Jacek Banaszkiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jacek Banaszkiewicz
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 18 lipca 1947
Poznań
Profesor nauk humanistycznych
Specjalność: historia powszechna średniowiecza
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Doktorat 1977 – nauki historyczne
Polska Akademia Nauk
Habilitacja 1984 – nauki historyczne
Polska Akademia Nauk
Profesura 1999
Nauczyciel akademicki
Uczelnia Polska Akademia Nauk
Instytut Instytut Historii PAN
Stanowisko docent
profesor zwyczajny
Okres zatrudn. 1974-1996
od 2012
Uczelnia Uniwersytet Warszawski
Instytut Instytut Historyczny UW
Stanowisko profesor zwyczajny
Okres zatrudn. 1996-2012
Uczelnia Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej
Instytut Instytut Historii UMCS
Stanowisko profesor zwyczajny
Okres zatrudn. od 1993
Członek
Gremium Stały Komitet Mediewistów Polskich
Odznaczenia
Medal Komisji Edukacji Narodowej Nagroda I stopnia: KLIO

Jacek Banaszkiewicz (ur. 18 lipca 1947 w Poznaniu) – polski historyk mediewista, profesor Polskiej Akademii Nauk i Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie i Uniwersytetu Warszawskiego. Badacz początków dziejów Polski, zajmujący się przede wszystkim fabularno-mitologicznymi tradycjami średniowiecza i wątkami legendarnymi.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Poznaniu jako syn Ryszarda Banaszkiewicza, cała rodzina przeniosła się do podwarszawskiej Jeziornej w 1957. Uczęszczał do Liceum Ogólnokształcącym im. Tadeusza Reytana w Warszawie[1]. W 1970 ukończył studia historyczne na Uniwersytecie Warszawskim, broniąc pracy Próba charakterystyki średniowiecznych neuroz społecznych na przykładzie tańców w kościołach i ruchów biczowników (pod kierunkiem Stanisława Piekarczyka). W roku akademickim 1970-1971 pracował jako asystent stażysta na macierzystej uczelni. W 1974, kiedy zapisanie się do PZPR nie było już warunkiem koniecznym, aby rozpocząć studia doktoranckie, otworzył przewód doktorski[1] i w latach 1974-1996 był pracownikiem w Instytucie Historii PAN (1974-1977 jako doktorant). Tam też obronił pracę doktorską poświęconą Kronice Dzierzwy (w 1977 pod kierunkiem Jerzego Dowiata), był stypendystą niemieckiego Uniwersytetu w Tybindze w latach 1980-1982, a habilitował się w 1984 i od 1986 pracował w IH PAN jako docent. W latach 1996-2012 pracował w Instytucie Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego. Od roku 1993 pracuje na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej, gdzie kieruje Zakładem Historii Powszechnej Średniowiecznej Instytutu Historii Wydziału Humanistycznego UMCS[2]. 22 listopada 1999 otrzymał tytuł profesora nauk humanistycznych w zakresie historii[3]. Do IH PAN powrócił w roku 2012, tym razem na stanowisko profesora zwyczajnego. Był członkiem Stałego Komitetu Mediewistów Polskich[4] oraz zespołu konsultantów współpracujących z Muzeum Historii Polski w Warszawie[5]. Prywatnie jest zwolennikiem lustracji[1].

Badania naukowe[edytuj | edytuj kod]

Zaczynał badania jako historyk historiografii późniejszego średniowiecza (XIV w.), by następnie zająć się studiami komparatystycznymi, które dotyczyły tradycji dynastycznych (wątkami fabularno–legendarnymi tych tradycji) wczesnego średniowiecza słowiańsko–germańskiego (czego dotyczyła habilitacja) oraz ideologią władzy tego okresu. W chwili obecnej koncentruje się na wieku X, a konkretnie na dwu pierwszych Ottonach i czasach ich panowania, a zwłaszcza konflikcie sąsiadów przez Ren o Lotaryngię przedstawianym w historiografii z epoki.

Odznaczenia, nagrody i nominacje[edytuj | edytuj kod]

Publikacje książkowe[edytuj | edytuj kod]

  • Kronika Dzierzwy – XIV w. kompendium historii ojczystej, Wrocław 1979
  • Podanie o Piaście i Popielu. Studium porównawcze nad wczesnośredniowiecznymi tradycjami dynastycznymi, Warszawa 1986 [wydanie 2, Warszawa 2010]
  • Polskie dzieje bajeczne mistrza Wincentego Kadłubka, Wrocław 1998[7]
  • Takie sobie średniowieczne bajeczki, Kraków 2012

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]