzie" (2004)
  • "Polacy na Kremlu i inne historyje" Wydawnictwo Iskry (2005)
  • "Długi romans z muzą Klio", Wydawnictwo Iskry (2007)
  • "W co wierzymy?" (2007, jeden ze współautorów)
  • "Czego się boimy?" (2008, jeden ze współautorów)
  • "Co kochamy?" (2009, jeden ze współautorów)
  • "Prawda i fałsz. O polskiej chwale i wstydzie" (2010, jeden ze współautorów)
  • "Pokuszenie historyczne. Ze świata szabel i kontuszy" (2011)
  • "Od sasa do lasa", Wydawnictwo Iskry (2011)

Odznaczenia, nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. M.P. z 1999 r. Nr 14, poz. 183
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Tazbir, Janusz. instytucja.pan.pl. [dostęp 5 sierpnia 2012].
  3. Medale i wyróżnienia dla ludzi książki. wydawca.com.pl, 8 września 2008. [dostęp 3 września 2011].
  4. Doktorzy Honoris Causa UO. [dostęp 16 lutego 2011].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]