Kępa Parnicka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kępa Parnicka
Kontynent Europa
Państwo  Polska
Województwo  zachodniopomorskie
Akwen rzeka Odra (Międzyodrze)
Położenie na mapie Szczecina
Mapa lokalizacyjna Szczecina
Kępa Parnicka
Kępa Parnicka
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa zachodniopomorskiego
Kępa Parnicka
Kępa Parnicka
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kępa Parnicka
Kępa Parnicka
Ziemia53°24′58″N 14°33′20″E/53,416111 14,555556
Most Kolejowy nad Odrą Zachodnią. Łączy Kępę Parnicką z lewobrzeżną częścią Szczecina
Most kolejowy nad Parnicą. Łączy Kępę Parnicką z Zaleskimi Łęgami; widok z Łasztowni
Wojewódzka Stacja Sanepid w Szczecinie, ul. Spedytorska
Pozostałości Mostu Dworcowego (przyczółek wschodni, wieżyczka południowa)
Pozostałości Mostu Dworcowego (przyczółek wschodni, wieżyczka północna)

Kępa Parnicka (do 1945 niem. Silberwiese) – wyspa w Szczecinie na Międzyodrzu, położona pomiędzy Odrą Zachodnią i Parnicą.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Jej powierzchnia wynosi ok. 25 ha. Na północy Kanał Zielony oddziela ją od Łasztowni natomiast w południowej części jest połączona z Wyspą Zieloną groblą usypaną przez stare koryto Parnicy.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Od 1243 stanowiła własność Szczecina, używana jako miejsce wypasu bydła i pozyskiwania drewna. W XVII wieku, podczas panowania szwedzkiego, zabudowana fortyfikacjami. W XVIII wieku fortyfikacje na wyspie zostały rozebrane. Rozpoczęto osuszanie terenu i wznoszenie magazynów. Niemiecka nazwa wyspy oznacza dosłownie srebrną łąkę z uwagi na istniejącą tu swego czasu hutę srebra[1].

W 1841 wyspę kupiło Towarzystwo Budowy Kolei. W 1846 w północnej części zbudowano przecinający wyspę nasyp kolejowy (pomiędzy współczesnym dworcem Szczecin Główny i stacją Szczecin Port Centralny), zaś jej południową część przeznaczono pod zabudowę mieszkalną. W 1850 powstał drogowy Most Zielony łączący wyspę z Łasztownią ponad Kanałem Zielonym, a w 1854 Most Dworcowy, łączący ją z lewobrzeżną częścią Szczecina. W 1868 wzdłuż linii kolejowej przecinającej północną część wyspy wybudowano blaszany tunel w celu ochrony przeciwpożarowej pobliskich składów od iskier sypiących się z kominów przejeżdżających lokomotyw. Tunel został zdemontowany w 1924[2].

W czasie II wojny światowej na Kępie Parnickiej mieścił się obóz pracy przymusowej. W 1944 większa część zabudowań została zniszczona w wyniku nalotu alianckiego.

Po 1945 nie odbudowano wysadzonego przez Niemców Mostu Dworcowego, zaś zabudowę mieszkalną zastąpiono składowo-magazynową. Do dnia dzisiejszego przetrwało jedynie 8 budynków o charakterze mieszkalnym, które stanowią część osiedla Międzyodrze-Wyspa Pucka. Główną ulicą jest Leona Heyki, przy której znajduje się m.in. baza autobusowa PKS Szczecin. Na Kępie Parnickiej znajduje się też Sanepid.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]