Niebuszewo-Bolinko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Herb Szczecina Niebuszewo-Bolinko
do 1945: Grünhof
jednostka pomocnicza Szczecina
Ilustracja
Modernistyczna zabudowa z lat 20. XX wieku przy ul. Boguchwały
Państwo  Polska
Województwo  zachodniopomorskie
Miasto Szczecin
Dzielnica Śródmieście
Powierzchnia 1,8[1] km²
Populacja (2015)
• liczba ludności

21 182
• gęstość 11768 os./km²
Nr kierunkowy 91
Tablice rejestracyjne ZS
Położenie na mapie Szczecina
Położenie na mapie
53°26′43,44″N 14°32′47,04″E/53,445400 14,546400
Portal Portal Polska

Niebuszewo-Bolinkoosiedle administracyjne Szczecina, będące jednostką pomocniczą miasta, położone w Śródmieściu.

Według danych z 26 kwietnia 2015 w osiedlu na pobyt stały zameldowanych było 21 182 osób[2].

Osiedle składa się z części miasta Bolinko oraz południowej części Niebuszewa.

Część osiedla stanowi dawne Bolinko (niem. Grünhof). Na terenie Bolinka znajduje się spółdzielcze osiedle Piastowskie.

Historia[edytuj]

W połowie XIX wieku na skutek rozwoju przemysłu w Szczecinie zaczęto zabudowywać leżący wówczas poza granicami miasta rejon dzisiejszych al. Wyzwolenia, Krasińskiego i Janosika, należący dziś do osiedla Niebuszewo-Bolinko. Nowemu osiedlu nadano nazwę Grünhof (pol. Zielony Dwór). Brak organu administracyjnego doprowadził do upadku osiedla, które w 1859 roku włączono w granice miasta. Po tym wydarzeniu osiedle zaczęło się rozwijać - wybudowano fabrykę maszyn do szycia i rowerów Stoewer, fabrykę asfaltu i papy, fabrykę waty oraz 3 browary oraz gazownię miejską przy ul. Boguchwały (1897). Zaczęły powstawać kamienice dla nowych mieszkańców, m. in. przy ul. Kołłątaja, Staszica, Słowackiego. W latach 20. XX wieku na obszar Niebuszewa-Bolinka wkroczyła architektura modernistyczna - w okolicach Dworca Niebuszewo powstał wówczas zespół kilkupiętrowych budynków mieszkalnych o spadzistych dachach, wyposażonych w centralne ogrzewanie. W okresie tym powstała również jednotorowa uliczna pętla tramwajowa nieopodal dworca kolejowego. Znaczna część osiedla została zrujnowana w okresie II wojny światowej - w gruzach legły m.in. ceglany zbiornik gazowni, budynki browarów oraz część kamienic stojących m.in. przy al. Wyzwolenia, ul. Kołłątaja oraz narożniku ulic Boguchwały i Niemcewicza. W 1945 na skutek niejasnej sytuacji administracyjnej Szczecina, niemieckie rodziny zaczęły z powrotem zasiedlać opustoszałe budynki osiedlowe. Zorganizowano własną administrację i wybrano burmistrza. Po przekazaniu Szczecina administracji polskiej rozpoczęto wysiedlanie ludności niemieckiej. W jej miejsce od 1946 napływała ludność żydowska, której większość wyjechała ze Szczecina do 1958 roku[3]. Obszary zniszczone w czasie II wojny światowej zostały po wojnie zabudowane blokami oraz wieżowcami z wielkiej płyty - jednym z takich osiedli jest Osiedle Piastowskie wznoszące się przy ul. Ofiar Oświęcimia oraz przyległych ulicach. Najwięcej przedwojennej zabudowy ocalało w północno-zachodniej części dzielnicy, są to głównie budynki z lat 20. XX wieku. W części południowej i wschodniej zachowało się mniej zabudowy przedwojennej, są to w większości kamienice. W 2001 roku miała miejsce przebudowa skrzyżowania ulic Staszica, Piotra Skargi, Wyzwolenia, Kołłątaja - miejsce styku ulic przebudowano na rondo, które nazwano imieniem Jerzego Giedroycia. W tym samym czasie przebudowano także tory tramwajowe, w wyniku czego powstał trójkąt torowy umożliwiający tramwajom jadącym z Lasu Arkońskiego przejazd w kierunku pętli przy dworcu Niebuszewo. Obecnie (2015) niedaleko granicy z osiedlem Drzetowo budowane jest kompleks osiedla mieszkaniowego "Nautica".

Komunikacja miejska[edytuj]

Przez obszar Niebuszewa-Bolinka przebiegają trzy linie tramwajowe, które odgałęziają się na rondzie Giedroycia: Szczecin Tram 2.svg, Szczecin Tram 3.svg,Szczecin Tram 10.svg oraz Szczecin Tram 12.svg.Tramwaje linii 2, oraz 12 kończą swój bieg na jednotorowej ulicznej pętli tramwajowej „Dworzec Niebuszewo”. Dawniej tramwaje kursowały także ulicą Staszica, lecz torowisko to zlikwidowano po 1945 roku. Oprócz tego przez teren osiedla przebiega wiele linii autobusowych, z których część rozpoczyna swój bieg na pętli Kołłątaja, zlokalizowanej przy rondzie Giedroycia.

Samorząd mieszkańców[edytuj]

Rada Osiedla Niebuszewo-Bolinko liczy 21 członków[4]. W wyborach do rad osiedli 20 maja 2007 roku udział wzięło 389 głosujących, co stanowiło frekwencję na poziomie 1,97%[5]. W wyborach do rady osiedla 13 kwietnia 2003 udział wzięło 417 głosujących, co stanowiło frekwencję 2,07%[6].

Samorząd osiedla Niebuszewo-Bolinko został ustanowiony w 1990 roku[7].

Zdjęcia[edytuj]

Przypisy

  1. Rocznik statystyczny Szczecina 2014, Urząd Statystyczny w Szczecinie, ISSN 1896-2718 (na płycie CD)
  2. Liczba mieszkańców (pol.). W: Biuletyn Informacji Publicznej [on-line]. Urząd Miasta Szczecin, 2015-04-26. [dostęp 2015-04-26].
  3. Nietypowe dzieje Niebuszewa i Bolinka sedina.pl
  4. Członkowie Rad Osiedli - Kadencja 2007-2011 (pol.). Urząd Miasta Szczecin. [dostęp 2010-05-07].
  5. Wybory Rad Osiedlowych 20 maja 2007 (pol.). Urząd Miasta Szczecin. [dostęp 2010-05-07].
  6. Wybory do Rad Osiedli 13 kwietnia 2003 r. w statystyce (pol.). Urząd Miasta Szczecin. [dostęp 2010-05-07].
  7. Uchwała Nr VIII/53/90 Rady Miejskiej w Szczecinie z dnia 28 listopada 1990 r. w sprawie utworzenia w mieście Szczecinie dzielnic i osiedli (Załącznik nr 1)

Linki zewnętrzne[edytuj]